Jakub Mackiewicz (ur. 1887, zm. 25 września 1966) – polski i australijski lekarz neurolog i neuropatolog.
Urodził się w rodzinie żydowskiej. Jego krewnymi od strony matki byli okulista Jewsiej Braunstein i neurolog Michaił Krol. Po ukończeniu gimnazjum ze złotym medalem rozpoczął studia medyczne na Uniwersytecie Moskiewskim, w 1911 roku otrzymał tytuł doktora medycyny maxima cum laude. Potem uzupełniał studia w Niemczech i Francji, pod kierunkiem Babińskiego, Kraepelina, Alzheimera, Mariego, Jakoba, Bonhoeffera, Weygandta i Kafki. Podczas I wojny światowej kierował oddziałem neurologicznym w szpitalu wojskowym w Charkowie.
Od 1921 pracował na oddziale Edwarda Flataua oraz w pracowni neurologicznej przy Towarzystwie Naukowym Warszawskim. Uważał się za ucznia Flataua i był członkiem komitetu, który wydał poświęconą mu księgę jubileuszową. Od 1932 był kierownikiem oddziału neurologii w Warszawskim Szpitalu Dziecięcym. W czerwcu 1940 roku dostał się do niewoli rosyjskiej. Razem z armią Andersa dostał się do Teheranu, od 1944 przebywał w Jerozolimie. W 1953 roku wyemigrował z żoną do Australii, gdzie już była jego córka Irena. Przez pierwsze lata nie miał prawa praktyki lekarskiej w Australii. W 1956 roku dostał prawo wykonywania zawodu lekarza, na podstawie wprowadzonego wtedy prawa, że za zasługi naukowe można dostać zgodę na wykonywanie zawodu bez egzaminów i dodatkowych studiów. Następnie został zaangażowany do stworzenia instytutu histopatologii układu nerwowego, który obsługiwał duży oddział neurologiczny i uczył medycyny klinicznej w ramach „teaching hospitals”. Prowadził wtedy prace naukowe nad tranquilizerami. Od 1953 roku pracował w St Kilda, gdzie został zaangażowany do instytutu badawczego przy departamencie psychiatrycznym, w którym stworzył instytut histopatologii układu nerwowego i był profesorem neurologii. Uważany jest za jednego z pionierów australijskiej neurologii. Zmarł w 1966 roku, do końca będąc aktywnym zawodowo – zmarł w przerwie między konsultacjami dwóch pacjentów. Jego żoną była Cecylia Mackiewicz, siostra Bronisława Krystalla miał córkę, która także mieszkała w Australii.
Był autorem kilkunastu prac naukowych. W 1912 roku opisał objaw znany dziś jako objaw Mackiewicza. Wspólnie z Samuelem Gershonem badał zmiany neuropatologiczne związane ze stosowaniem imipraminy, chlorpromazyny i rezerpiny. Pozostały nieukończone jego prace nad zmianami neurohistologicznymi w mózgu związanymi ze starzeniem.