Syn Alfreda. Absolwent Państwowego Instytutu Sztuk Plastycznych we Lwowie (1939). Debiutował w roku 1938 jako rysownik satyryczny i karykaturzysta w czasopismach lwowskich – „Kontrataku” i „Omnibusie”. W roku 1940 został wcielony we Lwowie do Armii Czerwonej. Był ranny w bitwie pod Stalingradem, leczył się w szpitalu w Kujbyszewie. Z 1 Armią Wojska Polskiego powrócił do kraju.
Po wojnie zamieszkał w Warszawie. W latach 60. XX wieku mieszkał tamże przy ul. Krasińskiego 16. Tworzył plakaty, rysunki satyryczne, ilustracje książkowe i opracowania graficzne dla takich wydawnictw jak „Książka i Wiedza”, „Nasza Księgarnia”, „Iskry”. Oprócz twórczości plastycznej zajmował się krytyką artystyczną. Swoje teksty publikował w prasie – w drugiej połowie lat 40. w „Odrodzeniu” i „Kuźnicy”, a następnie – przez niemal dwadzieścia lat - był stałym współpracownikiem „Życia Warszawy”. Autor książek o sztukach plastycznych, uczestnik wystaw w kraju i za granicą, zdobywał nagrody. Zajmował się grafiką, malarstwem sztalugowym i litografią. W ostatnich latach życia cierpiał na depresję. Zmarł w Kazimierzu Dolnym, pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera B19-1-27).
Dzieła (wybór)
Ignacy Witz: Jestem moim czasem. Twórcy i dzieła, „Arkady”, Warszawa 1959.
Ignacy Witz: 50 lat karykatury polskiej: 1900–1950, „Arkady”, Warszawa 1961.
Irena Tuwim – autor tekstu, Ignacy Witz – ilustracje Pampilio, Nasza Księgarnia, 1962.
Ignacy Witz: Oko i dłoń malarza, „Nasza Księgarnia”, Warszawa. wyd. 2 1969.
123456789Polska ilustracja książkowa = Polish book illustrations, MichałM.Bylina, JózefJ.Czerwiński, RomanR.Tomaszewski (red.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1964, s. 156(pol.).