Inedia

Inedia niezamierzona a mistycyzm

Objawy i. n. sygnalizowane są w odniesieniu do osób różnych wyznań, jak również osób luźno związanych z jakąkolwiek religią. Towarzyszyły życiu niektórych mistyków. W przypadku mistyków chrześcijańskich, jedynym przyjmowanym pokarmem była Eucharystia. I. n. nigdy nie stanowiła dla nich samoistnego celu, lecz była elementem współistniejącym z ich praktykami religijnymi. W chrześcijaństwie i. n. jest teologicznie neutralna – nie warunkuje świętości, jak również jej nie zaprzecza. Kościół Katolicki nie wymienia jej pośród charyzmatów. H. Thurston (1856-1939) jezuita angielski, zalecał nie przypisywać zjawisku i. n. charakteru nadnaturalnego. W swej książce poświęconej analizie zjawisk fizycznych w mistycyzmie, pisał:

(…) wydaje się, że na podstawie tych dowodów jesteśmy zmuszeni przyznać, że całkiem spora liczba ludzi, w przypadku których nie można przypuszczać cudownej interwencji, żyła przez lata w oparciu o odrobiny pożywnego jedzenia, mierzalne zaledwie w uncjach. Potwierdza to słuszność wniosku papieża Benedykta XIV, że nie może być bezpiecznie założone, że samo kontynuowanie życia, przy jednoczesnym powstrzymywaniu się od jedzenia i picia, jest powodowane przyczynami nadprzyrodzonymi.

Badania lekarskie i kontrola

Z powodu występowania objawów i. n., badaniom lekarskim i kontroli poddani byli między innymi:

• Margaret Seyfrit (1528 -) z okolic Speyer w Niemczech. Nie przyjmowała pokarmu i płynów przez przynajmniej dwa lata. Według relacji lekarza, nawet jeśli ją zmuszono by wzięła najmniejszy łyk, natychmiast wszystko wypluwała. W tym czasie była kilkakrotnie poddawana okresowym obserwacjom w warunkach klinicznych. Nadzorowanie jednej z nich, w 1542 r., król Ferdynand zlecił swemu osobistemu fizykowi Gerardowi Bucoldianus’owi.
• Apollonia Schreier (1584 -) z okolic Berna w Szwajcarii. Do połowy sparaliżowana. Nie przyjmowała pożywienia i picia przez 11 miesięcy. Obserwowana przez lekarza, Paula Lentulusa. Poddana obserwacji w publicznym szpitalu w Bernie.
• Jean Godeau (1602–1616) z Vauprofonde koło Sens we Francji. Jego przypadek opisał Siméon de Provanchères, opiekujący się nim lekarz. Powszechnie uważano, że chłopiec nie przyjmował ani jedzenia, ani picia przez ponad 4 lata. Zmarł na zapalenie płuc. Autopsja wykazała że górna część przełyku i fragment jelit, były niedrożne w sposób uniemożliwiający transport pokarmu i ewentualnych odchodów.
• Zélie Bourriou z Périgord (1851-) jako pacjent szpitala w Bourdeilles przebywała pod ścisłą obserwacją przez 25 dni, w okresie 9 marca -12 lipca 1896.
• Mollie Fancher (1848–1916) z Brooklynu, pościła przez około trzynaście lat. Dr. Ormiston, który był jednym z jej lekarzy stwierdził, że wraz z dr. Speirem zrobił testy, które upewniły go, że nie jadła więcej, niż przedstawiała, i ogólnie rzecz biorąc, nie było to przez te wszystkie lata więcej niż ilość zjedzona podczas jednego posiłku przez zdrowego człowieka.
• Louise Lateau (1850–1883) z Bois-d’Haine. Belgijska mistyczka i stygmatyczka, pokarmów nie przyjmowała przez ostatnie 12 lat swego życia. Z uwagi na prowadzone od 1868 r. śledztwo powiązane z opiniami lekarskimi, jest jednym z najlepiej udokumentowanych przypadków.
• Teresa Neumann (1898–1962) z Konnersreuth. Niemiecka mistyczka i stygmatyczka, inedyczką była przez 36 lat. Pod ścisłą obserwacją lekarską przebywała przez 15 dni w okresie 14–28 lipca 1927. W tym czasie spożyła łącznie 0,33 grama konsekrowanej Hostii. (Dziennie przyjmowała 1/8 opłatka nasyconego wodą).
• Aleksandrina Maria Da Costa (1904–1955) z Balazar. portugalska mistyczka, świecka salezjanka. Zjawisko i. n. towarzyszyło jej przez ostatnie 9 lat życia. Przebywała pod ścisłą obserwacją w szpitalu w Porto (Portugalia) przez 40 dni w okresie od 10 czerwca 1943-20 lipca 1943. W efekcie badań wydano oświadczenie potwierdzające całkowitą abstynencję od pokarmów i napojów, przy jednoczesnym zachowaniu niezmienionej wagi, temperatury, oddechu, pulsu i władz umysłowych.
• Marta Robin (1902–1981) – francuska tercjarka franciszkańska, mistyczka i stygmatyczka. Zjawisko i. n. towarzyszyło jej przez około 50 lat, od listopada 1931 roku. Z uwagi na stan zdrowia, w tym paraliż czterech kończyn, a od 1939 roku całkowita utrata wzroku, praktycznie nieustannie przebywała pod kontrolą medyczną.
• Prahlad Jani (1929 – 2020), hinduski jogin, który zgłosił się dwukrotnie (w 2003 i 2010 roku) na ochotnika do obserwacji w warunkach klinicznych. Z powodu zdanych pomyślnie prób wynikających z badań klinicznych Discovery Channel zdecydowało się na wyprodukowanie i emisję programu na jego temat. Żadna z tych dwóch prób z udziałem Prahlada Janiego nie została jednak opisana w czasopiśmie naukowym. Jednocześnie jednak, Dasgupta M. potwierdził, że przez dwa tygodnie Prahlad Jani nic nie jadł i nie pił ani nie wydalał moczu i kału. – kilka razy się kąpał i płukał gardło.

Inedia niezamierzona – oszustwa

Znane są przypadki oszustw, gdy osoby symulowały i. n. w celu uzyskania rozgłosu i korzyści majątkowych. Wśród nich:

• Ann Moore, „poszcząca kobieta z Tutbury”, w 1813r., w wyniku ścisłej kontroli, po 9 dniu postu przyznała się do oszustwa realizowanego wraz ze swymi dziećmi. W poprzednim roku uzyskała z tego procederu 400 £ przychodu.
• Sara Jacob (1857–1869) – dziewczynka z Walii. Narzucony przez kontrolujących ścisły post doprowadził do śmierci dziewczynki. Thurston w swej analizie sugeruje, że Sara Jacob mogła być nieświadomą swego oszustwa, gdyż mogło ono być efektem schizofrenii.