iMUSE – system adaptacyjnego odtwarzania muzyki w grach komputerowych, opracowany na początku lat 90. XX wieku w LucasArts przez Michaela Landa i Petera McConnella. Pozwalał dostosowywać przebieg muzyki do wydarzeń w grze, zachowując płynne przejścia między jej fragmentami. Oryginalna realizacja wykorzystywała MIDI, natomiast późniejsze rozwiązania obsługiwały również nagrany wcześniej dźwięk.
Według McConnella pomysł systemu pochodził od Landa, który zaprosił go do pracy nad projektem. Problemem było pogodzenie nieprzewidywalnych działań gracza z muzyką: proste uruchamianie i przerywanie kolejnych sekwencji mogło powodować gwałtowne, muzycznie niespójne zmiany. W opisie patentowym twórcy wskazywali na ograniczenia ówczesnych odtwarzaczy, które nie umożliwiały warunkowego wyboru dalszego przebiegu utworu.
System iMUSE zadebiutował w Monkey Island 2: LeChuck’s Revenge z 1991 roku. Land i McConnell złożyli wniosek patentowy 25 listopada 1991 roku; amerykański patent US 5 315 057 przyznano 24 maja 1994 roku.
W relacjach twórców występują różne rozwinięcia nazwy. Jesse Harlin podawał Interactive Music Streaming Engine, natomiast McConnell używał określenia Interactive Music and Sound Effects.
W oryginalnym systemie sekwencer interpretował dane MIDI i przekazywał urządzeniu dźwiękowemu polecenia wykonania nut. Był to zapis wykonania muzycznego, a nie gotowe nagranie fali dźwiękowej. Kompozytor mógł umieszczać w sekwencjach dodatkowe znaczniki i instrukcje sterujące: zapętlania fragmentów, warunkowego przechodzenia do innych miejsc oraz zmiany głośności lub obsady instrumentalnej.
Gra przekazywała informacje o wydarzeniach, ale moment muzycznej odpowiedzi zależał również od przygotowanej kompozycji. Przejście mogło nastąpić dopiero przy następnym uderzeniu rytmu albo w innym odpowiednim miejscu utworu. Możliwe było także włączanie i wyłączanie poszczególnych partii instrumentalnych; ich dobór i dopuszczalne momenty zmian określał wcześniej kompozytor.
Przykładem była muzyka miasteczka Woodtick w Monkey Island 2. Poszczególnym obszarom towarzyszyły odmienne tematy, a po przejściu bohatera do nowej lokacji system dobierał łącznik zależnie od aktualnego miejsca w utworze. Pozwalało to zachować ciągłość muzyczną, choć reakcja nie zawsze była natychmiastowa: system czekał na właściwy punkt przejścia, po którym odtwarzano przygotowany łącznik.
Jednym z wczesnych zastosowań iMUSE była przygodówka Indiana Jones and the Fate of Atlantis. System wykorzystywano także poza tym gatunkiem: w symulatorze walk kosmicznych Star Wars: X-Wing umożliwiał zmianę muzyki zgodnie z przebiegiem akcji.
Przejście do odtwarzania nagrań wymagało innego podejścia niż sterowanie nutami MIDI. W Full Throttle z 1995 roku wykorzystano iMUSE przystosowane do płynnego ściszania jednej ścieżki i zgłaśniania drugiej oraz równoczesnego odtwarzania do sześciu dźwięków cyfrowych. Pozwalało to łączyć muzykę, dialogi i efekty dźwiękowe. Ograniczeniem było wówczas pobieranie dużych plików dźwiękowych z CD-ROM-u podczas działania gry.
Dla Monkey Island 2: Special Edition z 2010 roku opracowano osobny system zastępujący pierwotne iMUSE. Według Harlina odtwarzanie MIDI wykluczono ze względu na plan wykorzystania wspólnego kodu na różnych platformach. Nowe rozwiązanie korzystało z nagrań, znaczników pętli, synchronizacji rytmicznej, nakładania strumieni dźwięku i sterowanych przejść między nimi. Nie odtwarzało więc oryginalnego systemu MIDI: podobny efekt muzyki reagującej na grę uzyskiwano innymi środkami.