| Data i miejsce urodzenia |
14 stycznia 1906 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
24 sierpnia 1995 |
| Zawód, zajęcie |
rabin, polityk |
| Odznaczenia | |
Izaak Lewin (ur. 14 stycznia 1906 w Wieliczce, zm. 24 sierpnia 1995 w Nowym Jorku) – polsko-amerykańsko-żydowski rabin, historyk i polityk. Nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla w 1970 roku.
Urodził się w Wieliczce, w żydowskiej rodzinie Aarona Lewina, rabina, członka Agudat Israel, posła na Sejm II RP, i Doby Rivki z Friedmanów. Jego pradziadkiem był Izaak Schmelkes. Doktorat uzyskał na Uniwersytecie Wiedeńskim, a w 1933 roku został rabinem. Osiadł w Łodzi, gdzie był członkiem jej rady miejskiej.
Wyemigrował z Polski po wybuchu II wojny światowej w 1939 roku. Zamieszkał w Stanach Zjednoczonych. Zaangażował się tam w pomoc Żydom; został członkiem Vaad Hatzalah - organizacji zajmującej się ratowaniem Żydów mieszkających w Europie. Po zakończeniu wojny zajmował się pomocą ocalałym z Holokaustu. Doradzał politykom Agudat Israel i został przedstawicielem organizacji w ONZ. Brał udział w pracach nad Deklaracją w sprawie eliminacji wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji opartych na religii lub przekonaniach z 25 sierpnia 1981 roku. Od 1944 do 1985 roku wykładał historię Żydów na Yeshiva University.
Prace jego autorstwa ukazywały się w hebrajskim, jidysz, polskim, niemieckim i angielskim. Lewin biegle władał językiem polskim. Zajmował się również opieką nad cmentarzami żydowskimi w Polsce.
W 1988 odznaczony Złotą Oznaką honorową „Za Zasługi dla Warszawy”. W 1970 roku nominowany do Pokojowej Nagrody Nobla przez Leonarda Farbsteina.