Incarvillea delavayi | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Podkrólestwo | |||
| Nadgromada | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Nadklasa | |||
| Klasa | |||
| Nadrząd | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Rodzaj |
inkarwilla | ||
| Nazwa systematyczna | |||
| Incarvillea A. L. Jussieu Gen. 138. 4 Aug 1789 | |||
| Typ nomenklatoryczny | |||
|
I. sinensis Lamarck | |||
| Synonimy | |||
| |||

Inkarwilla (Incarvillea) – rodzaj roślin należących do rodziny bignoniowatych. Obejmuje 16–17 gatunków. Występują one we wschodniej i środkowej Azji, w tym także w Himalajach, na zachodzie sięgając po Afganistan, Kazachstan, na północy po Mongolię. Najbardziej zróżnicowane są w prowincji Junnan. W przeszłości były szerzej rozprzestrzenione – znane są z oligocenu z Europy. Rosną na suchych murawach, w miejscach suchych, na urwiskach, często na skałach wapiennych. Ze względu na okazałe kwiaty i mrozoodporność (rodzaj należy pod tym względem do wyjątków w rodzinie związanej z tropikami) niektóre gatunki uprawiane są jako ozdobne, zwłaszcza inkarwilla Delavaya i inkarwilla Maire'a.
Nazwa rodzajowa upamiętnia francuskiego jezuitę i botanika – Pierre Nicholas le Cheron d'Incarville (1706–1757), który ostatnich 17 lat swego życia spędził w Pekinie.
Rodzaj zaliczany jest do plemienia Tecomeae Endl. z rodziny bignoniowatych (Bignoniaceae).