| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Dziedzina sztuki | |
| Ważne dzieła | |
|
Mój dom | |
Ichiel Lerer (ur. 1910 w Mrozach (lub Żelechowie), zginął w obozie w Treblince w 1943) – polski poeta pochodzenia żydowskiego tworzący w jidysz.
Gdy rozpoczął naukę w chederze został nazwany talmudycznym geniuszem. Jego twórczość stała się znana dzięki Icchakowi Majerowi Weisenbergowi, który stał się jego mentorem i który nazywał go „Jidysz Tagore”. Pierwsze wiersze Ichiela Lerera to Tehilim i Psalmy. W 1932 ukazał się pierwszy zbiór wierszy zatytułowany „Milczenie i burza”, który oceniono jako poważny i pełen „pobożnej, religijnej liryki”. Za ukazujący przemiany religijne i społeczne w tradycyjnej rodzinie żydowskiej poemat „Mój dom” otrzymał nagrodę warszawskiego Pen Clubu. Należał do żydowskiej organizacji kulturalnej „Yikor” oraz współpracował z czasopismem „Hamadrikh”.
Po utworzeniu przez Niemców getta w 1940 roku znalazł się na jego terenie. Nadal pisał wiersze, pracował jako urzędnik oddziału ewidencji ludności lub jako pracownik pocztowy w biurze Judenratu. W 1943 z Umschlagplatzu został przewieziony do Obozu zagłady w Treblince, gdzie zginął.