Hermann Kant (1981) | |
| Data i miejsce urodzenia |
14 czerwca 1926 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
14 sierpnia 2016 |
| Narodowość |
niemiecka |
| Język | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki | |
| Epoka |
współczesność |
| Ważne dzieła | |
|
Die Aula (powieść) | |
| Odznaczenia | |
Hermann Kant (ur. 14 czerwca 1926 w Hamburgu, zm. 14 sierpnia 2016 w Neustrelitz) – niemiecki pisarz, czołowy przedstawiciel literatury NRD.
W latach 1932–1940 uczęszczał do szkół w Hamburg-Dockenhuden, następnie (1940–1942) w Parchim. Od 1942 do 1944 kształcił się do zawodu elektryka. W latach 1944–1945 służył w Wehrmachcie, dostał się do polskiej niewoli, przebywał w obozie jenieckim od lutego 1945 do grudnia 1948 roku, pracując przy odgruzowywaniu Warszawy. Po odzyskaniu wolności zamieszkał w NRD i w latach 1948–1949 został zatrudniony w Parchim jako elektryk. W 1951 zdał maturę jako słuchacz Fakultetu Robotniczo-Chłopskiego (Arbeiter- und Bauernfakultät). Studiował germanistykę na Uniwersytecie Humboldtów w Berlinie (1952–1956).
Do 1959 pracował na tymże Uniwersytecie w Instytucie Germanistyki na stanowisku asystenta i redaktora naczelnego czasopisma studenckiego. Od 1959 był pisarzem niezrzeszonym (freier Schriftsteller). Zaangażował się politycznie po stronie rządzącej w NRD lewicy. W latach 1974–1979 działał w Berlinie jako członek władz okręgowych Socjalistycznej Partii Jedności Niemiec (SED), 1981–1990 był posłem Izby Ludowej NRD (Volkskammer der DDR), członkiem Komitetu Centralnego SED (1986–1989). Po roku 1990 należał do PDS (Partei des Demokratischen Sozialismus) i do partii Lewica (Die Linke).
1978–1985 piastował stanowisko przewodniczącego Związku Pisarzy NRD. Wykluczał ze Związku niepokornych pisarzy, w tym Stefana Heyma. Popierał represje wobec poety i barda Wolfa Biermanna. Odegrał jednak również rolę pozytywną, jako mediator pomiędzy literackimi dysydentami a partyjnym „betonem”.
W połowie 1990 roku zamieszkał w Prälank Neustrelitz.
W 1967 został laureatem Nagrody Heinricha Manna.
Najbardziej znaną powieścią Kanta jest Aula. Opowiada o wydziale robotniczo-chłopskim, instytucji powołanej przez władze NRD do przygotowywania do podjęcia studiów wyższych przez przedstawicieli „ludowej” inteligencji. Stopka redakcyjna poświęcona jest kulisom życia politycznego w NRD. Naczelny redaktor czasopisma dowiaduje się, że ma zostać ministrem. Pobyt opowiada historię więźnia wermachtu w polskim obozie jenieckim.