| Data i miejsce urodzenia |
2 grudnia 1957 |
|---|---|
| Zawód, zajęcie |
historyk, publicysta, polityk |
| Alma Mater |
Jan Engelgard (ur. 2 grudnia 1957 w Sycowie) – polski historyk, publicysta, pisarz, samorządowiec oraz polityk.
W 1978 został absolwentem Liceum Ogólnokształcącego im. Bolesława Chrobrego w Gryficach. W 1983 ukończył studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Magisterium z historii uzyskał na podstawie pracy magisterskiej pt. Kadra I Korpusu Polskiego w niepodległej Polsce (1918–1921). Aspekty wojskowe i polityczne, napisanej pod kierunkiem profesora Tadeusza Jędruszczaka.
Należał do Polskiego Związku Katolicko-Społecznego. Wystąpił z niego w 1984, gdy z funkcji prezesa ustąpił Janusz Zabłocki. W latach 1984–1990 był członkiem Stowarzyszenia „Pax”, gdzie zajmował się publicystyką historyczną, pisząc głównie na temat przedwojennego obozu narodowego. W 1991 wstąpił do Stronnictwa Narodowo-Demokratycznego, w którym objął funkcję wiceprezesa. Wszedł również w skład zarządu stowarzyszenia „Civitas Christiana”.
Publikował m.in. w „Najwyższym Czasie!”, „Nowym Świecie” i „Ładzie”. Od 1992 do 1993 pracował jako komentator „Słowa Powszechnego”. Następnie był dziennikarzem „Katolika” i „Kierunków”. Od 1993 publikował w następcy „SP” – „Słowie. Dzienniku Katolickim” (będąc zastępcą redaktora naczelnego tego pisma).
W 1997 został redaktorem naczelnym tygodnika „Myśl Polska” (od 2001 do 2004 wydawanego pod nazwą „Nowa Myśl Polska”).
W wyborach samorządowych w 1998 bezskutecznie ubiegał się o mandat radnego sejmiku mazowieckiego z listy koalicji Ruch Patriotyczny Ojczyzna. Z ramienia Ligi Polskich Rodzin bez powodzenia kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004 (uzyskał 2387 głosów) i w wyborach parlamentarnych w 2005 (dostał 224 głosy). W okresie od 24 października 2005 do 24 listopada 2006 był członkiem zarządu województwa mazowieckiego II kadencji. Pełnił później funkcję wiceprzewodniczącego zarządu głównego Ruchu Ludowo-Narodowego. Działał także w Kresowym Ruchu Patriotycznym. Został współpracownikiem związanego z Klubem Zachowawczo-Monarchistycznym portalu Konserwatyzm.pl. Autor tekstów historycznych w specjalistycznym kwartalniku „Niepodległość i Pamięć”.
Później zatrudniony został w Muzeum Niepodległości w Warszawie, gdzie do marca 2022 pełnił funkcję kierownika X Pawilonu Cytadeli Warszawskiej. Jest przewodniczącym Rady Fundacji Narodowej im. Romana Dmowskiego.
W 2020 wszedł w skład Komitetu Budowy Pomnika gen. Tadeusza Rozwadowskiego w Warszawie.
W 2025 znalazł się na liście osób, które w ocenie państwowej komisji ds. badania wpływów rosyjskich rozpowszechniają propagandę Kremla. Treści zawarte w tygodniku „Myśl Polska” zdaniem komisji szerzyły poglądy antyukraińskie i prorosyjskie, wydając m.in. teksty Aleksandra Dugina. Przez badacza ekstremizmów politycznych Przemysława Witkowskiego określany jako filar środowiska „endekokomuny” w Polsce.
W 2014 otrzymał odznaczenie Polonia Mater Nostra Est. W 1986 został wyróżniony Nagrodą im. Włodzimierza Pietrzaka.