 herb Działosza | |
| Rodzina |
Hincz |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Ojciec |
Michał |
| Matka |
Barbara z d. Osławska |
| Żona |
Tekla Nimfa Miaskowska |
| Dzieci |
Ignacy i Dominik |
| Rodzeństwo |
Dominik, Antoni, Wiktoria |
| Odznaczenia | |
    | |
Ignacy Hincz (ur. 24 lipca 1777 w Izdebkach, zm. 12 lutego 1847 w Płocku) – kapitan wojsk Księstwa Warszawskiego, inżynier.
Urodził się w rodzinie Michała h. Działosza i żony jego Barbary z Osławskich jako drugi syn. Starszy brat Dominik urodzony w 1774, młodszy Antoni w 1794 i najmłodsza była siostra Wiktoria. Ignacy razem z Antonim ukończyli szkoły w Krakowie oraz w Wiedniu, gdzie zdobyli wykształcenie w budowie dróg.
Obaj bracia zaciągnęli się w 1809 do wojska do oddziałów artylerii, Ignacy w następnym roku został mianowany porucznikiem w artylerii. Brał udział w kampanii 1812 i został odznaczony orderem Legii Honorowej. W 1813 brał udział w obronie Zamościa i był jednym z organizatorów bicia monet w Zamościu.
W 1816 uzyskał dymisję z wojska i w następnym roku był zatrudniony jako inżynier w Lublinie. Wykonał pomiary budynków i plan miasta oraz projekt rogatek i mostu miejskiego. W 1829 pracował jako budowniczy województwa Płockiego. Uczestniczył w powstaniu listopadowym i kierował szlifiernią broni na Marymoncie a po upadku powstania miał nadzór nad składem broni palnej.
Pracował jako inżynier generalny dróg województwa płockiego. Żonaty z Teklą Nimfą Miaskowską, miał synów Ignacego i Dominika. Zmarł w Płocku 12 lutego 1847 i pochowany tamże.
Ignacy Hincz został pochowany na Cmentarzu Ewangelickim[potrzebny przypis] w Płocku. Rodzina zmarłemu postawiła żeliwny pomnik, który obecnie wymaga gruntownej renowacji.