Henryk Kalinowski

Henryk Kalinowski
Ilustracja
komandor komandor
Data i miejsce urodzenia

4 czerwca 1925
Krzemieniec

Data śmierci

26 grudnia 2020

Przebieg służby
Lata służby

1944–1980

Siły zbrojne

Ludowe Wojsko Polskie
 Marynarka Wojenna

Jednostki

6 batalion pontonowo-mostowy
Sztab Generalny Wojska Polskiego
Dowództwo Marynarki Wojennej

Stanowiska

szef sztabu jednostki
dowódca bazy MW
kierownik Katedry

Główne wojny i bitwy

II wojna światowa

Odznaczenia

Henryk Leopold Kalinowski (ur. 4 czerwca 1925 w Krzemieńcu, zm. 26 grudnia 2020) – oficer ludowego Wojska Polskiego i komandor Marynarki Wojennej, kawaler Orderu Virtuti Militari i Orderów Odrodzenia Polski.

Życiorys

Urodził się w rodzinie szlacheckiej Józefa i Heleny z d. Jastrzębska. Słuchacz kursu dla małoletnich KOP w Brasławiu. Po 17 września 1939 znalazł się na terenach zajętych przez ZSRR, pod okupacją sowiecką działał w ruchu partyzanckim na Wołyniu i Polesiu.

Od marca 1944 w szeregach 1 Armii Wojska Polskiego, gdzie został przydzielony do 6 batalionu pontonowo-mostowego, wraz z którym przeszedł cały szlak bojowy zakończony zdobyciem Berlina.

Po zakończeniu działań wojennych ukończył Oficerską Szkołę Saperów w Lublinie i został żołnierzem zawodowym w wojskach inżynieryjno-saperskich. Brał udział w akcji rozminowania kraju (1947-50). W 1951 przeniesiony do Sztabu Generalnego, a następnie do Dowództwa Marynarki Wojennej, gdzie otrzymał stanowisko szefa wydziału rozpoznawczego. Absolwent Wyższej Akademii Wojskowej im. K. Woroszyłowa w Moskwie (1956-59) i Wojskowej Akademii Politycznej (1959-62).

Zajmował różne stanowiska dowódcze m.in.: szef sztabu bazy, p.o. dowódcy Bazy Marynarki Wojennej w Świnoujściu, kierownik Katedry Taktyki i Sztuki Operacyjnej Akademii Sztabu Generalnego WP.

Od 1980 na emeryturze. Był przewodniczącym Rady Dzielnicowej PRON warszawskiej dzielnicy Ochota oraz członkiem Społecznego Komitetu Obchodów 40-lecia Polski Ludowej w Warszawie. Działał w organizacjach kombatanckich: był sekretarzem, a następnie do końca życia prezesem Związku Kombatantów RP i Byłych Więźniów Politycznych. Jako pierwszy otrzymał Odznaczenie za Zasługi dla Polskiego Czarnego Krzyża z numerem 0001 w 2017.

Zmarł 26 grudnia 2020. Pochowany na Cmentarzu Prawosławnym przy ul. Wolskiej w Warszawie (kwatera nr 67).

Odznaczenia