Hetera

Hetera z młodzieńcem (terakota grecka z IV wieku p.n.e.)
Hetera (mal. Franciszek Żmurko, 1906)

Hetera (gr. hetaíra – towarzyszka) – w starożytnej Grecji odpowiednik kurtyzany. Hetera od zwykłej prostytutki różniła się niezależnością i wysoką pozycją towarzyską. Inna nazwa to córa Koryntu.[potrzebny przypis]

Historia

W okresie Grecji klasycznej hetery były często bogatymi i wykształconymi kobietami, które prowadziły swobodny tryb życia, ale zarazem były towarzyszkami ważnych osobistości, jak wodzowie, politycy czy filozofowie. Jest to główny kruczek heter – mieć władzę nad kochankami dając im nadzieję, a odsuwając chwilę rozkoszy [...] więc musimy raz być zajęte albo też śpiewać, grać na flecie, tańczyć, wydawać uczty, przyozdabiać mieszkanie, musimy robić przerwy w zażyłości miłosnej, która bez tego szybko by zwiędła, tłumaczyła jedna z heter, towarzyszka filozofa.

Pozycja towarzyska heter wiązała się z usytuowaniem kobiet w społeczeństwie greckim, które poza heterami nie brały udziału w życiu towarzyskim i publicznym. Znanymi heterami były m.in. Fryne, Lais, Lagiska, Bakchis. Krążyło wiele opowieści anegdotycznych o heterach, obrazujących ich inteligencję, spryt i piękno.

Słynne hetery z V wieku p.n.e.

Słynne hetery z IV wieku p.n.e.

Aspazja na Pnyksie (mal. Henry Holiday, 1888)

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Por. Maria Nowak: Pozycja prawna i obyczajowa heter w Atenach epoki klasycznej., [w:] Formy organizacji życia społecznego w starożytności (praca zbiorowa). A. Gendźwiłł, A. Izdebski, D. Jasiński, R. Toczko (redaktorzy). Poznań: Wydawnictwo Poznańskie, 2006, s. 36–37. ISBN 83-7177-402-8.
  2. ↑ Alkifron Listy heter. Przekł. H. Wiszniewska, Wrocław 1962, s. 24–25.
  3. ↑ Aleksander Krawczuk. Groby Cheronei. PWN Warszawa 1972.