| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
architekt |
| Odznaczenia | |
Jacek Jan Nowicki (ur. 4 sierpnia 1921 w Warszawie, zm. 25 marca 2005 tamże) – polski architekt, urbanista, wykładowca akademicki.
Syn Mariana Nowickiego i Marii Michaliny z domu Szuster. Wychował się na terenie Warszawskiej Spółdzielni Mieszkaniowej (WSM), której jego ojciec był prezesem.
Krótko przed II wojną światową rozpoczął studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, które kontynuował w czasie okupacji niemieckiej w konspiracji. Ukończył je w 1949 roku (promotor Barbara Brukalska). Członek OW Stowarzyszenia Architektów Polskich (od 1951). Członek TUP.
Wykładowca na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej (1945–1961), na Wydziale Architektury Politechniki Łódzkiej (1977–1987) – profesor tytularny, w Wyższej Szkole Ekologii i Zarządzania w Warszawie. Członek WKUA w Warszawie (lata 80.).
Został pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie (kwatera I urnowa 9–15).
Jego żoną była Maria, z domu Lipszyc (1919–2024), redaktorka wydawnictw w oświacie rolniczej, siostra malarki Wisny Lipszyc.