 | |
| Imię i nazwisko |
Ingrid Küttner |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
Ingrid Pitt, właściwie Ingrid Küttner (ur. 21 listopada 1937 w Berlinie, zm. 23 listopada 2010 w Londynie) – pisarka i aktorka, szczególnie znana z horrorów z przełomu lat 60. i 70.
Przez większość życia mieszkała i pracowała w Wielkiej Brytanii.
Urodziła się jako Ingrid Küttner w Berlinie. Była córką Bertholda Ernsta Edmunda Küttnera (ur. 3 marca 1870 w Poczdamie - zm. 16 lipca 1953 w Berlinie). Jej matką była Käthe Schweinfurth (1902-1986). Dla obojga jej rodziców, było to ponowne małżeństwo i oboje mieli z poprzednich związków dzieci.
W swojej autobiografii wydanej w 1999 pt. Life's a Scream wiele wątków z jej wczesnego życia zostało mocno podkoloryzowanych. Jak choćby polsko-rosyjskie pochodzenie ojca, gdzie dodała mu nazwisko Petrov czy żydowskie pochodzenie swojej matki, która była Niemką. W wywiadach podawała, że podczas II wojny światowej, jako pięciolatka, wraz z matką była więziona w niemieckim obozie koncentracyjnym Stutthof. Ocalała z Zagłady (w 1997 r. wyznała dziennikarzowi Independent, że komora gazowa, w której była zamknięta, nie zadziałała).
Po wojnie wyjechała do Berlina Wschodniego, gdzie pracowała w teatrach. Chcąc przenieść się do Berlina Zachodniego, próbowała przepłynąć wpław rzekę Szprewę, gdzie prawie utonęła. W ostatniej chwili uratował ją patrolujący brzeg rzeki młody amerykański podporucznik Laud Rolanda Pitta Jr. Później poślubiła go i przeprowadziła się do Kalifornii. Małżeństwo nie należało do udanych i zakończyło się rozwodem.
Po rozwodzie wróciła do Europy; tam zagrała niewielką rolę w filmie i przyjęła pseudonim artystyczny „Ingrid Pitt”. Następnie udała się do Hollywood, gdzie pracowała jako kelnerka, próbując jednocześnie zrobić karierę filmową i występować jako aktorka.
W 1965 roku zadebiutowała na dużym ekranie niewielką rolą w filmie Doktor Żywago. W 1968 roku wystąpiła w niskobudżetowym filmie science fiction The Omegans, a także wcieliła się w postać brytyjskiej agentki Heidi Schmidt w obrazie Tylko dla orłów, grając u boku Richarda Burtona i Clinta Eastwooda. Artystka nie związała jednak swojej kariery z filmami wojennymi.
Ingrid Pitt zapisała się przede wszystkim jako aktorka słynnej wytwórni Hammer, specjalizującej się w gotyckich filmach grozy. Pitt wystąpiła jako królowa Atlantydy, Galleia, w historii zatytułowanej The Time Monster – piątej części dziewiątego sezonu serialu Doktor Who, emitowanej w sześciu cotygodniowych odcinkach od 20 maja do 24 czerwca 1972 roku.
Powróciła do tego serialu w roli dr Solow w historii Warriors of the Deep (pierwszej części dwudziestego pierwszego sezonu), emitowanej w czterech odcinkach (po dwa tygodniowo) w dniach od 5 do 13 stycznia 1984 roku. Aktorka pojawiła się również w drugim odcinku kultowego, lecz krótko emitowanego serialu wytwórni ITC pt. The Zoo Gang – epizodzie zatytułowanym „Mindless Murder” (wyemitowanym 12 kwietnia 1974 roku).
Współpraca z wytwórnią Hammer zapewniła jej status ikony kina kultowego. Wystąpiła jako Carmilla/Mircalla w filmie Wampiryczni kochankowie w 1970, opartym na noweli Josepha Sheridana Le Fanu pt. Carmilla, oraz zagrała tytułową rolę w Hrabinie Dracula w 1971 – produkcji inspirowanej legendami o hrabinie Elżbiecie Batory. Pitt pojawiła się również w antologii horrorów wytwórni Amicus pt. The House That Dripped Blood w 1971 i zagrała niewielką rolę w filmie z 1973 pt. The Wicker Man.
Często zauważa się, że „nigdy nie stała się tak wielką gwiazdą, jaką mogła być”. W połowie lat 70. zasiadała w jury brytyjskiego programu typu talent show stacji ITV. W latach 80. powróciła do głównego nurtu kina i telewizji. W wyprodukowanym przez BBC spektaklu Unity w 1981, wcieliła się w postać Fräulein Baum – kobiety zadenuncjowanej jako Żydówka przez Unity Mitford (w tej roli Lesley-Anne Down); rola ta była bliska jej własnym doświadczeniom życiowym.
Dzięki popularności wśród miłośników horrorów była chętnie zapraszana na konwenty poświęcone temu gatunkowi oraz na festiwale filmowe. Do innych filmów z udziałem Ingrid Pitt, wykraczających poza gatunek horroru, należą: Who Dares Wins z 1982, znany również jako The Final Option, Wild Geese II z 1985 oraz Hanna's War z 1988.
Zazwyczaj obsadzana była w rolach czarnych charakterów, często kończyła swoje występy w tragiczny sposób – jej postacie dość często ginęły w makabrycznych okolicznościach w finale filmu. „Bycie antybohaterką jest świetne – to zawsze role, w które można naprawdę »wgryźć się« aktorsko”, podkreślała.
Aktorka w latach 80. zwróciła się również ku teatrowi. Założyła własny objazdowy zespół teatralny i występowała w udanych inscenizacjach takich sztuk jak klasyk Alfreda Hitchcocka z 1954 roku M jak morderstwo, czy Duty Free (znana również jako Don't Bother to Dress) oraz Woman of Straw.
Zaczęła też występować w wielu brytyjskich i amerykańskich serialach telewizyjnych, w tym: Ironside, Dundee and the Culhane oraz Ludziach Smileya (Smiley's People).
W 1998 roku Pitt użyczyła głosu do albumu Cruelty and the Beast zespołu Cradle of Filth, wcielając się w postać hrabiny Elżbiety Batory – roli, którą wcześniej odgrywała w filmie Hrabina Dracula.
W 2000 roku Pitt powróciła na duży ekran w filmie The Asylum w reżyserii Johna Stewarta, u boku Colina Bakera i Patricka Mowera. W 2003 roku podłożyła głos postaci Lady Violator w produkcji studia Renga Media zatytułowanej Dominator. Był to pierwszy brytyjski film animowany wykonany w technice cyfrowej.
Po okresie choroby, w 2008 Pitt powróciła na ekran w filmie Sea of Dust, będącym hołdem dla twórczości Mario Bavy i wytwórni Hammer. Ingrid Pitt miała również wystąpić w epizodycznej roli w produkcji Beyond the Rave jako bezimienna matka dilera narkotyków o imieniu Tooley (w tej roli Steve Sweeney). Ten serial grozy, stanowiący powrót wytwórni Hammer, był udostępniany w serwisie MySpace; choć scenę z udziałem Pitt nakręcono z myślą o trzecim odcinku, ostatecznie wycięto ją z finalnej wersji. Mimo to aktorkę błędnie uwzględniono w napisach końcowych odcinka jako „matkę Tooleya”, sugerując jej obecność w produkcji. Scena ta znalazła się wśród materiałów dodatkowych na wydaniu DVD.
Ingrid Pitt zmarła 23 listopada 2010 roku z powodu niewydolności serca w szpitalu w Londynie, dwa dni po swoich 73. urodzinach.
Ingrid Pitt była trzykrotnie zamężna: z Laudem Rolandem Pittem Jr. – amerykańskim żołnierzem, później z George’em Pinchesem; brytyjskim producentem filmowym, oraz Tonym Rudlinem pisarzem i kierowcą wyścigowym, z którym była zamężna od 1999 aż do 2010 (swojej śmierci). Jej córka z pierwszego małżeństwa Steffanie Pitt-Blake również jest aktorką. Pitt ma także wnuczkę, Sofię Blake.
