Horacy Safrin

Horacy Safrin

Hirsz Safrin

Data i miejsce urodzenia	11 stycznia 1899 Monasterzyska
Data i miejsce śmierci	22 lipca 1980 Łódź
Narodowość	polsko–żydowska
Język	polski, jidysz
Dziedzina sztuki	literatura
Odznaczenia
Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach

Horacy Safrin, pierwotne imię Hirsz (ur. 11 stycznia 1899 w Monasterzyskach, zm. 22 lipca 1980 w Łodzi) – polski poeta, satyryk, autor sztuk scenicznych, tłumacz literatury żydowskiej na język polski oraz literatury polskiej na jidysz.

Życiorys

Syn Sebastiana i Dory z Łukaczerów. Od dzieciństwa oprócz polskiego znał niemiecki, francuski, jidysz i hebrajski. Ukończył gimnazjum w Stanisławowie. Studiował germanistykę i anglistykę na Uniwersytecie Wiedeńskim oraz w Szkole Teatralnej w Wiedniu. W 1913 ogłosił swój pierwszy tomik poezji.

W latach 1918–1939 był kierownikiem literackim studia im. Goldfadena w Stanisławowie. Podczas II wojny światowej przebywał w Związku Radzieckim, m.in. nauczał języka niemieckiego w obwodzie stalingradzkim. Od 1946 mieszkał w Łodzi w Domu Literatów przy alei Mickiewicza.

W 1961 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Mimo iż był trzykrotnie żonaty, nie miał dzieci. Pochowany jest na cmentarzu komunalnym na Dołach w Łodzi.

Twórczość

• 1914: Poezje (poezje)
• 1917: Baśń o iluzji
• 1920: Karpaten-Klänge (Echa Karpat)
• 1916: O Bogu i ludziach
• 1930: Niedyskrecje
• 1930: Świetliki
• 1938: Szlakami duszy żydowskiej – Rzecz o teatrze
• 1957: Ośla szczęka (bajki)
• 1959: Mucha na cokole (satyry)
• 1962: Głupcy z Głupska (satyry)
• 1963: Kain i Hewel (poezje)
• 1963: Przy szabasowych świecach. Humor żydowski
• 1965: Jüdische Anekdoten und Sprichwörter (Żydowskie anegdoty i przysłowia – wydane z Salomeą Landmann)
• 1966: Ojfn berdiczewer mark אױפֿן בערדיטשעװער מאַרק (Na berdyczowskim rynku)
• 1970: Ucieszne i osobliwe historie mego życia (wspomnienia)
• 1972: Bez figowego listka (satyry)
• 1979: W arce Noego. Bajki oraz facecje żydowskie
• 1981: Przy szabasowych świecach – wieczór drugi

Upamiętnienie

W 1989 r. imieniem Horacego Safrina nazwano jedną z ulic w Łodzi.

Odznaczenia

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1961)
• Złoty Krzyż Zasługi (1956)
• odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”
• odznaka Honorowa m. Łodzi

Przypisy

Bibliografia

• Rościsław Skręt: Safrin Horacy. W: Polski Słownik Biograficzny. T. XXXIV. Wrocław – Warszawa – Kraków: Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk, 1992–1993, s. 328–330.
• Lesław M. Bartelski: Polscy pisarze współcześni, 1939-1991. Leksykon. Wydawnictwo Naukowe PWN. ISBN 83-01-11593-9.