Hleb

Hleb (żył w XV w.) – bojar wielkolitewski, protoplasta rodu Hlebowiczów, wojewoda smoleński (1475).

Nosił nazwisko patronimiczne Wiażewicz.

Życiorys

Hleb był spokrewniony z Wojciechem Moniwidem, który otrzymał herb Leliwa od szlachty polskiej podczas unii horodelskiej. Obaj należeli do tej samej rodziny wielkolitewskiej, jeszcze przed przyjęciem ich w grono rodów polskich w Horodle. Wedle wydanej w 1582 roku Kroniki, autorstwa Macieja Stryjkowskiego, Hleb był namiestnikiem (wojewodą) smoleńskim w 1475 roku.

Władysław Semkowicz określa rodzinę Hleba jako rusinów, osiadłych w dawnym województwie smoleńskim, która herb Leliwa przyjęła zapewne dopiero po 1434 roku (na zasadzie unii grodzieńskiej) od Moniwidowiczów.

Hleb Wiażewicz był synem Wiaża, protoplasty Wiażewiczów. Miał dwóch braci; Iwaszkę Wiażewicza i Fedora Wiażewicza. Ich nazwisko ma charakter patronimiczny, czyli zostało utworzone na podstawie imienia ojca.

W XV w. wziął ślub z Miłochną Anną Raczko, miał z nią trzech synów, Jerzego, Stanisława i Piotra.