| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Profesor nauk filologicznych | |
| Specjalność: filologia czeska, filologia słowiańska | |
| Doktor honoris causa Uniwersytet Jagielloński – 1900 | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Rektor Uniwersytetu Karola | |
Jan Gebauer (ur. 8 września 1838 w Ubislavicach, zm. 25 maja 1907 w Pradze) – czeski filolog i językoznawca, profesor filologii czeskiej i słowiańskiej na Uniwersytecie w Pradze, w roku akademickim 1899-1900 rektor uczelni.
Ukończył gimnazjum w Jiczynie. Początkowo studiował teologię, ale po trzech semestrach zmienił kierunek na lingwistykę. Poznawał filologię słowiańską, niemiecką, klasyczną i indoeuropejską. Gebauer był twórcą nowej gramatyki czeskiej i nowoczesnego sposobu historycznych badań naukowych w dziedzinie czeskiego językoznawstwa. Był autorem nieukończonego „Słownika języka staroczeskiego” (Slovník staročeský) i „Historycznej gramatyki języka czeskiego” (Historická mluvnice jazyka českého). Z profesorem Tomaszem G. Masarykiem zwycięsko przeprowadził naukowo-literacką kampanię przeciw autentyczności rękopisów królowodworskiego i zielonogórskiego, uważanych dawniej za najstarszy zabytek literatury czeskiej, a w rzeczywistości będących falsyfikatami z okresu odrodzenia narodowego (początek XIX wieku). Jan Gebauer opublikował hasło encyklopedyczne poświęcone Kaszubom. Artykuł zatytułowany Kašubi ukazał się w 1865 roku w czwartym tomie czeskiej encyklopedii ogólnej Slovník naučný. Tekst ten stanowił pierwszą w Czechach całościową i zwartą informację naukową na temat kaszubskiej ludności, języka oraz kultury.
W 1900 r. przyznano mu tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego.