| Klasyfikacje | |
| ICD-10 | |
|---|---|
| DSM-IV |
300.7 |
| MeSH | |
Hipochondria (łac. hypochondrium, gr. ὑποχόνδριον „brzuch” od ὑπο „pod” i χονδρός „chrząstka”) – zaburzenie somatoformiczne, którego dominującą cechą jest stałe, nieuzasadnione przekonanie o istnieniu przynajmniej jednej poważnej, postępującej choroby somatycznej.
Osoba cierpiąca na hipochondrię ujawnia uporczywe skargi somatyczne lub stale skupia uwagę na ich fizycznej naturze. Normalne czy banalne doznania lub przejawy są często interpretowane jako patologiczne i świadczące o chorobie, a uwaga skupiona jest zwykle na jednym czy dwóch narządach albo układach ciała. Hipochondria często występuje w depresji lub towarzyszy jej lęk.
Historia dzieciństwa osób z zaburzeniem jest często bogata w doświadczenia urazów psychicznych, łącznie z przemocą i nadużyciami seksualnymi.
Specyficzną jednostką chorobową pokrewną z hipochondrią jest cyberchondria, w której podobnie jak w hipochondrii, pacjent jest przekonany o zachorowaniu na poważną chorobę mimo braku obiektywnych przesłanek. Cyberchondria jest dodatkowo związana z nadmiernym poszukiwaniem informacji o jednostkach chorobowych w internecie.
Często mylone z hipochondrią są objawy somatyzacyjne. Główna różnica między hipochondrią a zaburzeniem somatyzacyjnym polega na tym, że w hipochondrii dominuje lęk przed posiadaniem poważnej choroby lub przekonanie o jej istnieniu pomimo braku dowodów medycznych, natomiast w zaburzeniu somatyzacyjnym charakterystyczna jest wieloletnia historia licznych, medycznie niewyjaśnionych objawów somatycznych, które niekoniecznie muszą być związane z silnym przekonaniem o konkretnej chorobie – pacjent bardziej poszukuje diagnozy u lekarzy, a nie potwierdzenia jego domysłów.
