| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| profesor nauk rolniczych | |
| Specjalność: zootechnika | |
| Alma Mater | |
| Doktorat |
czerwiec 1946 |
| Profesura |
1955 |
| Polska Akademia Nauk | |
| Status |
członek rzeczywisty |
| Odznaczenia | |
Jan Maria Ziemowit Kielanowski (ur. 16 kwietnia 1910 we Lwowie, zm. 16 stycznia 1989 Warszawie) – polski profesor zootechniki, działacz opozycji demokratycznej.
Urodził się jako czwarte dziecko lekarza Bolesława Pobóg-Kielanowskiego oraz Marii Wincenty z Lityńskich, córki lekarza – Leopolda Lityńskiego. Absolwent Akademii Rolniczej w Dublanach 9 marca 1935 złożył egzamin końcowy, uzyskując tytuł inżyniera rolnika. W 1939 został kierownikiem Działu Zootechnicznego w Zakładzie Doświadczalnym Torfowisk pod Sarnami, przynależnym do Wołyńskiej Izby Rolniczej. Po wybuchu II wojny światowej przeniósł się do Lwowa, gdzie pracował jako zootechnik w Rejonowym Oddziale Ziemskim, później zaś jako inspektor hodowli świń w Izbie Rolniczej. Powrócił także, jako wolontariusz, do pracy naukowej w Katedrze Hodowli Zwierząt i Żywienia Zwierząt Domowych Akademii Medycyny Weterynaryjnej, kierowanej przez profesora Władysława Hermana. Na początku 1941 roku, dzięki staraniom profesora Henryka Malarskiego podjął pracę w Państwowym Instytucie Naukowym Gospodarstwa Wiejskiego, który Niemcy przemianowali na Landwirtschaftliche Forschungsanstalt des GG. Stopień doktora nauk rolniczych na podstawie rozprawy "Badania nad tuczem gęsi krajowych" uzyskał w czerwcu 1946 na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Promotorem pracy była profesor Laura Kaufman. Twórca Instytut Fizjologii i Żywienia Zwierząt PAN w Jabłonnie pod Warszawą, a następnie jego dyrektor przez 20 lat. Specjalista w zakresie chowu zwierząt. W 1960 został członkiem korespondentem, a w 1971 – członkiem rzeczywistym PAN. Doktor honoris causa Uniwersytetu Humboldtów w Berlinie oraz Uniwersytetu w Edynburgu
Sygnatariusz Listu 59 przeciw zmianom w konstytucji, członek KOR i KSS „KOR”. Współorganizator niezależnego Towarzystwa Kursów Naukowych, od 1978 przewodniczący jego rady programowej.
W 1975 przyjęty do działającej w podziemiu loży masońskiej „Kopernik”; w latach 1981–1986 jej wielki mistrz.
W 1979 odrzucił propozycje Edwarda hr. Raczyńskiego objęcia po nim godności prezydenta na uchodźstwie.
Pochowany został, zgodnie ze swoim życzeniem, na cmentarzu w Witowie koło Zakopanego. Witów to było miejsce, gdzie wraz z rodzicami i rodzeństwem, jeździł do ich letniego domu na wakacje. Jako dorosły człowiek spędzał tam urlopy.
Jego braćmi byli:
W PRL informacje na temat Jana Kielanowskiego podlegały cenzurze. W 1977 jego nazwisko znajdowało się na specjalnej liście osób pod szczególną kontrolą cenzury. Zalecenia cenzorskie dotyczące jego osoby zanotował Tomasz Strzyżewski, który w swojej książce o peerelowskiej cenzurze opublikował notkę informacyjną z 7 stycznia 1977 Głównego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk. Wytyczne dla cenzorów wymieniały jego nazwisko z adnotacją: „Wszelkie próby popularyzowania w środkach masowego przekazu (prasa codzienna, radio, TV, tygodniki społeczno-polityczne) niżej wymienionych osób należy sygnalizować kierownictwu GUKPPiW”. Zalecenia cenzorskie zezwalały jedynie na publikacje w prasie specjalistycznej, naukowej oraz skryptach. W 2026 została wydana książka wydawnictwa PAN "Prof. Jan Kielanowski. Wybitni uczeni we wspomnieniach”