Irena Lipowicz

Irena Lipowicz
Ilustracja
Irena Lipowicz (2024)
Data i miejsce urodzenia

9 czerwca 1953
Gliwice

Profesor nauk społecznych
Specjalność: europejskie prawo administracyjne
Alma Mater

Uniwersytet Śląski

Doktorat

1981 – nauki prawne
Uniwersytet Śląski
promotor: Karol Sobczak

Habilitacja

1992 – nauki prawne
Uniwersytet Śląski

Profesura

28 września 2020

Doktor honoris causa
Uniwersytet w Osnabrücku(inne języki) – 2009
Nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie

Rzecznik praw obywatelskich
Okres spraw.

21 lipca 2010–9 września 2015

Poprzednik

Janusz Kochanowski

Następca

Adam Bodnar

Ambasador RP w Austrii
Okres spraw.

3 maja 2000–26 maja 2004

Poprzednik

Jan Barcz

Następca

Marek Jędrys

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka Honorowa za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego Krzyż Komandorski I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi (Austria) Krzyż Komandorski Orderu Zasługi RFN
Irena Lipowicz z europejskim rzecznikiem praw obywatelskich Emily O’Reilly w Senacie (2014)

Irena Ewa Lipowicz (ur. 9 czerwca 1953 w Gliwicach) – polska prawniczka i dyplomatka, profesor nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne, profesor Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, posłanka na Sejm I, II i III kadencji, w latach 2000–2004 ambasador RP w Austrii, w latach 2010–2015 rzecznik praw obywatelskich.

Życiorys

W 1976 ukończyła studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego, na którym podjęła pracę w charakterze asystenta, a następnie adiunkta. W 1981 uzyskała na tym wydziale stopień doktora nauk prawnych na podstawie rozprawy pt. Sytuacja systemu informatycznego w sferze prawa administracyjnego napisanej pod kierunkiem Karola Sobczaka. W 1992 otrzymała na macierzystej uczelni stopień doktora habilitowanego nauk prawnych na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Pojęcie sfery wewnętrznej administracji państwowej. W 2020 otrzymała tytuł profesora nauk społecznych w dyscyplinie nauki prawne.

W 1980 wstąpiła do NSZZ „Solidarność”, brała też udział w założeniu Związku Górnośląskiego. Była współpracowniczką Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności.

Pracowała m.in. w Krajowej Szkole Administracji Publicznej. Była członkinią Komitetu Nauk Prawnych Polskiej Akademii Nauk. W 1998 została profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, na którym objęła kierownictwo Katedry Prawa Administracyjnego. W latach 2006–2010 była profesorem Wyższej Szkoły Psychologii Społecznej w Warszawie. Opublikowała około 100 prac naukowych, prowadziła wykłady na uniwersytetach w Kolonii, Atenach, Grazu, Dreźnie i Tybindze.

W latach 1991–2000 sprawowała mandat posłanki I, II oraz III kadencji. Była wybierana w okręgach katowickich: nr 36 i nr 16 z ramienia Unii Demokratycznej i Unii Wolności. Na początku lat 90. należała do UD, wchodziła w skład prezydium jej klubu parlamentarnego; potem pozostawała bezpartyjną członkinią klubu parlamentarnego UW. W trakcie zasiadania w parlamencie kilkakrotnie wymieniano ją w rankingach tygodnika „Polityka” wśród najlepszych posłów. W Sejmie III kadencji przewodniczyła Komisji Samorządu Terytorialnego i Polityki Regionalnej. Zasiadała także w Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Konstytucyjnej. Przewodniczyła nadto Polsko-Austriackiej Grupie Parlamentarnej, była polską delegatką do Zgromadzenia Parlamentarnego OBWE i wiceprzewodniczącą tegoż gremium. Uczestniczyła w pracach nad reformą administracyjną z 1999, na mocy której m.in. przywrócono powiaty i ustanowiono samorząd wojewódzki. Mandat poselski złożyła w 2000 w związku z powołaniem na funkcję ambasadora RP w Austrii. Sprawowała ją do maja 2004. W listopadzie tego samego roku została mianowana na przedstawiciela MSZ do spraw stosunków polsko-niemieckich. Z resortu odeszła w maju 2006 razem ze Stefanem Mellerem (po wejściu do rządu Andrzeja Leppera).

W 2006 została rekomendowana przez posłów Platformy Obywatelskiej na sędziego Trybunału Konstytucyjnego, jednak jej kandydatura nie uzyskała wystarczającej większości w Sejmie. W tym samym roku powołano ją do Kolegium Najwyższej Izby Kontroli. W 2007 weszła w skład rady programowej reaktywowanego przez Stefana Bratkowskiego Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość. W 2008 objęła stanowisko dyrektora Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej. Razem z profesor Gesine Schwan została współprzewodniczącą Forum Polsko-Niemieckiego.

W 2010 klub parlamentarny PO przedstawił jej kandydaturę na stanowisko rzecznika praw obywatelskich. 10 czerwca tego samego roku została wybrana na ten urząd przez Sejm. 8 lipca 2010 wybór ten został zatwierdzony przez Senat. Urząd objęła 21 lipca tego samego roku po złożeniu ślubowania. 9 września 2015 zakończyła pełnienie tej funkcji, gdy ślubowanie przed Sejmem złożył jej następca Adam Bodnar. Wcześniej w tym samym roku została przewodniczącą zarządu Międzynarodowego Instytutu Ombudsmana(inne języki) dla regionu europejskiego.

Weszła w skład rady Uniwersytetu Narodów Zjednoczonych(inne języki), rady Fundacji Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą, rady Fundacji Służby Rzeczypospolitej oraz komisji ekspertów do spraw reformy prawa ochrony danych osobowych w Unii Europejskiej przy GIODO. W latach 2024–2025 była członkinią Rządowej Komisji do spraw badania wpływów rosyjskich i białoruskich na bezpieczeństwo wewnętrzne i interesy Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2004–2024.

Odznaczenia i wyróżnienia

Odznaczona Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2009), Odznaką Honorową za Zasługi dla Samorządu Terytorialnego (2015), Krzyżem Komandorskim I Klasy Odznaki Honorowej za Zasługi dla Republiki Austrii (1999), a także Krzyżem Komandorskim Orderu Zasługi Republiki Federalnej Niemiec (2009).

Wyróżniona Nagrodą im. Grzegorza Palki (1999), Nagrodą im. Edwarda J. Wende (2005), Nagrodą im. Wojciecha Korfantego (2011), Nagrodą Viadriny, przyznawaną przez Europejski Uniwersytet Viadrina we Frankfurcie nad Odrą (2014), Nagrodą Księżnej Jadwigi Śląskiej (2015), a także Nagrodą im. Michała Serzyckiego (2019). W 2009 otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu w Osnabrücku(inne języki).

Przypisy

  1. ↑ Katarzyna Borowska, Stosowałam metodę na słodką idiotkę [online], rp.pl, 11 marca 2014 [dostęp 2025-08-24].
  2. 1 2 3 Prof. dr hab. Irena Ewa Lipowicz, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2020-10-23].
  3. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 września 2020 r. nr 115.11.2020 w sprawie nadania tytułu profesora (M.P. z 2020 r. poz. 996 (ISAP)).
  4. ↑ Kazimierz Barczyk, Stanisław Grodziska, Stefan Grzybowski, Obywatelskie Inicjatywy Ustawodawcze Solidarności 1980–1990, Warszawa: Kancelaria Sejmu, 2001, ISBN 83-7059-503-0 [zarchiwizowane 2015-06-27].
  5. 1 2 Dr hab. Irena Lipowicz, prof. UKSW, uksw.edu.pl [zarchiwizowane 2018-12-24].
  6. 1 2 3 Irena Lipowicz – Rzecznik Praw Obywatelskich VI kadencji, rpo.gov.pl [zarchiwizowane 2016-05-06].
  7. ↑ Kto jest kim w polityce polskiej. Warszawa: PAI, 1993, s. 170. ISBN 83-223-2645-9.
  8. ↑ Biuletyn z posiedzenia Komisji Spraw Zagranicznych, 24 listopada 1999 [zarchiwizowane 2025-04-18].
  9. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 maja 2004 r. nr Z. 110-20-2004 w sprawie odwołania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej (M.P. z 2004 r. Nr 26, poz. 436 (ISAP)).
  10. ↑ Głosowanie Nnr 114 – Posiedzenie 27. Pkt 14. porz. dzien. Wybór sędziów Trybunału Konstytucyjnego [online], sejm.gov.pl, 27 października 2016 [dostęp 2016-06-14].
  11. ↑ Sejm wybrał Irenę Lipowicz na stanowisko RPO, gazeta.pl, 10 czerwca 2010 [zarchiwizowane 2014-04-18].
  12. ↑ Senat zatwierdził wybór Ireny Lipowicz na RPO, interia.pl, 8 lipca 2010 [zarchiwizowane 2012-07-08].
  13. ↑ Nowy RPO Adam Bodnar złożył ślubowanie przed Sejmem [online], onet.pl, 9 września 2015 [dostęp 2015-09-09].
  14. ↑ Dr hab. Irena Lipowicz, prof. UKSW – RPO VI kadencji [online], rpo.gov.pl [dostęp 2016-04-28].
  15. ↑ Professor Irena Lipowicz, unu.edu [zarchiwizowane 2017-09-24] (ang.).
  16. ↑ Stiftungsrat, europa-uni.de [zarchiwizowane 2016-08-08] (niem.).
  17. ↑ Rada Fundacji, fsrz.pl [zarchiwizowane 2017-04-05].
  18. ↑ Komisja Ekspertów GIODO, giodo.gov.pl [zarchiwizowane 2017-08-10].
  19. ↑ Robert Horbaczewski, Ruszyła komisja do spraw badania wpływów rosyjskich i białoruskich [online], prawo.pl, 5 czerwca 2024 [dostęp 2025-01-17].
  20. ↑ Zarządzenie nr 29 Prezesa Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2025 r. w sprawie zniesienia Komisji do spraw badania wpływów rosyjskich i białoruskich na bezpieczeństwo wewnętrzne i interesy Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2004–2024 (M.P. z 2025 r. poz. 714 (ISAP)).
  21. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 maja 2009 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2009 r. Nr 59, poz. 799 (ISAP)).
  22. ↑ Główną maksymą dzisiejszego spotkania jest „Labor omnia vincit – praca wszystko zwycięża” – minister Andrzej Halicki podczas konferencji „Od Solidarności do Samorządności”, mac.gov.pl, 28 sierpnia 2015 [zarchiwizowane 2016-05-03].
  23. ↑ 10542/AB XXIV. GP – Anfragebeantwortung (elektr. übermittelte Version) [online], parlament.gv.at, 23 kwietnia 2012 [dostęp 2025-08-24] (niem.).
  24. ↑ Nagroda im. G. Palki, ligakrajowa.org.pl, 12 września 1999 [zarchiwizowane 2016-06-10].
  25. ↑ Laureaci Nagrody im. Edwarda J. Wende, fdp.org.pl [zarchiwizowane 2020-02-21].
  26. ↑ Nagrody Wojciech Korfantego w 2011 roku, zghalemba.pl, 17 kwietnia 2011 [zarchiwizowane 2016-08-03].
  27. ↑ Laureaci Nagrody Viadriny, europa-uni.de [zarchiwizowane 2016-06-17].
  28. ↑ Kamilla Jasińska, Bogumił Dudczenko, Święto UWr w hołdzie pionierom, uni.wroc.pl, 16 listopada 2015 [zarchiwizowane 2016-06-11].
  29. ↑ Nagrody im. Michała Serzyckiego 2019 przyznane, uodo.gov.pl, 28 stycznia 2019 [zarchiwizowane 2019-02-13].
  30. ↑ Prof. dr hab. Irena Lipowicz otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Osnabruck, us.edu.pl, 7 października 2009 [zarchiwizowane 2018-10-24].

Bibliografia