Horst Baron

Horst Baron
Ilustracja
Horst Baron na Eroticline Award (2006)
Prawdziwe imię i nazwisko

Horst Helmut Stramka

Data i miejsce urodzenia

14 marca 1962
Niemcy

Używane pseudonimy

Horst, Horst Barron, Horst Bosch, Horst Bosh, Horst Byron, Horst P. Horst, Horst S., Horst Stramka, Tex Ferguson

Lata aktywności

1996–2014

Narodowość

niemiecka

Liczba filmów

386 (za IAFD)

Nagrody

EroticLine Award, Venus Award

Wzrost

190 cm

Kolor włosów

ciemny blond

Kolor oczu

niebieskoszary

Horst Baron (ur. 14 marca 1962) – niemiecki aktor filmów pornograficznych.

W jego dorobku widnieje ponad 370 filmów. Występował także jako Horst Stramka, Horst Stramm, Horst S. i Horst.

Kariera

Początki kariery w branży porno

Pochodzi z Düsseldorfu. Wszedł do branży filmów dla dorosłych w 1994, szybko zdobywając reputację „dżentelmena z przemysłu porno”. Pracował dla takich niemieckich wytwórni jak DBM Video, Touch Video, Magma Film, XY Video, Multi-Media-Verlag (MMV), MTC, Sedesex Films czy Videorama. Początkowo brał udział w scenach wraz ze swoją ówczesną żoną Dianą Briant, m.in. w amatorskiej serii Puaka To mniej więcej są państwa sąsiedzi – odc. 21 (Sind das etwa Ihre Nachbarn: Teil 21, 1997).

Wystąpił w parodii serialu Słoneczny patrol – Babewatch 5 (1999), Kto jest szefem? (Ich bin der Boss, 2002) jako zubożały hrabia Beckstein, Szkoła uwodzenia (Eiskalte Engel, 2002) w roli Pana Sandemanna, Divino Dante (2003) z Melissą Lauren, Der goldene Käfig (2009) w scenie masturbacji i Fetish – Der Meister (2002) jako mistrz fetyszu. Harry S. Morgan zatrudnił go do Teeny Exzesse 68: Kesse Bienen (2002) z Sybel.

Kariera w Europie

Znalazł się na arenie międzynarodowej, gdy w 2001 wystąpił w pierwszej amerykańskiej dystrybucji Wicked Pictures, francuskiej produkcji Vidéo Marc Dorcel Désir Fatal (2001).

Był księdzem w filmach Goldlight – Klasztor zatracenia (Kloster der Sunde, 2003) i Gospodyni wikariusza (Haushalterin des Pfarrers, 2005). Grał we włoskich realizacjach Mario Salieri Entertainment Group takich jak Leggenda del pirata nero (2001)/Divina (2001) z Sophie Evans, Żona nauczyciela (La femme du prof, 2002) jako surowy profesor Ronaldo i Dossier Prostituzione (2003) z Katsuni.

W kostiumowym filmie Faust (2002), uhonorowanym hiszpańską nagrodą Ninfa na Festival Internacional de Cine Erótico de Barcelona w kategorii „Najlepszy hiszpańskojęzyczny film”, w reżyserii Mario Salieriego, wystąpił w roli niemieckiego żołnierza podczas II wojny światowej w scenie triolizmu (w tym blowjob) z Katsuni i Steve’em Holmesem. W parodii porno powieści Pinokio Carla Collodiego – Penocchio (2002) został obsadzony przez Salieriego w roli żebraka.

W produkcji gonzo Evil Angel Euro Domination 9 (2006) w reż. Christopha Clarka wziął udział w scenie seksu grupowego. Grał Franka w komediodramacie A jeśli przypadkiem pewnego ranka... (Per Caso una Mattina (2006). Był obsadzany we francuskich filmach Vidéo Marc Dorcel, w tym Les Jambes en l’Air (2001) z Cristiną Bellą i Russian Institute: Lesson 11: Pony Club (2008) z Tarrą White. Wystąpił też w realizacjach Private Media Group, m.in.: Private Tropical 18: Puertorican Affairs (2005) z Angel Dark czy Private Gold 89: X-Girls (2007) z Nikky Blond.

Film Vidéo Marc Dorcel Melanie (La Jouisseuse, 2002), w którym zagrał szefa głównej bohaterki, został uhonorowany Venus Award 2003 za najlepszy film francuski. Z kolei w produkcji Magmafilm Ósmy grzech (Die 8. Sünde, 2002), która zdobyła Venus Award 2003 w kategorii najlepszy film niemiecki, pojawił się jako anioł Ilas. Film Private Gold 67: Millionaire 1 (2003), gdzie wystąpił jako Hans von Reiben, w 2004 otrzymał nagrodę Ninfa na Festival Internacional de Cine Erótico de Barcelona w kategorii „Najlepsze DVD” oraz Venus Award w dwóch kategoriach: „Najlepszy film europejski” i „Najlepsza produkcja DVD - Niemcy”.

W 2005 dwa filmy z jego udziałem zdobyły EroticLine Award: Hard Movie Project/Der Boss (2005) w kategorii „Najlepszy film niemiecki” i Robinson Crusoe na wyspie grzechu (Private Gold 72: Robinson Crusoe on Sin Island, 2005) w roli kapitana Bonneta w kategorii „Najlepszy film międzynarodowy”, a także AVN Award 2006 w kategorii „Najlepszego film zagraniczny”.

19 października 2006 w Berlinie został uhonorowany EroticLine Award w kategorii „Najlepszy aktor”. W 2006 pastisz filmu Gwiezdne wojny: część IV – Nowa nadzieja – Private Gold 81: Porn Wars 1 (2006), gdzie zagrał postać Klanza, był nominowany do XRCO Award w kategorii „Najlepsza komedia lub parodia”.

W 2008 film Private Media Group Kasyno grzechu (Casino, No Limit, 2008) z jego udziałem został nagrodzony EroticLine Award w dwóch kategoriach: „Najlepszy film europejski” i „Najlepszy film wysokobudżetowy” oraz otrzymał nagrodę Ninfa jako „Najlepszy film”, a w 2009 był nominowany do XBIZ Award w kategorii „Najlepszy film roku”.

W wysokobudżetowym dreszczowcu Dziennikarka (The Journalist, 2012), osadzonym w świecie międzynarodowego dziennikarstwa, zagrał postać wpływowego polityka, podejrzanego o utrzymywanie związków ze swingersami i kobietami o złej reputacji, a który jest mężem młodej francuskiej dziennikarki. Film był nominowany do AVN Award w kategorii „Najlepszy zagraniczny film roku”, „Najlepsze sceny seksu w zagranicznej produkcji” i „Najlepszy reżyser zagranicznej produkcji” (Pascal Lucas) oraz XBiz Award w kategorii „Europejska premiera fabularna roku”.

W 2022 znalazł się na piątym miejscu listy 21. najlepszych niemieckich gwiazd porno portalu EuroSexScene.com.

Obecność w kulturze masowej

Uczestniczył w audycji radiowej Radio Brennt Popstars fragen Poppstars.

W 2003 został obsadzony w roli przestępcy Mike’a w jednym z odcinków jedenastego sezonu serialu kryminalnego RTL Kobra – oddział specjalny (Alarm für Cobra 11 – Die Autobahnpolizei) pt.: Fałszywe sygnały (Falsche Signale) z Erdoğanem Atalayem i Christianem Oliverem.

Był dublerem w dramacie psychologicznym Larsa von Triera Antychryst (Antichrist, 2009), gdzie wraz z Mandy Starship zastępował Willema Dafoe i Charlotte Gainsbourg w odważniejszych scenach erotycznych. Światowa premiera filmu miała miejsce 18 maja 2009 podczas 62. MFF w Cannes.

W szwajcarskiej komedii Monsieur Brucco: Ein Albaner und die zwei Koffer (2016) grał rolę dyrektora HR zarządzającego usługami Human Resources i był odpowiedzialny za: proces rekrutacji, rozwój organizacji, szkolenia, rozwój pracowników, wysoką wydajność, sprawozdania, administrację i rozwój działu kadr. Trafił do obsady przygodowego dramatu biograficznego Petera Greenawaya Pieszo do Paryża (Walking to Paris, 2019) z Carlą Juri.

W latach 2019–2020 studiował metody aktorskie, techniki Sanforda Meisnera i aktorstwa filmowego w ZES Centrum Rozwoju Aktorstwa (Zentrum für Entwicklung im Schauspiel) w Embrachu.

Życie prywatne

Po tym, jak jego żona Diana wycofała się z branży porno w 2004, również rozwiodła się z nim. Wyprowadziła się od niego z córką, pozostawiając mu na wychowanie syna. Zamieszkał w Zurychu w Szwajcarii.

Nagrody i nominacje

Rok Nagroda Kategoria Film Rola Rezultat
2001 Venus Award Najlepszy niemiecki aktor – – Nominacja
2002 Festival International de l’Erotisme de Bruxelles Najlepszy aktor międzynarodowy (Niemcy) – – Wygrana
Venus Award Najlepszy aktor (Niemcy) – – Wygrana
2004 European-X-Award Najlepszy aktor (Niemcy) – – Nominacja
Ninfa Najlepszy aktor drugoplanowy Orgías Escolares (2004) dyrektor szkoły Nominacja
2005 Najlepszy aktor Salieri Airlines (2005) pilot samolotu Nominacja
2006 EroticLine Award Najlepszy aktor – – Wygrana
2009 Hot d’Or Najlepszy aktor europejski Rozliczanie rachunków (Règlements de Comptes, 2008) potentat syndykatu przestępczego Nominacja