
Międzynarodowa Statystyczna Klasyfikacja Chorób i Problemów Zdrowotnych ICD-10 (ang. International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems) – dziesiąta wersja Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób i Problemów Zdrowotnych, czyli medycznej klasyfikacji sporządzonej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Prace nad ICD-10 rozpoczęły się w 1983 r., po czym zostały zatwierdzone przez czterdzieste trzecie Zgromadzenie Światowej Organizacji Zdrowia w 1990 r.. Obejmuje nie tylko choroby, lecz także objawy, nieprawidłowe wyniki badań, dolegliwości, okoliczności społeczne i zewnętrzne przyczyny urazów oraz chorób. Jest używany w ponad 100 krajach na całym świecie.
ICD-10 pozostawała aktualna do 1 stycznia 2022 roku, kiedy to została zastąpiona przez ICD-11. Wersja ICD-11 została opublikowana 18 czerwca 2018 r. w celu przygotowania państw członkowskich WHO do jej wdrożenia. Po zatwierdzeniu nowej klasyfikacji państwa członkowskie mogą zacząć składać sprawozdania przy użyciu ICD-11, od 1 stycznia 2022 r.
W Polsce wciąż obowiązuje wersja ICD-10 z 2008 roku. Nie ma oficjalnej daty wprowadzenia ICD-11 w Polsce.
Prace nad dziesiątą rewizją klasyfikacji rozpoczęły się w 1983 roku, a w 1990 roku zatwierdziło ją czterdzieste trzecie Zgromadzenie Światowej Organizacji Zdrowia. Państwa wprowadzały ją stopniowo. Czechy przyjęły ICD-10 w 1994 roku, w Polsce obowiązuje ona od 1996 roku, a w Rosji od 1997 roku (zob. Adaptacje krajowe).
Kolejną wersję, ICD-11, WHO opublikowała 18 czerwca 2018 roku, aby przygotować państwa członkowskie do jej wdrożenia. Mimo że ICD-11 obowiązuje oficjalnie od 2022 roku, wiele państw nadal posługuje się ICD-10. Według stanu na maj 2024 roku w różnych fazach wdrażania ICD-11 było 132 państw i obszarów: 72 rozpoczęły wdrożenie, 50 prowadziły lub rozszerzały pilotaże, a 14 zaczęło już gromadzić lub zgłaszać dane z jej użyciem.
Klasyfikacja dzieli się na 22 rozdziały. Pierwszy znak kodu jest literą, która zwykle wskazuje grupę chorób, ale zakresy kodów w niektórych rozdziałach nie pokrywają się z granicami liter, np. nowotwory obejmują kody C00–D48, a choroby oka i ucha dzielą literę H. Niektóre rozdziały obejmują więcej niż jedną literę: rozdział XIX litery S i T, a rozdział XX litery V, W, X i Y (do rozdziału XX należy więc np. kod X87.3 z przykładów poniżej).
| Rozdział | Kody | Zakres |
|---|---|---|
| I | A00–B99 | Niektóre choroby zakaźne i pasożytnicze |
| II | C00–D48 | Nowotwory |
| III | D50–D89 | Choroby krwi i narządów krwiotwórczych oraz niektóre choroby przebiegające z udziałem mechanizmów autoimmunologicznych |
| IV | E00–E90 | Zaburzenia wydzielania wewnętrznego, stanu odżywienia i przemiany metabolicznej |
| V | F00–F99 | Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania |
| VI | G00–G99 | Choroby układu nerwowego |
| VII | H00–H59 | Choroby oka i przydatków oka |
| VIII | H60–H95 | Choroby ucha i wyrostka sutkowatego |
| IX | I00–I99 | Choroby układu krążenia |
| X | J00–J99 | Choroby układu oddechowego |
| XI | K00–K93 | Choroby układu trawiennego |
| XII | L00–L99 | Choroby skóry i tkanki podskórnej |
| XIII | M00–M99 | Choroby układu kostno-stawowego i mięśni oraz tkanki łącznej |
| XIV | N00–N99 | Choroby układu moczowo-płciowego |
| XV | O00–O99 | Ciąża, poród i połóg |
| XVI | P00–P96 | Niektóre stany rozpoczynające się w okresie okołoporodowym |
| XVII | Q00–Q99 | Wady rozwojowe wrodzone, zniekształcenia i aberracje chromosomowe |
| XVIII | R00–R99 | Objawy, cechy chorobowe oraz nieprawidłowe wyniki badań klinicznych i laboratoryjnych niesklasyfikowane gdzie indziej |
| XIX | S00–T98 | Urazy, zatrucia i niektóre inne następstwa działania czynników zewnętrznych |
| XX | V01–Y98 | Zewnętrzne przyczyny zachorowania i zgonu |
| XXI | Z00–Z99 | Czynniki wpływające na stan zdrowia i kontakt ze służbą zdrowia |
| XXII | U00–U99 | Kody do celów specjalnych |
Kod składa się z litery i dwóch cyfr, które wskazują kategorię trzyznakową (np. L70), oraz opcjonalnego czwartego znaku po kropce, który określa jednostkę nozologiczną dokładniej (np. L70.0). Czwarty znak przybiera zwykle wartości od 0 do 7, cyfra 8 oznacza „inne określone”, a 9 – „bliżej nieokreślone” (BNO).
Część rozpoznań można zakodować na dwa sposoby jednocześnie. W systemie krzyżyka i gwiazdki kod z krzyżykiem (†) wskazuje chorobę podstawową, a kod z gwiazdką (*) – jej objaw lub skutek w innym narządzie. Kod z gwiazdką nie może stać samodzielnie, np. C90.0† D63.0* oznacza szpiczaka mnogiego z niedokrwistością.
Klasyfikacja służy przede wszystkim do dwóch celów. Niezmieniona wersja międzynarodowa jest używana w 117 krajach do sporządzania sprawozdań i statystyk dotyczących przyczyn zgonów. Blisko 27 krajów wykorzystuje ICD-10 także do refundacji i alokacji zasobów w opiece zdrowotnej, często w wersji dostosowanej do własnych potrzeb (zob. niżej). W Niemczech kody ICD-10-GM są podstawą systemów rozliczeń szpitalnych G-DRG i PEPP, a także rozliczeń w opiece ambulatoryjnej.
Państwa często modyfikują ICD-10, aby lepiej dostosować ją do swoich potrzeb.
Wprowadzona w 1998 r., ICD-10 Modyfikacja Australijska (ICD-10-AM) została opracowana przez National Centre for Classification in Health na Uniwersytecie w Sydney. Obecnie jest ona aktualizowana przez Australian Consortium for Classification Development.
ICD-10-AM została również przyjęta przez Nową Zelandię, Irlandię, Arabię Saudyjską i kilka innych krajów.
Republika Czeska przyjęła ICD-10 w 1994 r., rok po jej oficjalnym opublikowaniu przez WHO. Poprawki do wydania międzynarodowego są stale wprowadzane. Oficjalne czeskie tłumaczenie ICD-10 2016 10th Revision zostało opublikowane w 2018 roku.
Niemiecka wersja ICD-10-GM (German Modification) jest oficjalną klasyfikacją do kodowania rozpoznań w opiece szpitalnej i ambulatoryjnej. Opracowano ją w latach 2003–2004 w German Institute for Medical Documentation and Information. Jest to adaptacja klasyfikacji ICD-10 Światowej Organizacji Zdrowia przetłumaczona na niemiecki. Do 2003 roku funkcjonowała pod nazwą ICD-10-SGB-V. Obowiązek kodowania wynika w opiece szpitalnej z § 301, a w ambulatoryjnej z § 295 niemieckiego kodeksu ubezpieczeń społecznych (SGB V). Klasyfikację publikuje i co roku aktualizuje Federalny Instytut Leków i Wyrobów Medycznych (BfArM), a każda wersja obowiązuje przez jeden rok kalendarzowy.
W Polsce ICD-10 obowiązuje od roku 1996. Polskiego tłumaczenia dokonało Centrum Systemów Informacyjnych Ochrony Zdrowia zgodnie z umową TR/10/017-019 ze Światową Organizacją Zdrowia o udzielenie praw do tłumaczenia i publikacji. Obecnie obowiązująca w Polsce wersja pochodzi z 2008 roku, a późniejsze zmiany wprowadzano tylko sporadycznie.
Od kilku lat trwają prace nad wprowadzeniem ICD-11. Pierwszy projekt (POWER) zakończył się w grudniu 2023 roku. Powstały w nim polski tekst klasyfikacji, przeglądarka, narzędzie do kodowania na podstawie słów kluczowych i przetłumaczony przewodnik. Drugi etap, realizowany w ramach programu FERS, ruszył w połowie października 2024 roku. Prowadzi go Departament Lecznictwa Ministerstwa Zdrowia we współpracy z Agencją Oceny Technologii Medycznych i Taryfikacji, Centrum Medycznego Kształcenia Podyplomowego, Centrum e-Zdrowia i Głównym Urzędem Statystycznym. Obejmuje m.in. szkolenia dla co najmniej 2450 osób, zestawienie odpowiedników kodów ICD-10 z przepisów o świadczeniach gwarantowanych, przygotowanie raportowania przyczyn zgonów w ICD-11 oraz w pełni zweryfikowane tłumaczenie całej klasyfikacji. Data oficjalnego wprowadzenia ICD-11 nie została ustalona i zależy m.in. od zmian w przepisach, rozliczeniach z Narodowym Funduszem Zdrowia i systemach informatycznych świadczeniodawców.
Ministerstwo Ochrony Zdrowia Federacji Rosyjskiej zarządziło w 1997 roku przerzucenie wszystkich organizacji zdrowotnych na ICD-10.
W Stanach Zjednoczonych stosuje się ICD-10-CM (Clinical Modification), czyli kliniczną modyfikację ICD-10, którą przygotowało należące do CDC National Center for Health Statistics na podstawie upoważnienia WHO. Wszystkie zmiany muszą być zgodne ze strukturą i zasadami klasyfikacji WHO. Do kodowania procedur w szpitalach służy osobny system ICD-10-PCS, opracowany przez Centers for Medicare and Medicaid Services. W 2009 roku ogłoszono obowiązek przejścia z ICD-9-CM na ICD-10-CM do 1 października 2013 roku.
Autorzy amerykańscy zwracali uwagę, że większa szczegółowość nowej klasyfikacji wiąże się z ryzykiem. Jedno rozpoznanie ICD-9 może odpowiadać nawet kilkudziesięciu kodom ICD-10, co utrudnia odwzorowanie starych kodów na nowe, a pełne zastosowanie klasyfikacji wymaga szkoleń personelu, wymiany oprogramowania i okresowo obniża wydajność pracy, zwłaszcza w małych praktykach.