Jan Bryk

Jan Bryk
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

16 maja 1899
Busk

Data i miejsce śmierci

1940
USRR, ZSRR

Burmistrz Kamionki Strumiłowej
Okres

od 1933
do 1939

Odznaczenia

Jan Edward Bryk (ur. 16 maja 1899 w Busku, zm. 1940 w ZSRR) – polski prehistoryk i archeolog, wykładowca i nauczyciel, działacz społeczny, burmistrz Kamionki Strumiłowej, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Ignacego i Barbary z domu Felbinger urodzony 16 maja 1899 w Busku. Ukończył naukę w szkole powszechnej w rodzinnej miejscowości, a potem w C. K. II Gimnazjum w Tarnopolu.

W latach 1915–1918 był internowany przez Rosjan i wywieziony do Permu. Po rewolucji bolszewickiej wrócił do Tarnopola. Członek POW. Wstąpił do Wojska Polskiego i służył w wojnach z Ukraińcami i bolszewikami. W 1921 zdał maturę w macierzystym gimnazjum. W latach 1921–1922 pracował w Urzędzie Wojewódzkim Tarnopolskim. W 1922 rozpoczął studia na Wydziale Filozoficznym Lwowskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie, które ukończył w 1926 na utworzonym w 1924 Wydziale Humanistycznym. W 1927 uzyskał stopień naukowy doktora filozofii w zakresie antropologii i prehistorii.

16 września 1925 został przeniesiony z XII Państwowego Gimnazjum we Lwowie do XI Państwowego Gimnazjum we Lwowie. Od 1926 do 1931 pracował jako młodszy asystent, asystent i od 1931 starszy asystent w Zakładzie Prehistorii UJK, kierowanym przez prof. Leona Kozłowskiego. Prowadził zajęcia ze studentami na uczelni. Przeprowadził badania archeologiczne: na obszarze Małopolski Wschodniej latem 1930 oraz na terenie cmentarzyska w Bukównej. Publikował prace w zakresie swojej dziedziny naukowej. Był członkiem komisji prehistorycznej i antropologicznej Polskiej Akademii Umiejętności. W 1931 zdobył też dyplom magistra filozofii w dziedzinie polonistyki. Później członek Komisji Prehistorii i Antropologii Polskiej Akademii Umiejętności.

Działał w Związku Strzeleckim (od 1921 komendant obwodu w Tarnopolu, od 1926 członek zarządu okręgowego, od 1930 członek zarządu głównego). Od 1932 do 1934 nauczyciel we lwowskim gimnazjum.

W 1933 lub w 1934 został wybrany burmistrzem Kamionki Strumiłowej i sprawował urząd do września 1939 (do tego czasu zamieszkiwał przy ulicy Żółkiewskiego 35). Był prezesem klubu piłkarskiego w mieśce, prezesem podokręgu PZPN, członkiem powiatowego komitetu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Wojskowego, członkiem zarządu LOPP, Ligi Morskiej i Kolonialnej oraz Towarzystwa Popierania Budowy Publicznej Szkoły Powszechnej.

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD w listopadzie 1939 w Kamionce Strumiłowej lub 10 kwietnia 1940. W 1940 został zamordowany przez NKWD na Ukrainie i pogrzebany w Bykowni. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 72/1-47 oznaczony numerem 299; dosłownie określony jako Jan Brik). Został pochowany na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Od 1927 był mężem Janiny z domu Gajda. Mieli córkę Jadwigę (ur. 1928). Obie zostały deportowane na ziemie kazachskie 13 kwietnia 1940.

Publikacje

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Czy wiesz kto to jest? Uzupełnienia i sprostowania. Stanisław Łoza (red.). Warszawa: Wydawnictwo Głównej Księgarni Wojskowej, 1939, s. 28. [dostęp 2021-07-03].
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Księga 2015 ↓, s. 288.
  3. ↑ Sprawozdanie Dyrekcji Państwowego Gimnazjum XII im. Stan. Szczepanowskiego we Lwowie za rok szkolny 1928/29. Lwów: 1929, s. 11.
  4. ↑ Jan Bryk. Tymczasowe sprawozdanie z badań archeologicznych we Wschodniej Małopolsce. „Z Otchłani Wieków”, s. 89–92, nr 6 / 1930. Dział Przedhistoryczny Muzeum Wielkopolskiego.
  5. ↑ Przemysław Makarowicz, Siergiej Łysenko, Igor Koćkin. Wyniki badań cmentarzyska w Bukivnej nad górnym Dniestrem w 2010 roku. „Materiały Archeologiczne”, s. 103, 104, 109, XXXIX / 2013. Muzeum Archeologiczne w Krakowie.
  6. ↑ Książka telefoniczna. Kamionka Bużańska. genealogyindexer.org. [dostęp 2015-11-18].
  7. ↑ Helena Żołnierzowa: Moja mała ojczyzna. cracovia-leopolis.pl. [dostęp 2015-11-18].
  8. ↑ Ukraińska Lista Katyńska. Rada Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa, 1994. s. 8. [dostęp 2015-03-05].
  9. ↑ M.P. z 1932 r. Nr 140, poz. 172 (ISAP) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”.

Bibliografia