Indeksy uzbrojenia były pierwotnie wprowadzone w 1938 roku przez Główny Zarząd Artyleryjski (GAU, Gławnoje Artillerijskoje Uprawlenije) dla oznaczania wzorów uzbrojenia w jawnej korespondencji. Pierwotnie oznaczenia miały postać. np. 52-P-365; rozpoczynały się od liczby od 50 do 57 oznaczającej grupę uzbrojenia. System ten stosowany był do końcówki lat 50. XX w.
W 1960 roku GAU przekształcono w GRAU – Główny Zarząd Rakietowo-Artyleryjski (Gławnoje Rakietno-Artillerijskoje Uprawlenije) i jednocześnie wprowadzono nowy system oznaczeń. Pierwsza cyfra oznaczała grupę uzbrojenia (oddział):
1 – przyrządy optyczne i radiolokacyjne, systemy kierowania;
2 – działa artyleryjskie i moździerze;
3 – amunicja artyleryjska;
4 – ładunki miotające artylerii;
6 – uzbrojenie piechoty;
7 – amunicja piechoty.
W związku z rozwojem techniki rakietowej i wyodrębnieniem nowych rodzajów sił zbrojnych zmodyfikowano system oznaczeń. Nowe rakiety wojsk lądowych otrzymały cyfrę 9 zamiast dotąd stosowanych dla nich grup 2 (zestawy, wyrzutnie), 3 (pociski) i 4 (ładunki miotające). Zarząd Uzbrojenia Wojsk Obrony Powietrznej stosował cyfrę 5, a później także indeksy w odwrotnej kolejności, kończące się cyfrą 6. Zarząd Uzbrojenia Rakietowego Rakietowych Wojsk Przeznaczenia Strategicznego stosował cyfrę 8, a następnie 15. Wydzielony w późniejszym okresie Główny Zarząd Środków Kosmicznych (GUKOS) stosował liczby 11, 14 i 17. Oba ostatnie zarządy stosują także liczby 13 i 16.
Po pierwszej cyfrze lub liczbie następuje litera lub litery oznaczające rodzaj uzbrojenia, a następnie liczba oznaczająca konkretny model.
Podobne, lecz osobne indeksy używane były przez Zarząd Uzbrojenia Rakietowo-Artyleryjskiego Marynarki Wojennej i Zarząd Uzbrojenia Sił Powietrznych.