Jacques Derrida

Jacques Derrida
Jackie Élie Derrida
Jackie
Ilustracja
Jacques Derrida (1985)
Data i miejsce urodzenia

15 lipca 1930
El-Biar

Data i miejsce śmierci

8 października 2004
Paryż

Przyczyna śmierci

rak trzustki

Miejsce spoczynku

Cimetière de Ris-Orangis, Essonne

Zawód, zajęcie

filozof

Narodowość

francuska

Edukacja

École normale supérieure, Uniwersytet Harvarda

Pracodawca

Uniwersytet Paryski

Małżeństwo

1957, Boston

Partner

Marguerite Aucouturier

Odznaczenia
Theodor-W.-Adorno-Preis (2001)

Jacques Derrida (ur. 15 lipca 1930 w El-Biar w Algierii, zm. 8 października 2004 w Paryżu) – francuski filozof, uważany za przedstawiciela postmodernizmu.

Życiorys

Urodził się w rodzinie Żydów sefarydyjskich jako trzeci z pięciorga dzieci. Otrzymał imię „Jackie” – później zmienił je na „Jacques”. Dzieciństwo i młodość spędził w mieście urodzenia. Gdy w 1942 poszedł do szkoły, został wyrzucony z liceum przez francuską dyrekcję zgodnie z zaleceniami reżimu Vichy. Derrida wolał stracić rok niż pójść do liceum żydowskiego, stworzonego przez zwolnionych nauczycieli dla niechcianych dzieci żydowskich.

Młody Derrida uwielbiał grać w piłkę nożną – jako chłopiec marzył, że zostanie piłkarzem zawodowym. Już w młodości zaczytywał się w dziełach Camusa, Gide’a, Nietzschego i Rousseau, poważnie zaczął jednak myśleć o studiach filozoficznych w latach 1948–1949. Uczęszczał do renomowanego paryskiego Lycée Louis-le-Grand; po dwukrotnej porażce egzaminacyjnej – w 1951 został przyjęty do École normale supérieure.

Już pierwszego dnia studiów Derrida spotkał Louisa Althussera, z którym niebawem się zaprzyjaźnił; przyjaźń łączyła go również z Michelem Foucault, na którego wykłady uczęszczał. Po wizycie w Archiwum Husserla w Leuven rozpoczął tłumaczenie jego pracy O pochodzeniu geometrii.

W 1957 Derrida otrzymał stypendium na Uniwersytecie Harvarda. W czerwcu 1957 poślubił w Bostonie Marguerite Aucouturier. Ze związku tego przyszło na świat dwóch synów: w 1963 Pierre, w 1967 Jean; trzeci – Daniel – urodził się w 1984 ze związku Derridy z Sylviane Agacinski.

Podczas wojny algierskiej, w latach 1957–1959, Derrida na własną prośbę został nauczycielem dzieci wojskowych – nauczał francuskiego i angielskiego. W tym samym okresie nawiązał związki z grupą Tel Quel.

W latach 1960–1964 Derrida wykładał filozofię na Uniwersytecie Paryskim; w latach 196–1984 był wykładowcą filozofii w École normale supérieure.

Derrida wiele podróżował, pełnił – przez dłuższy lub krótszy czas – wiele funkcji. Był kierownikiem studiów w École des hautes études en sciences sociales w Paryżu; razem z François Châtelet i innymi w 1983 powołał do życia Collège international de philosophie (CIPH) – instytucję, która miała umożliwiać prowadzenie badań filozoficznych, dla których nie było miejsca w akademii czy na uniwersytecie – Derrida był pierwszym dyrektorem kolegium.

W 1986 Derrida został profesorem nauk humanistycznych na Uniwersytecie Kalifornijskim – to właśnie tam znajduje się największe archiwum jego rękopisów. Regularnie wykładał na innych wielkich uniwersytetach amerykańskich: Uniwersytecie Johnsa Hopkinsa, Uniwersytecie Yale, Uniwersytecie Nowojorskim, Nowej Szkoły Badań Społecznych (część The New School).

Był laureatem wielu nagród i wyróżnień, m.in. frankfurckiej Nagrody im. Adorna (2001). Otrzymał doktoraty honorowe Uniwersytetu w Cambridge, Uniwersytetu Columbia, The New School for Social Research, Uniwersytetu Essexu, Kolegium Williamsa, Uniwersytetu Śląskiego.

W 2003 zdiagnozowano u Derridy raka trzustki – z wolna tracił mowę, nie mógł podróżować. Zmarł w paryskim szpitalu wieczorem 8 października 2004.

Poglądy i publikacje

Derrida uchodzi za krytyka tradycyjnej filozofii, łączył zainteresowania filozofią z literaturą, antropologią, lingwistyką i psychoanalizą. Nawiązywał do Martina Heideggera.

W 1967 Derrida opublikował swe pierwsze trzy książki – Pismo i różnica, Głos i fenomen, O gramatologii – które przyniosły mu międzynarodową sławę.

Jego prace, popularne zwłaszcza w Stanach Zjednoczonych, stoją u początków dekonstrukcjonizmu, ukształtowanego na przełomie lat 70. i 80.

 Zobacz też: Hauntologia.

Był jednym z sygnatariuszy Francuskiej petycji przeciwko wiekowi zgody.

Dzieła wydane w Polsce

Książki

Eseje i fragmenty

Rozmowy

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 Jacques. Derrida, Jacques Derrida, Chicago: University of Chicago Press, 1993, ISBN 0-226-04261-8, OCLC 25833947 [dostęp 2019-12-18].
  2. ↑ Bensmaïa, Réda, Poststructuralism, in Kritzman (2005), s. 92 i 93.
  3. ↑ Poster (1988), pp. 5–6.
  4. ↑ Vincent B. Leitch Postmodernism: Local Effects, Global Flows, SUNY Series in Postmodern Culture (Albany, NY: State University of New York Press, 1996), p. 27.
  5. ↑ Jacques Derrida > By Individual Philosopher > Philosophy [online], www.philosophybasics.com [dostęp 2019-12-18].
  6. ↑ https://www.washingtonpost.com/wp-dyn/articles/A21050-2004Oct9.html,
  7. ↑ Jonathan Kandell, Jacques Derrida, Abstruse Theorist, Dies at 74, „The New York Times”, 10 października 2004, ISSN 0362-4331 [dostęp 2019-12-18] (ang.).

Linki zewnętrzne

Polskojęzyczne
Anglojęzyczne