Jan Orgelbrand

Jan Orgelbrand
Data i miejsce urodzenia

25 lipca 1948
Warszawa

Stopień instruktorski

harcmistrz

Data przyrzeczenia harcerskiego

1958

Organizacja harcerska

Związek Harcerstwa Polskiego

Zastępca naczelnika ZHP
Okres sprawowania

od 1989
do 1990

Przewodniczący Naczelnego Sądu Harcerskiego ZHP
Okres sprawowania

od 17 stycznia 2009
do 5 grudnia 2009

Odznaczenia
Złoty Krzyż Zasługi

Jan Krzysztof Orgelbrand (ur. 25 lipca 1948 w Warszawie) – polski prawnik, dziennikarz, wydawca, menedżer i polityk, harcmistrz Związku Harcerstwa Polskiego, zastępca naczelnika ZHP (1989–1990), zastępca głównego inspektora sanitarnego (2008–2012).

Życiorys

Po ukończeniu Liceum im. Tadeusza Reytana w Warszawie (1966) podjął studia na Uniwersytecie Warszawskim. Brał udział w wydarzeniach marcowych w 1968. W latach 70. współpracował z Ośrodkiem Dokumentacji i Studiów Społecznych (utworzonym przez Janusza Zabłockiego), pracował w redakcji tygodnika „Za i Przeciw”.

W 1980 został członkiem NSZZ „Solidarność”, był wiceprzewodniczącym komisji zakładowej. W marcu 1981 brał udział w głodówce stanowiącej protest wobec działań władz Chrześcijańskiego Stowarzyszenia Społecznego.

W latach 1990–1992 pełnił funkcję redaktora naczelnego „Świata Młodych”. Reaktywował Wydawnictwo Orgelbrandów (założone w 1829). Później związany z instytucjami ochrony zdrowia, był dyrektorem zakładu opieki zdrowotnej, a od 2005 pracownikiem Ministerstwa Zdrowia (m.in. jako zastępca dyrektora departamentu). Od 1 stycznia 2008 do sierpnia 2012 był zastępcą głównego inspektora sanitarnego. W latach 2013–2022 członek zarządu Mazowieckiego Centrum Rehabilitacji STOCER.

Należał do Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy i partii Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość, został też sekretarzem generalnym Chrześcijańsko-Demokratycznego Instytutu im. Ignacego Paderewskiego. W wyborach parlamentarnych w 1991 bez powodzenia ubiegał się o mandat poselski z listy Porozumienia Obywatelskiego Centrum w okręgu białostockim, a w wyborach 1993 bezskutecznie kandydował do Sejmu jako lider listy Koalicji dla Rzeczypospolitej w okręgu włocławskim. Od 2001 był związany z Platformą Obywatelską, objął funkcję przewodniczącego jej struktur na Mokotowie, kandydował też z jej ramienia m.in. w 2001 i 2015 do Sejmu. W 2022 współzałożyciel partii Centrum dla Polski, został przewodniczącym rady krajowej tego ugrupowania.

Od 1965 instruktor harcerski w Związku Harcerstwa Polskiego. W 1989 był zastępcą komendanta Chorągwi Stołecznej ZHP, a w latach 1989–1990 – zastępcą naczelnika ZHP. Następnie był członkiem Naczelnego Sądu Harcerskiego ZHP, w 2006–2009 pełnił funkcję wiceprzewodniczącego, a od stycznia do grudnia 2009 – przewodniczącego tego organu. Ponownie w składzie NSH w latach 2005–2013 i 2017–2022, był jego wiceprzewodniczącym.

Odznaczenia

Rodzina

Praprawnuk Samuela, prawnuk Hipolita, wnuk Bolesława.