Iwo Byczewski

Iwo Byczewski
Ilustracja
Iwo Byczewski (2009)
Data i miejsce urodzenia

29 lutego 1948
Poznań

Ambasador RP w Tunezji
Okres

od 2012
do 2016

Poprzednik

Krzysztof Olendzki

Następca

Lidia Milka-Wieczorkiewicz

Ambasador RP w Belgii
Okres

od 2002
do 2007

Poprzednik

Jan Wojciech Piekarski

Następca

Sławomir Czarlewski

Przedstawiciel RP przy Wspólnotach Europejskich
Okres

od 2001
do 2002

Poprzednik

Jan Truszczyński

Następca

Marek Grela

Podsekretarz stanu w Ministerstwie Spraw Zagranicznych
Okres

od lipca 1991
do stycznia 1995

Odznaczenia

Iwo Byczewski (ur. 29 lutego 1948 w Poznaniu) – polski prawnik, polityk i dyplomata, wiceminister spraw zagranicznych (1991–1995), ambasador przy Wspólnotach Europejskich (2001–2002) oraz w Belgii (2002–2007) i Tunezji (2012–2016).

Życiorys

Absolwent studiów prawniczych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (1971). Studiował także w paryskim Instytucie Nauk Politycznych (1966–1967) oraz w Kolegium Europejskim w Brugii (1971–1972). Doktoryzował się z zakresu prawa międzynarodowego publicznego w Instytucie Państwa i Prawa Polskiej Akademii Nauk w 1988.

W swojej karierze zawodowej był dziennikarzem, urzędnikiem Ministerstwa Sprawiedliwości (1977–1982), a następnie pracownikiem Instytutu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk (1982–1989).

Od września 1980 w „Solidarności”, członek komitetu założycielskiego. W 1980–1981 członek Komitetu Zakładowego w Ministerstwie Sprawiedliwości, przewodniczący związku w Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich. Po wprowadzeniu stanu wojennego kolporter wydawnictw podziemnych i organizator transportu. W okresie przemian politycznych był współpracownikiem Komitetu Obywatelskiego przy Lechu Wałęsie. W 1989 uczestnik obrad Okrągłego Stołu w podzespole do spraw stowarzyszeń i samorządu terytorialnego.

Od 1989 podejmował pracę w administracji państwowej, m.in. w Kancelarii Senatu RP i następnie w Urzędzie Rady Ministrów jako wicedyrektor biura. Od stycznia 1990 dyrektor Departamentu Personalnego w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Od lipca 1991 do stycznia 1995 sprawował urząd podsekretarza stanu w tym resorcie.

Od połowy lat 90. działał w biznesie, m.in. jako przewodniczący rady nadzorczej Alcatela. Od 1997 do 2001 był prezesem Centrum Stosunków Międzynarodowych. W lutym 2001 został ambasadorem nadzwyczajnym i pełnomocnym – przedstawicielem RP przy Wspólnotach Europejskich, którym był do 20 marca 2002. Następnie od 21 marca 2002 do 15 kwietnia 2007 pełnił funkcję ambasadora Polski w Belgii, do 2005 akredytowanego także w Luksemburgu.

Został członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przedterminowymi wyborami prezydenckimi w 2010.

W listopadzie 2012 złożył list akredytacyjny na ręce prezydenta Republiki Tunezyjskiej, obejmując urząd ambasadora RP w tym kraju. Odwołany z 31 lipca 2016.

Został wykładowcą i członkiem rady programowej Akademii Służby Zagranicznej i Dyplomacji w Collegium Civitas.

Życie prywatne

Zna język angielski i francuski. Ojciec dwójki dzieci. Mąż aktorki Anny Nehrebeckiej. Wnuk Bohdana Winiarskiego.

Odznaczenia