 | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: historia średniowieczna | |
| Habilitacja |
1927 |
| Profesura |
1931 |
| Doktor honoris causa Uniwersytet we Fryburgu – 1971 | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia |
Uniwersytet Albrechta i Ludwika we Fryburgu |
| Odznaczenia | |
  | |
Hermann Heimpel (ur. 19 września 1901 w Monachium, zm. 23 grudnia 1988 w Getyndze) – niemiecki historyk i pedagog.
Hermann Heimpel urodził się w protestanckiej rodzinie jako syn inżyniera pracującego na kolei. Uczęszczał do humanistycznego gimnazjum Theresien-Gymnasium w Monachium, któremu poświęca odrębny rozdział w swojej autobiograficznej powieści Die halbe Violine (wyd. 1949). Po zakończeniu pierwszej wojny światowej wstąpił do organizacji Freikorps, założonej przez Franza von Epp. W 1924 roku doktoryzował się u Georga von Below. W 1927 habilitował się u Heinricha Finke, Georga von Below i Gerharda Rittera. W końcu otrzymał stanowisko asystenta naukowego u Gerharda Rittera. Od 1931 roku był profesorem we Fryburgu, od 1934 roku w Lipsku, a od 1941 na „Reichsuniversität Straßburg” w Strasburgu. Jego rola w okresie narodowego socjalizmu jest bardzo kontrowersyjna. Wobec panującego systemu zachowywał się należycie i jak twierdził już w 1933 roku polityk NS Richard Walter Darré „ wszedł na właściwą drogę”. Jednak Heimpel nie wstąpił do NSDAP.
Od 1947 do 1966 roku był profesorem historii średniowiecznej i nowożytnej na uniwersytecie w Getyndze, w latach 1956-1971 dyrektorem instytutu Max-Planck-Institut für Geschichte (Towarzystwo Maxa Plancka) w Getyndze, którego był założycielem. Od 1945 do 1988 roku był członkiem kierownictwa Monumenta Germaniae Historica (MGH). Dla MGH zajmował się piśmiennictwem państwowym w późnym średniowieczu, dla komisji Bawarskiej Akademii Nauk wydaniem dokumentów Reichstagu. Od 1952 roku był korespondencyjnym członkiem Bawarskiej Akademii Nauk, a od 1947 członkiem Akademii Nauk w Getyndze.
Heimpel zaliczany jest do najbardziej znaczących niemieckich historyków okresu powojennego. W latach 1953–1955 był przewodniczącym Hochschulrektorenkonferenz. W latach 1957–1958 brano go pod uwagę jako następcę prezydenta Republiki Federalnej Niemiec Theodora Heussa. W 1957 roku odrzucił propozycję przyjęcia mandatu z ramienia SPD w Bundestagu. Wolał poświęcić się pracy naukowej, a jego specjalnością było późne średniowiecze w Niemczech. Cenił pracę opartą na źródłach, ale także ich eseistyczne przedstawienie.
Badania Heimpela doceniono licznymi wyróżnieniami. Miasto Goslar w 1965 roku przyznało mu Kulturpreis (Nagroda Kulturalna). W 1967 roku został odznaczony Wielkim Krzyżem Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (Großes Verdienstkreuz). W 1971 roku Uniwersytet we Fryburgu mianował go na doktora honoris causa. W tym samym roku został odznaczony medalem Ehrenmedaille der Stadt Göttingen. W 1976 roku otrzymał medal München leuchtet, w 1984 roku Bawarski Order Maksymiliana, a w 1985 roku nagrodę Sigmund-Freud-Preis für wissenschaftliche Prosa. Poza tym Heimpel był honorowym członkiem Germanische Nationalmuseum i Institut für Österreichische Geschichtsforschung.
Heimpel był także członkiem Akademii Nauk w Moguncji, Akademii Nauk w Heidelbergu, Saksońskiej Akademii Nauk, Royal Historical Society i Niemieckiej Akademii Języka i Literatury.
Od 11 kwietnia 1928 był żonaty z Elizabeth Heimpel (1902-1972). Mieli pięcioro dzieci. 4 maja 1973 roku ożenił się z Ingą Sahl (ur. 1921 w Berlinie).
Jego syn Christian Heimpel opublikował autobiograficzną nowelę Bericht über einen Dieb (Getynga 2004), która zajmuje się między innymi nazistowskim zaangażowaniem profesorów ze Strasburga.
