Hermanis Buduls

Hermanis Buduls
Data i miejsce urodzenia

16 listopada 1882
Jaunpiebalgas (Jaunmigļos)

Data i miejsce śmierci

10 listopada 1954
Wiesloch

Zawód, zajęcie

lekarz psychiatra, profesor

Narodowość

łotewska

Alma Mater

Uniwersytet w Tartu

Rodzice

Mikels Buduls (ojciec)
Liene, z domu Palders (matka)

Małżeństwo

Marta Jursons (żona)

Dzieci

Leonids Buldus (syn)
Ervīns Buldus (syn)

Odznaczenia
Order Trzech Gwiazd III klasy (Łotwa)

Hermanis Buduls (ur. 16 listopada 1882 w Jaunpiebalgas (Jaunmigļos), zm. 10 listopada 1954 w Wiesloch) – łotewski lekarz psychiatra, profesor Uniwersytetu Łotwy, autor pierwszego podręcznika psychiatrii w języku łotewskim.

Życiorys

Syn Miķeļsa Budulsa i jego żony Liene, z domu Palders. Po ukończeniu Gimnazjum Miejskiego w Rydze rozpoczął w 1905 roku studia medyczne na Uniwersytecie w Dorpacie, studia ukończył w 1911 roku. Od 1912 pracował w klinice Władimira Cziża. W 1914 roku przedstawił rozprawę na stopień doktora medycyny, dotyczącą porównawczej psychologii rasowej. W 1914 roku odbył staż w klinice Charité kierowanej wówczas przez Karla Bonhoeffera. Po wybuchu I wojny światowej pracował w szpitalach wojskowych w Petersburgu, Mińsku i Smoleńsku. Od 1919 dyrektor szpitala psychiatrycznego Sarkankalna w Rydze. Od 1920 wykładał jako docent, a od 1924 jako profesor psychiatrii na Uniwersytecie Łotwy. Jego asystentami byli Miķelis Kazaks, Ansis Karps, Nikolajs Jerums, Verners Kraulis, Hermanis Saltups i Jānis Vilde.

Buduls był zwolennikiem eugeniki i wspólnie z Kraulisem proponował w latach 30. rozwiązania eugeniczne. Podczas niemieckiej okupacji Rygi starał się uchronić pacjentów szpitala psychiatrycznego przed eksterminacją. W lutym 1942 roku został zwolniony ze stanowiska, a chorzy psychicznie pacjenci zostali wymordowani.

W 1944 roku Buduls w obliczu okupacji radzieckiej Buduls wraz z rodziną uciekł do Niemiec. Od lipca 1949 roku z ramienia Międzynarodowej Organizacji Uchodźców pracował w zakładzie opiekuńczym i leczniczym Wiesloch koło Heidelbergu. Zmarł w 1954 roku i został pochowany na szpitalnym cmentarzu.

Był autorem biografii Jānisa Poruksa, którego leczył w klinice w Dorpacie.

Odznaczony Orderem Trzech Gwiazd III klasy.

Z małżeństwa z Martą Jursons (1918) urodziło się dwóch synów: Leonids (1920) i Ervīns (1923). Rodzina Budulsa utworzyła fundusz stypendialny jego imienia.

W 1993 roku w Rydze odsłonięto pamiątkową tablicę pod adresem Blaumaņa ielā 12a.

Wybrane prace

Przypisy

  1. ↑ Zarchiwizowana kopia. [dostęp 2016-10-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-09-11)].
  2. 1 2 Buduls, Hermanis. [dostęp 2016-10-09].
  3. ↑ Buduļu ģimenes stipendija. Nodibinājums Vītolu Fonds. [dostęp 2016-10-09].
  4. ↑ H. Budul, Beitrag zur vergleichenden Rassenpsychiatrie. (Auszug aus den Untersuchungsergebnissen einer Dissertation [russisch])., „Monatsschrift für Psychiatrie und Neurologie”, 37 (3), 1915, s. 199–204, DOI: 10.1159/000190998.