Jan Nejman

Jan Nejman
Ilustracja
Zdjęcie z akt śledztwa
Data i miejsce urodzenia

1894
Jedwabne

Data i miejsce śmierci

21 sierpnia 1937
Moskwa

Przyczyna śmierci

rozstrzelanie

Miejsce spoczynku

Cmentarz Doński

Zawód, zajęcie

redaktor, dyrektor gospodarstwa rolnego

Narodowość

polska

Partia

PPS-Lewica, SDPRR(b), WKP(b)

Jan Nejman (ur. 1894 w Jedwabnem, zm. 21 sierpnia 1937 w Moskwie) – polski działacz komunistyczny, członek PPS–Lewicy, KPP, SDPRR(b) i WKP(b), uczestnik rewolucji październikowej, redaktor naczelny Trybuny Radzieckiej.

Syn Konstantego. W 1917 roku wstąpił do PPS-Lewicy w Kijowie, był również członkiem Socjaldemokratycznej Partii Robotniczej Rosji (bolszewików), a następnie WKP(b). Był żołnierzem w polskich oddziałach Armii Czerwonej. W latach 1921–1926 pełnił funkcje sekretarza komitetów powiatowych Komunistycznej Partii (bolszewików) Białorusi w Czausach, Kalinowiczach i Homlu.

W latach 1927–1930 Sekretarz Biura Polskiego Komitetu Centralnego Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). W latach 1927–1933 redaktor Trybuny Radzieckiej w Moskwie, w tym w latach 1930–1933 jej redaktor naczelny. Był również redaktorem Myśli Bolszewickiej i Kultury Mas.

Piastował stanowisko dyrektora w sowchozie im. Karla Liebknechta we wsi Prieobrażenka(inne języki) w rejonie szarłyckim(inne języki) obwodu orenburskiego. Mieszkał we wsi Szarłyk.

26 stycznia 1937 roku aresztowany pod zarzutem kierowania kontrrewolucyjną organizacją terrorystyczną (Polską Organizacją Wojskową). 21 sierpnia 1937 skazany na karę śmierci i rozstrzelany tego samego dnia. Zrehabilitowany 15 września 1956.

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 Нейман Ян Константинович (1894) [online], Открытый список [dostęp 2025-10-23] (ros.).
  2. 1 2 Krystyna Sierocka, Polonia radziecka 1917-1939 : z działalności kulturalnej i literackiej, Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1968, s. 42.
  3. ↑ Nikołaj Iwanow: Zapomniane Ludobójstwo. Polacy w państwie Stalina "Operacja Polska" 1937-1938. Kraków: Znak Horyzont, 2014. ISBN 978-83-240-3043-9.
  4. ↑ Eligiusz Kozłowski, Mieczysław Wrzosek, Historia orȩża polskiego: 1795-1939, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1984, s. 715, ISBN 978-83-214-0339-7.