Jan Huczko

Jan Huczko
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia

8 sierpnia 1897
Sanok

Data śmierci

26 listopada 1983

Miejsce spoczynku

cmentarz Wilkowyja w Rzeszowie

Narodowość

polska

Partia

KPP, PPR, PZPR

Małżeństwo

Zofia

Odznaczenia
Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi

Jan Huczko (ur. 8 sierpnia 1897 w Sanoku, zm. 26 listopada 1983) – polski działacz komunistyczny i związkowy.

Grobowiec Jana i Zofii Huczków

Życiorys

Urodził się 8 sierpnia 1897 w Sanoku, w rodzinie Wojciecha i Marii. Podjął pracę zarobkową w piekarni w wieku 13 lat. Do 1914 uczył się w Przemysłowej Szkole Uzupełniającej w Sanoku. Po wybuchu I wojny światowej został zmobilizowany do c. i k. armii w 1915 i został skierowany na front wschodni. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w II Rzeczypospolitej służył w Wojsku Polskim. Po powrocie do Sanoka podjął pracę w Fabryce Wagonów i Maszyn na stanowisku ślusarza. W latach 20. zapoczątkował swoją karierą polityczną i związkową. W sanockim zakładzie był delegatem związkowym. Został działaczem politycznym w fabryce. Był organizatorem Rad Robotniczo-Chłopskich w powiecie sanockim. Wstąpił do Komunistycznej Partii Polski, w 1923 był współzałożycielem organizacji Związku Proletariatu Miast i Wsi. Od tego samego roku był związany z Komunistyczną Partią Zachodniej Ukrainy, w 1924 był współzałożycielem sanockiego podkomitetu KPZU, tworzył komórki tej partii na ziemi sanockiej. Kolportował prasę komunistyczną ze Słowacji. Za swoją działalność był kilkakrotnie aresztowany i więziony. Został osadzony na kilka miesięcy w areszcie za inicjowanie strajków i protestów w Stryju, Borysławiu, Przemyślu. Po nastaniu wielkiego kryzysu pod koniec lat 20. został przewodniczącym Miejskiego Komitetu Bezrobotnych w Sanoku. Wszedł w skład komitetu organizującego Marszu Głodnych w Sanoku 6 marca 1930. Dokonał wezwania robotników w sanockiej fabryce apelując o ich udział w demonstracji. Po rozproszeniu zamieszek następnego dnia został aresztowany i skatowany. W późniejszym czasie został skazany na karę 2,5 roku więzienia. Był osadzony w więzieniu w Sanoku. Karę odbywał poza miastem, a po odbyciu kary ponownie pracował w macierzystej fabryce w Sanoku od 1938 na stanowisku ślusarza, także po wybuchu II wojny światowej w trakcie okupacji niemieckiej. Po nadejściu frontu wschodniego od września 1944 aktywnie działał na rzecz odbudowy zakładu. Na przełomie 1944/1945 był organizatorem Polskiej Partii Robotniczej w Sanoku (wraz z nim Józef Rygliszyn, Ludwik Dębicki, Kazimierz Dziuban). Podczas plenum PPR w 1945 był orędownikiem wsparcia dla zniszczonej fabryki w Sanoku, co miało skutkować przyznaniem dotacji i uniknięciem jej zlikwidowania. Ponadto tworzył organizację zakładową (komórkę) PPR w sanockiej fabryce, od stycznia 1945 (lub od 1946) był I sekretarzem Komitetu Powiatowego PPR w Sanoku. W Sanoku był także inicjatorem powstania i współorganizatorem oddziału powiatowego Związku Metalowców (wraz z nim Tadeusz Lichtenberg i Józef Żołnierczyk), stanowiącego pierwsze koło ZM na Rzeszowszczyźnie. Był członkiem egzekutywy Komitetu Wojewódzkiego PPR w Rzeszowie, a od lipca 1945 pełnił funkcję II sekretarza KW PPR w Rzeszowie. Od czerwca 1945 pełnił funkcję kierownika Wydziału Zawodowego KW PPR (według innego źródła w lipcu był kierownikiem Wydziału Organizacyjnego KW PPR), po czym 29 lipca 1945 został wybrany sekretarzem kierownictwa Okręgowej Komisji Związków Zawodowych (OKZZ) i pełnił tę funkcję w kolejnych miesiącach. Był delegatem na ogólnopolski I Kongres Związków Zawodowych. Jako przedstawiciel PPR 15 maja 1946 został wybrany przez WRN na członka Okręgowej Komisji Głosowania Ludowego przed referendum ludowym zaplanowanym na 30 czerwca 1946. W 1947 ponownie został kierownikiem Wydziału Zawodowego KW PPR. W dniu 14 grudnia 1948 z ramienia OKZZ był delegatem na Zjazd PPR, a dzień później 15 grudnia 1948 był jednym z 27 delegatów PPR województwa rzeszowskiego na Zjazd Zjednoczeniowy 15 grudnia 1948, po którym powstała Polska Zjednoczona Partia Robotnicza. Na zjeździe przedstawił sytuację sanockiej fabryki „Sanowag”, uzyskując od ministra finansów Hilarego Minca zapewnienie o przekazaniu wsparcia finansowego na odbudowę zakładu. Wkrótce potem został członkiem historycznie pierwszego KW PZPR w Rzeszowie, powołanego 23 grudnia 1948, a jednocześnie wybrany członkiem egzekutywy KW PZPR i kierownikiem Wydziału Zawodowego. Podczas I Wojewódzkiej Konferencji Wyborczej w Rzeszowie 11–12 czerwca 1949 został ponownie wybrany na członka KW PZPR. Do 1950 był kierownikiem Wydziału Socjalnego przy KW PZPR. W 1950 został przewodniczącym Okręgowej Rady Związków Zawodowych (ORZZ). Pozostawał członkiem władz wojewódzkich PZPR w latach 50. określany jako „stary działacz partyjny”. W 1954 przeszedł na rentę z uwagi na stan zdrowia.

Jego żoną była Zofia z Ulanowskich (1900–1977), którą poślubił w Sanoku 26 września 1936.

Zmarł 26 listopada 1983 w wieku 86 lat. Został pochowany 30 listopada 1983 na cmentarzu Wilkowyja w Rzeszowie (sektor 8-4-3_4).

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 Jan Huczko. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, nr 35 (291) z 20–31 grudnia 1983.
  2. 1 2 3 4 Jan Huczko. grobonet.erzeszow.pl. [dostęp 2017-08-14].
  3. 1 2 3 4 5 Jan Huczko. Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. katalog.bip.ipn.gov.pl. [dostęp 2021-02-14].
  4. ↑ Władysław Sygnarski: Kronika Zakładu. Sprawozdanie Przemysłowej Szkoły Uzupełniającej w Sanoku za rok 1913/1914. 1915, s. 12.
  5. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 Tow. Jan Huczko nie żyje. „Nowiny”, s. 2, nr 281 z 29 listopada 1983.
  6. ↑ Idea KPP żyje i zwycięża. „Nowiny”, s. 3, nr 291 z 5 grudnia 1958.
  7. 1 2 3 Augustyn Ciulik. W 20 rocznicę krwawej demonstracji w Sanoku. „Nowiny Rzeszowskie”, s. 3, nr 66 z 7 marca 1950.
  8. ↑ Dzień 6. III. 1930. roku w Sanoku przeszedł do historii walk klasy robotniczej w Polsce. „Głos Sanowagu”, s. 1, nr 2 (7) z 28 lutego 1955.
  9. ↑ Henryk Cimek: Ruch robotniczy na ziemi rzeszowskiej (1918–1939). W: Bronisław Syzdek (red. nauk.): Ruch robotniczy na ziemi rzeszowskiej 1918–1975. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 68.
  10. ↑ Główne kierunki walki o zdobycie i utrzymanie władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie (sierpień 1944 – czerwiec 1945). W: Edward Olszewski: Początki władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie 1944–1947. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1974, s. 151.
  11. Bronisław Syzdek: Ruch robotniczy w województwie rzeszowskim w latach 1944–1948. W: Bronisław Syzdek (red. nauk.): Ruch robotniczy na ziemi rzeszowskiej 1918–1975. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980.
    1. ↑ S. 270.
    2. ↑ S. 281.
    3. ↑ S. 275.
    4. 1 2 S. 282.
    5. ↑ S. 328.
    6. ↑ S. 356.
    7. ↑ S. 358.
  12. I. PPR na czele frontu narodowego w walce o przeprowadzenie podstawowych reform społecznych. Obsada personalna kierownictwa KW PPR w latach 1944–1948. W: Kształtowanie się władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie. T. I. Rzeszów: Komitet Wojewódzki PZPR w Rzeszowie, 1965.
    1. ↑ S. 18.
    2. 1 2 S. 16.
  13. ↑ Andrzej Brygidyn, W latach powojennych. W dobie stalinowskiego terroru w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 778.
  14. Bronisław Syzdek: Rola PPR w ustanowieniu i utrwaleniu władzy ludowej w województwie rzeszowskim. W: Wkład PPR w utworzenie jednolitych Związków Zawodowych. Marian Aleksiewicz (red.). Warszawa: Książka i Wiedza, 1976.
    1. ↑ S. 123.
    2. ↑ S. 125.
    3. ↑ S. 126.
    4. ↑ S. 128.
  15. ↑ Walka polityczna na Rzeszowszczyźnie w okresie lipiec 1945 – czerwiec 1946. W: Edward Olszewski: Początki władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie 1944–1947. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1974, s. 193–194.
  16. I. PPR na czele frontu narodowego w walce o przeprowadzenie podstawowych reform społecznych. Okręgowa Komisja Związków Zawodowych w Rzeszowie i jej praca organizacyjna. W: Kształtowanie się władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie. T. I. Rzeszów: Komitet Wojewódzki PZPR w Rzeszowie, 1965.
    1. ↑ S. 90.
    2. ↑ S. 91, 92.
  17. ↑ Związki Zaw. woj. rzeszowskiego będą głosowały 3 razy „tak”. „Dziennik Rzeszowski”, s. 1, nr 140 z 21–22 czerwca 1946.
  18. ↑ I. PPR na czele frontu narodowego w walce o przeprowadzenie podstawowych reform społecznych. Kongres Związków Zawodowych i jego znaczenie. W: Kształtowanie się władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie. T. I. Rzeszów: Komitet Wojewódzki PZPR w Rzeszowie, 1965, s. 93.
  19. ↑ Walka polityczna na Rzeszowszczyźnie w okresie lipiec 1945 – czerwiec 1946. W: Edward Olszewski: Początki władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie 1944–1947. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1974, s. 227–228.
  20. Bronisław Syzdek: Rola PPR w ustanowieniu i utrwaleniu władzy ludowej w województwie rzeszowskim. W: Działalność PPR na ziemi rzeszowskiej (szkice, opracowania, wspomnienia). Bronisław Syzdek (red.). Warszawa: Książka i Wiedza, 1976.
    1. ↑ S. 85.
    2. ↑ S. 98.
  21. ↑ Jan Grygiel. Wspomnienia o trudnej drodze. Trzy zjazdy. „Nowiny”, s. 5, nr 271 z 6–7 grudnia 1975.
  22. ↑ III. Realizacja 3-letniego planu odbudowy. Kongres zjednoczeniowy partii robotniczych. W: Kształtowanie się władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie. T. II. Rzeszów: Komitet Wojewódzki PZPR w Rzeszowie, 1966, s. 237–238.
  23. III. Realizacja 3-letniego planu odbudowy. Aparat partyjny KW PZPR w Rzeszowie. W: Kształtowanie się władzy ludowej na Rzeszowszczyźnie. T. II. Rzeszów: Komitet Wojewódzki PZPR w Rzeszowie, 1966.
    1. ↑ S. 238.
    2. ↑ S. 239–240.
  24. ↑ Władysław Ważniewski: Rozwój i działalność PZPR w województwie rzeszowskim 1948–1973. W: Bronisław Syzdek (red. nauk.): Ruch robotniczy na ziemi rzeszowskiej 1918–1975. Warszawa: Książka i Wiedza, 1980, s. 395.
  25. ↑ Indeks do Ksiąg Zaślubionych Parafii Przemienienia Pańskiego w Sanoku od roku 1911. Sanok: Parafia Przemienienia Pańskiego w Sanoku, s. 204 (Tom K, poz. 49).
  26. 1 2 Jan Huczko. Nekrolog. „Nowiny”, s. 5, nr 282 z 30 listopada 1983.
  27. ↑ „Gazeta Sanocka – Autosan” nr 35 z 1983 błędnie podała datę 28 listopada 1983, zob. Jan Huczko. „Gazeta Sanocka – Autosan”, s. 3, nr 35 (291) z 20–31 grudnia 1983.
  28. ↑ M.P. z 1946 r. Nr 115, poz. 214 (ISAP) „za zasługi położone w walce z okupantem i za udział w pracach konspiracyjnych w okresie okupacji”.