 | |
 major piechoty | |
| Data i miejsce urodzenia |
16 maja 1895 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
18 lutego 1934 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca batalionu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
.jpg){kind=small} | |
| Odznaczenia | |
      | |
Jan Kicka (ur. 16 maja 1895 w Bratucicach), zm. 18 lutego 1934 w Warszawie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Syn Jana i Marii z Szeligów urodzony 16 maja 1895 w Bratucicach, w ówczesnym powiecie bocheńskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Od 1908 uczęszczał do c. k. Gimnazjum w Bochni. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie szóstej. Od 1913 należał do „Zarzewia” i Związku Strzeleckiego.
16 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich i został przydzielony do 4 kompanii III batalionu 3 pułku piechoty. 18 stycznia 1915 został mianowany chorążym. Ranny w walkach o Polską Górę koło Kostiuchnówki, od 15 listopada 1915 przebywał w szpitalu rezerwowym w Karolinenthal. 15 grudnia 1915 został awansowany na podporucznika (komendanta plutonu w XI randze). Od marca 1916 służył w batalionie uzupełniającym (od 1 do 8 marca 1916 dowodził kompanią marszową, którą odprowadził na front i wrócił do baonu). 1 listopada 1916 awansował na porucznika. W 1917 przez cztery tygodnie uczęszczał do klasy ósmej w macierzystym gimnazjum, po czym 2 kwietnia złożył wojenny egzamin dojrzałości, a jako maturzysta gimnazjalny i porucznik Legionów złożył datek w wysokości 30 koron. 5 kwietnia 1917 jako komendant 11 kompanii III batalionu 3 pp został wymieniony we wniosku o odznaczenie austriackim Krzyżem Wojskowym Karola. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został wcielony do austriackiego 100 pułku piechoty i wysłany na front włoski. W 1918 przyjechał do Bochni na urlop i objął obowiązki komendanta Polskiej Organizacji Wojskowej w Krynicy i Nowym Sączu.
Od listopada 1918 walczył w szeregach 5 pułku piechoty Legionów na wojnie z Ukraińcami. 25 listopada 1918 generał Bolesław Roja mianował go kapitanem. W marcu 1919 został przeniesiony do 6 pułku piechoty Legionów na stanowisko dowódcy II batalionu. 15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. W tym samym miesiącu został organizatorem i dowódcą I batalionu 201 pułku piechoty. Wyróżnił się w dniach 26–31 lipca 1920 broniąc ze swym batalionem mostu kolejowego i przyczółka pod Ugowem. 1 sierpnia 1920 został ciężko ranny w walkach pod Jabłonią Kościelną i Szepietowem. Leczył się w Szpitalu Ujazdowskim w Warszawie. 9 grudnia 1920 dowódca Dywizji Ochotniczej, podpułkownik Adam Koc sporządził wniosek na odznaczenie go Orderem Virtuti Militari.
1 czerwca 1921 w dalszym ciągu przebywał w Szpitalu Ujazdowskim, a jego oddziałem macierzystym był 6 pułk piechoty Legionów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 325. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został przeniesiony do 4 pułku piechoty Legionów w Kielcach na stanowisko komendanta kadry batalionu zapasowego. W kwietniu 1924 został przydzielony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kielce na stanowisko I referenta. Z dniem 31 stycznia 1925 został przeniesiony w stan spoczynku z powodu trwałej niezdolności do służby wojskowej stwierdzonej na podstawie przeprowadzonej superrewizji. Mieszkał wówczas we wsi Czarnomino, w gminie Lisewo. Później przeprowadził się do Płocka i zamieszkał przy ul. Stary Rynek 7. W 1934, jako oficer stanu spoczynku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Płock. Posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Był wówczas „w dyspozycji dowódcy Okręgu Korpusu Nr I”. Zmarł 18 lutego 1934 w 1 Szpitalu Okręgowym w Warszawie, a dwa dni później został pochowany w Płocku. Był żonaty ze Stanisławą z Trzcińskich (ok. 1896–1985), dzieci nie miał. Upamiętniony tablicą memoratywną w kościele św. Kazimierza w Nowym Sączu.
