| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
21 sierpnia 1932 |
| Data i miejsce śmierci |
19 kwietnia 2016 |
| Profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: psychologia kliniczna dzieci i młodzieży | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Habilitacja | |
| Profesura | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
Irena Obuchowska (ur. 21 sierpnia 1932 w Poznaniu, zm. 19 kwietnia 2016 tamże) – polska profesor, psycholog i pedagog.
Z wykształcenia była psychologiem (studia z zakresu psychologii klinicznej ukończyła na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w 1956), ale w jej orbicie zainteresowań znajdowała się również pedagogika, zwłaszcza specjalna. Podczas studiów pracowała na oddziale nerwic dziecięcych Państwowego Sanatorium dla Nerwowo Chorych w Kościanie, a po ich ukończeniu zatrudniła się w Poradni Zdrowia Psychicznego w Poznaniu oraz powadziła badania i udzielała konsultacji młodzieży II Liceum Ogólnokształcącym w Poznaniu. W 1964 przeszła do Katedry Psychologii Klinicznej UAM. W 1966 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w zakresie psychologii u prof. Andrzeja Lewickiego, a w 1975 stopień doktora habilitowanego z psychologii na podstawie monografii: Dynamika nerwic: psychologiczne aspekty zaburzeń nerwicowych u dzieci i młodzieży. W 1974 przeszła do Instytutu Pedagogiki UAM, w którym założyła Zakład Psychopatologii Dziecka i Pedagogiki Specjalnej, którego była wieloletnim kierownikiem. Utworzyła na UAM jeden z pierwszych w Polsce kierunków studiów, pedagogikę specjalną. Od 1977 do 1981 była prodziekanem na Wydziale Nauk Społecznych tej uczelni. W 1990 mianowana profesorem psychologii, a w 1993 otrzymała tytuł profesora zwyczajnego.
Jej mężem był Kazimierz Obuchowski, wybitny naukowiec, również psycholog kliniczny.
Zmarła w Poznaniu, pochowana na cmentarzu Junikowo (kwatera 2N-2-11).

Napisała 193 prace naukowe, w tym pięć książek. Pisała też na tematy popularnonaukowe, zwłaszcza związane z wychowaniem (siedem książek i ok. 400 felietonów). Prowadziła intensywną działalność społeczną.
Była uczestniczką komitetów redakcyjnych czasopism naukowych (Psychiatrii i Psychologii Klinicznej Dzieci i Młodzieży, Psychologii Rozwojowej) oraz członkiem Nowojorskiej Akademii Nauk, Międzynarodowej Akademii Rehabilitacji w Wieku Rozwojowym w Monachium, Komitetu Nauk Psychologicznych PAN, Komisji Rozwoju Fizycznego, Sekcji Filmowej Centrum Marketingu UAM, Psychicznego i Społecznego Komitetu Rozwoju Człowieka PAN, jak również Komisji Rehabilitacji i Integracji Społecznej przy Oddziale PAN w Poznaniu. Prowadziła intensywną działalność społeczną. Od 1991 do 2001 była przewodniczącą Rady Fundacji Pomocy Dzieciom Niesłyszącym Grześ. W latach 1993–1997 była członkiem Komisji ds. Sieroctwa Społecznego przy Komitecie Polityczno-Społecznym Rady Ministrów RP. Od 1998 do 2001 pozostawała członkiem Zespołu ds. Patologii Społecznej wśród dzieci i młodzieży przy Wielkopolskim Kuratorium Oświaty. Współpracowała z Instytutem Pediatrii Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu. W latach 1998–2002 była członkiem Nowojorskiej Akademii Nauk.