Życiorys
Jan Gromnicki urodził się 14 września 1932 we Lwowie jako syn Stefana Gromnickiego, oficera kawalerii Wojska Polskiego, oraz Ewy Marii z Łosiów. Uczył się w Gimnazjum Pijarów w Krakowie, następnie w IV Gimnazjum im. H. Sienkiewicza. W 1952 ukończył Liceum Humanistyczne. Następnie podjął studia na Wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, które zakończył z tytułem magistra w 1956. W latach 1957–1973 pracował w Instytucie Historii Kultury Materialnej PAN w Krakowie, od 1964 w PAN w Warszawie. W latach 1957–1972 zatrudniony również na stanowiskach asystenta i adiunkta, współpracując równocześnie ze Służbą Ochrony Zabytków w Krakowie i Kielcach. W latach 1962–1966 prowadził zajęcia dydaktyczne na Wydziale Humanistycznym Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego z prahistorii i historii sztuki starożytnej. Ukończył w tym czasie również studium podyplomowe w zakresie informacji i dokumentacji naukowej. Uczestniczył m.in. w badaniach zespołu osadniczego w Igołomii, grodziska w Stradowie, prowadził badania cmentarzyska w Zagości i osad w Dalewicach.
W 1973 podjął pracę w Przedsiębiorstwie Państwowym Pracownie Konserwacji Zabytków (PP PKZ) w Warszawie, gdzie pełnił funkcję głównego specjalisty ds. badań archeologicznych w latach 1973–1985 oraz głównego specjalisty ds. dokumentacji naukowej i konserwatorskiej w latach 2002–2005. W latach 1983–2002 niezależnie pełnił też funkcję dyrektora Oddziału Badań i Konserwacji PP PKZ w Warszawie, obejmującego kilkanaście pracowni konserwatorskich.
Brał udział w Kongresach Archeologii Słowiańskiej w Warszawie (1965), Bratysławie (1976), Sofii (1960), sympozjach i konferencjach krajowych i zagranicznych jako uczestnik, referent i współorganizator.
W okresie pracy w Warszawie, prowadził i uczestniczył w badaniach ponad dwudziestu obiektów archeologicznych i architektonicznych w Polsce oraz kilkakrotnie zagranicą (we Francji, Macedonii i w Jugosławii), publikując ich wyniki i sprawozdania z badań. Uczestniczył w szeregu sympozjów i konferencji naukowych w kraju i zagranicą, wygłaszając referaty, biorąc również udział w ich organizacji i publikacji wyników.
Po przemianach 1989, w 1990 wybrany radnym I kadencji Rady dzielnicy Śródmieście w Warszawie i radnym Sejmiku Województwa Mazowieckiego z ramienia Komitetu Obywatelskiego „Solidarność”, pełniąc w nich funkcję wiceprzewodniczącego: Komisji Architektury, Komisji Ochrony Zabytków i Środowiska, Komisji Samorządowej, a także Komisji Nazewnictwa Miejskiego przy Prezydencie Warszawy (następnie Zespołu przy Radzie Warszawy).
Zmarł w Warszawie 3 lutego 2026. Pochowany na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.
Działalność społeczna
Był członkiem Związku Harcerstwa Polskiego i polskiej YMCA (członek zarządu), uczestnicząc też w latach 90. w jej reaktywacji. Już podczas studiów wstąpił do Polskiego Towarzystwa Archeologicznego (później Stowarzyszenia Naukowego Archeologów Polskich) i działał w jego władzach na szczeblu oddziału i we władzach naczelnych w latach 1953-1986. Od 1980 był członkiem NSZZ „Solidarność” w miejscu pracy. W samorządzie pracowniczym PP PKZ pełnił funkcję przewodniczącego zarządu. Od 1981 był członkiem-założycielem Stowarzyszenia Konserwatorów Zabytków (SKZ), w którym pełnił szereg funkcji zarówno na szczeblu oddziału, jak i Zarządu Głównego, w tym Sekretarza Generalnego Zarządu Głównego.
Współpracował z Zarządem Głównym PTTK jako wiceprzewodniczący Głównej Komisji Opieki nad Zabytkami PTTK (1972-1981).
W latach 2005–2022 pełnił funkcję prezesa Stowarzyszenia Rodzina 14 Pułku Ułanów Jazłowieckich gromadzącego kombatantów i rodziny wojskowych. Podczas swej wieloletniej działalności współorganizował liczne konferencje na temat pułku, opublikował wiele artykułów i publikacji związanych z historią pułku. Z jego inicjatywy odsłonięto przy ulicy Powsińskiej na warszawskiej Sadybie głaz z tablicą upamiętniającą walki pułku w Warszawie w 1939. W 2019 organizował huczne obchody stulecia pułku, w tym konferencję naukową pt. "100-lecie 14. Pułku Ułanów Jazłowieckich".
