Jan Maria Gisges przemawia, obok Leonard Turkowski, Lidzbark Warm., 1979 | |
| Imię i nazwisko |
Jan Maria Gisges Gawronski |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia | |
| Data i miejsce śmierci | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki |
literatura |
| Ważne dzieła | |
|
Śmiech | |
| Odznaczenia | |
Jan Maria Gisges (ur. 15 stycznia 1914 w Nisku, zm. 17 grudnia 1983 w Warszawie) – polski poeta, prozaik oraz autor sztuk scenicznych.
Urodził się w rodzinie Romana Gisges Gawrońskiego i Henryki z domu Reder. Ukończył szkołę średnią w Kielcach. W latach 1934–1939 studiował filologię polską na Uniwersytecie Warszawskim.
W czasie wojny pracował jako robotnik, brał czynny udział w walce z okupantem. Więziony w hitlerowskich obozach koncentracyjnych: Auschwitz-Birkenau (1943–1945), Buchenwald, Ohrdruf, Flossenbürg.
Od 1945 należał do Stronnictwa Ludowego, później do Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego. W latach 1945–1949 przebywał w Kielcach, gdzie był pracownikiem Urzędu Wojewódzkiego. Organizował życie kulturalne i literackie w Kielcach, był też redaktorem regionalnego miesięcznika „Cychry”. Debiutował w 1949 na łamach prasy jako poeta. Od 1949 mieszkał w Warszawie, gdzie pracował na stanowisku Naczelnika Wydziału Literatury Ministerstwa Kultury i Sztuki. W latach 1957–1960 należał do zespołu redakcyjnego tygodnika „Orka”. Był wieloletnim działaczem Związku Literatów Polskich. Był również wieloletnim współpracownikiem Służby Bezpieczeństwa (TW „Maria”, „Marian”).
W 1971 otrzymał nagrodę Instytutu Wydawniczego CRZZ za powieść Śmiech.
Był mężem Anny z domu Strycharskiej (1913–2006), ojcem Ewy Zwierzchowskiej-Gisgesi Małgorzaty.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera C39-2-7).
W miejscu urodzenia pisarz ma swoją ulicę.