| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód |
aktor, reżyser |
Jan Koecher (ur. 16 stycznia 1908 w Warszawie, zm. 11 maja 1981 tamże) – polski aktor i reżyser teatralny oraz filmowy.
W 1933 ukończył studia na Wydziale Sztuki Aktorskiej Państwowego Instytutu Sztuki Teatralnej w Warszawie, dwa lata później ukończył studia na Wydziale Reżyserskim tej samej uczelni. Pierwszy angaż otrzymał w 1933 w Teatrze Miejskim w Toruniu, po roku powrócił do Warszawy i został aktorem Teatru Narodowego i Comoedia. Od 1936 był aktorem Teatru Powszechnego i lektorem w warszawskiej rozgłośni Polskiego Radia.
Po wybuchu wojny walczył w kampanii wrześniowej. Dostał się do niewoli do Oflagu II C w Woldenbergu. W obozie zorganizował teatr jeniecki, który powstał na początku 1941, był jego kierownikiem, aktorem i reżyserem do lipca 1943. W teatrze jenieckim zagrał m.in. Papkina w Zemście (1942), Figara w Cyruliku sewilskim (1943, we własnej reżyserii) oraz wyreżyserował przedstawienia m. in.: Tęsknota za Julią Stefana Flukowskiego, Zaczarowana studnia, Poranek poezji Sejmu Czteroletniego (1941), Noc w oberży, Noc tysiączna druga (1942), Brat Złoto Laurence’a Housemana (1943). Prowadził również lekcje wymowy w obozowym studium aktorskim.
Po zakończeniu działań wojennych w 1945 był współorganizatorem Teatru Polskiego Radia. W 1946 został zaproszony do krakowskiego Teatru Starego, gdzie był reżyserem. W 1951 otrzymał nagrodę państwową II stopnia za główną rolę (grał Stanisława Moniuszkę) w filmie „Warszawska premiera”. Po powrocie do Warszawy występował w Teatrze Współczesnym, a od 1956 do przejścia na emeryturę w 1976 występował w Teatrze Narodowym. W rolach filmowych występował do końca życia. Został pochowany na Cmentarzu Komunalnym na Powązkach (kwatera B32-8-11).