Logo Hope Not Hate | |
| Państwo | |
|---|---|
| Data założenia |
2004 |
| Profil działalności |
Kampanie, lobbing, media, badania |
| Prezes |
Nick Lowles |
| Powiązania | |
| Strona internetowa | |
Hope Not Hate (stylizowane jako HOPE not hate) – brytyjska organizacja pozarządowa o profilu antyfaszystowskim i antyrasistowskim, zajmująca się badaniem, monitorowaniem i przeciwdziałaniem skrajnej prawicy, rasizmowi, islamismowi oraz mowie nienawiści. Organizacja prowadzi działalność badawczą, wywiadowczą, kampanijną, edukacyjną i aktywistyczną, promując przy tym społeczeństwo wielokulturowe i wielorasowe oraz wartości demokratyczne.
Hope not Hate wywodzi się z ruchu antyfaszystowskiego w Wielkiej Brytanii i powstało jako ramię kampanijnego Searchlight – działającej od wielu lat organizacji badającej skrajną prawicę, założonej przez Gerry'ego Gable'a. Magazyn „Searchlight” od ponad dwóch dziesięcioleci kojarzony był z walką ze skrajną prawicą w Wielkiej Brytanii, infiltrując m.in. radykalne środowiska neonazistowskie i pozyskując do współpracy byłych aktywistów skrajnie prawicowych. Nowe pokolenie działaczy, na czele którego stanęli Nick Lowles i Ruth Smeeth, przekształciło organizację, tworząc ruch Hope not Hate.
Nazwa i koncepcja HOPE not hate powstały na podstawie badań nad elektoratem Brytyjskiej Partii Narodowej (BNP). Po umacnianiu się BNP po 2001 roku tradycyjne kampanie antyfaszystowskie okazywały się nieskuteczne, co skłoniło organizację do przyjęcia nowego podejścia. Hope not Hate przeprowadziła pierwszą analizę wyborców BNP, wykazując, że ich głosowanie podyktowane było rzeczywistymi lub odczuwanymi krzywdami, a okrzykiwanie ich „nazistami” i „rasistami” było nie tylko bezskuteczne, lecz przeciwskuteczne — pogłębiało ich gniew. Badania wykazały ponadto, że elektorat BNP stanowili w przytłaczającej większości mężczyźni, a wiele kobiet odstręczała agresja partii; kobiety zniechęcały również tradycyjne, konfrontacyjne taktyki antyfaszystowskie i szukały wsparcia dla czegoś pozytywnego, a nie jedynie sprzeciwu wobec czegoś. Slogan „HOPE not hate”, uosabiający pozytywny przekaz organizacji, stał się jej nazwą.
Organizacja odegrała istotną rolę w kampanii przeciwko BNP w londyńskiej dzielnicy Barking and Dagenham. W 2006 BNP uzyskała średnio 41% głosów w okręgach, w których wystawiła kandydatów, wygrywając 11 z 12 mandatów, a do wyborów w 2010 u przystąpiła z zamiarem przejęcia kontroli nad radą dzielnicy wraz z jej rocznym budżetem w wysokości 200 milionów funtów. W ramach największej w historii organizacji kampanii, prowadzonej przez trzy miesiące przed wyborami, rozprowadzono 355 000 gazet, ulotek i listów oraz zmobilizowano setki aktywistów. Poważna porażka BNP w wyborach doprowadziła do implozji partii.
Równolegle organizacja działała w społecznościach w całym kraju, m.in. w Burnley, Oldham, Bradford i Sandwell, opierając kampanie na własnych badaniach. Po zamieszkach z 2001 Oldham uznano za kluczowe pole bitwy politycznej – w ramach przygotowań trzech ludzi organizacji działało w strukturach lokalnego BNP, dzięki czemu ujawniono m.in. tożsamość zastępcy koordynatora partii jako skazanego gwałciciela i rabusia z bronią w ręku. W Bradford natomiast przekonano koordynatora BNP, by został informatorem przeciwko własnej partii.
Po upadku BNP w 2010 roku Hope not Hate rozszerzyła działalność, przechodząc od kampanii o charakterze reaktywnym do działań na rzecz przyczyn leżących u podstaw sukcesów skrajnej prawicy. Powołano zespół community organizing, pracujący w społecznościach podatnych na wpływy skrajnej prawicy i budujący lokalny opór wobec protestów English Defence League.
W wyniku narastającego sporu o kierunek rozwoju ruchu Hope not Hate oddzieliło się od Searchlight jako samodzielna organizacja. Gerry Gable zachował kontrolę nad magazynem Searchlight i jego stroną internetową, podczas gdy Nick Lowles przejął kierownictwo Hope not Hate.
Działalność Hope not Hate obejmuje badania, gromadzenie informacji, kampanie społeczne, edukację oraz pracę ze społecznościami lokalnymi. Zakres badań organizacji zmieniał się wraz z przemianami brytyjskiej skrajnej prawicy: początkowo koncentrowały się one przede wszystkim na partiach politycznych, następnie na organizacjach ulicznych, a w późniejszym okresie również na działalności prowadzonej w internecie i mediach społecznościowych.
Organizacja publikuje raporty dotyczące skrajnej prawicy i innych form ekstremizmu, w tym cykl „State of Hate”. Od 2011 prowadzi również badania „Fear and HOPE”, dotyczące postaw społecznych, źródeł niepokoju oraz czynników wpływających na podatność części społeczności na przekazy skrajnych ugrupowań.
Hope not Hate prowadzi także działalność edukacyjną skierowaną do młodzieży, nauczycieli i osób pracujących z młodymi ludźmi. Organizacja organizuje szkolenia i warsztaty dotyczące przeciwdziałania rasizmowi, uprzedzeniom i mowie nienawiści oraz wspiera lokalne inicjatywy społeczne.
W ramach pracy ze społecznościami organizacja prowadzi między innymi warsztaty dotyczące sposobów prowadzenia rozmów na temat imigracji, rasizmu i uprzedzeń. Stosowane przez nią metody obejmują aktywne słuchanie, zadawanie pytań oraz działania angażujące mieszkańców w inicjatywy lokalne.
Hope not Hate prowadzi również badania i działania dotyczące ekstremizmu islamistycznego w Wielkiej Brytanii. Organizacja publikowała analizy poświęcone zarówno przemocy motywowanej ideologią dżihadystyczną, jak i nieprzemocowym formom ekstremizmu islamistycznego oraz środowiskom wspierającym tego rodzaju ideologie.
W raporcie „State of Hate 2015” organizacja zapowiedziała rozwijanie badań nad ekstremizmem występującym w środowiskach muzułmańskich, ze szczególnym uwzględnieniem organizacji islamistycznych i pro-dżihadystycznych działających w Wielkiej Brytanii oraz środowisk przyczyniających się do powstawania narracji sprzyjających przemocy ekstremistycznej.
Działalność Hope not Hate w tym obszarze była również odnotowywana przez brytyjską Commission for Countering Extremism. W 2018 przewodniczący komisji Sara Khan wskazywał na działania organizacji związane z ujawnianiem działalności środowisk islamistycznych, w szczególności organizacji Al-Muhajiroun. Jednocześnie zwracał uwagę na konieczność odróżniania ekstremizmu islamistycznego od islamu jako religii oraz sprzeciwiał się utożsamianiu muzułmanów jako grupy z działalnością ekstremistyczną.
Hope not Hate zajmuje się również przeciwdziałaniem anty-muzułmańskiej mowie nienawiści i działalności skrajnej prawicy wykorzystującej temat islamizmu i terroryzmu do mobilizacji politycznej. W ramach swojej działalności organizacja analizuje związki między narracjami anty-muzułmańskimi a działalnością środowisk skrajnej prawicy.
Badania stanowią jeden z głównych elementów działalności Hope not Hate. Organizacja monitoruje działalność organizacji skrajnie prawicowych, ruchów populistycznych oraz osób rozpowszechniających treści ekstremistyczne. W ostatnich latach część działalności badawczej została skierowana na środowiska internetowe, w których tradycyjne struktury organizacyjne są zastępowane przez luźne sieci użytkowników, influencerów i niezależnych aktywistów.
Organizacja publikuje raporty dotyczące zmian zachodzących w środowiskach skrajnej prawicy, w tym ich działalności internetowej, sposobów rekrutacji oraz wykorzystywania mediów społecznościowych.
Po referendum w sprawie członkostwa Wielkiej Brytanii w Unii Europejskiej w 2016 Hope Not Hate zwracała uwagę na wzrost liczby incydentów ksenofobicznych i rasistowskich wobec społeczności z Europy Środkowo-Wschodniej, w tym Polaków. Dyrektor organizacji Nick Lowles mówił o tym podczas posiedzenia komisji spraw wewnętrznych Izby Gmin, wskazując na informacje przekazywane przez organizacje reprezentujące te społeczności. W 2017 w publikacji Hope Not Hate Rafał Pankowski ze Stowarzyszenia „Nigdy Więcej” opisywał zarówno dyskryminację Polaków w Wielkiej Brytanii po referendum, jak i działalność polskich środowisk skrajnie prawicowych wśród brytyjskiej Polonii. Hope Not Hate współpracowała ze Stowarzyszeniem „Nigdy Więcej”, m.in. wymieniając informacje dotyczące polskiej skrajnej prawicy działającej w Wielkiej Brytanii.
W latach 2017–2018 Hope Not Hate zajmowała się m.in. działalnością brytyjskich struktur ugrupowania Janusza Korwin-Mikkego, Narodowego Odrodzenia Polski (NOP) oraz kontaktami części polskich działaczy z brytyjskimi organizacjami skrajnej prawicy. W 2018 organizacja zwracała również uwagę na kontakty niektórych polskich szkół sobotnich i organizacji polonijnych z osobami lub grupami związanymi ze skrajną prawicą; część zainteresowanych placówek zaprzeczała prowadzeniu działalności politycznej lub takim związkom.
Hope not Hate określa swoją misję jako przeciwdziałanie nienawiści i ekstremizmowi poprzez badania, działalność edukacyjną, kampanie oraz pracę ze społecznościami. Organizacja koncentruje się przede wszystkim na zorganizowanej skrajnej prawicy, społecznościach podatnych na jej wpływy oraz problemach społecznych i politycznych wykorzystywanych przez ugrupowania skrajne.
Wśród deklarowanych przez organizację wartości znajdują się wspólnota, pokój, solidarność, szacunek, odporność społeczna i współpraca. Hope not Hate deklaruje również obronę demokracji i praworządności oraz sprzeciw wobec ruchów antydemokratycznych i autorytarnych.
Organizacja prowadzi działalność za pośrednictwem zespołów zajmujących się badaniami, edukacją, organizowaniem społeczności lokalnych oraz analizą polityczną. W ramach działalności badawczej wykorzystuje również informacje pozyskiwane ze środowisk monitorowanych przez organizację.