| Data i miejsce urodzenia |
8 lutego 1926 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
8 marca 2001 |
| Zawód, zajęcie | |
| Odznaczenia | |
     | |
Jan Piepka, ps. Staszków Jan (ur. 8 lutego 1926 w Łebnie, zm. 8 marca 2001 w Kościerzynie) – poeta, dramatopisarz i prozaik kaszubski, działacz kulturalno-oświatowy. Jego twórczość powstawała zarówno w języku kaszubskim (przede wszystkim opisy krajobrazów ziemi rodzinnej), jak i polskim (przeszłość Kaszubów, zwłaszcza podczas II wojny światowej).
Urodził się w rodzinie Bazylego, rolnika, i Łucji Kreft, położnej. Od 1928 mieszkał z rodzicami we wsi Starzyno, tu ukończył szkołę podstawową. Od 1939 pracował w tartaku w Starzynie.
Podczas II wojny światowej, w 1942 został wcielony do batalionów roboczych Wehrmachtu, z którym przebywał kolejno terenie Niemiec, Holandii, Belgii, Francji, Włoch i ponownie w Niemczech.
Po zakończeniu wojny i ucieczce z obozu dla cudzoziemców pod Hamburgiem, przebywał w obozie dla przesiedleńców w Lubece. W grudniu 1945 powrócił do rodzinnych stron. Ukończył dwuletni kurs nauczycielski w Liceum Pedagogicznym w Wejherowie i w 1948 podjął pracę nauczycielską w szkole podstawowej w Starzynie. W latach 1950–1952 był kierownikiem szkoły w Gnieżdżewie pod Puckiem. Zwolniony z pracy w szkole, przeniósł się w 1953 do Sopotu i zatrudnił jako dziennikarz w tygodniku pracowników rybołówstwa „Rybak Morski” (do 1956; tu pod pseudonimami: Antón, Staszków Jan, Wanożków Antón, Wanóżków Anton, Wroszów Staszk, m.in. publikował stale gawędy w gwarze kaszubskiej w rubryce pt. Z wędrówek Wanóżkowego Antóna). Zadebiutował w 1952 w „Dzienniku Bałtyckim”, a ściślej – w dodatku do niego, zatytułowanym „Rejsy”. Debiut książkowy nastał trzy lata później – w 1955 wydano jego tomik wierszy i zbiór opowiadań zatytułowany „Naszé stronë”, wydany wspólnie z Leonem Ropplem. Od 1956 ogłaszał wiersze i powieści pisane zarówno gwarą (podpisywane Staszków Jan), jak i językiem literackim, m.in. na łamach „Dziennika Bałtyckiego” (1953–1959, 1969–1986), tygodnika Kaszëbë (1957–1961; tu także pod pseudonimem Macej Wanoga) oraz w gdańskim radiu. Współpracował także z „Pomeranią” (1969–1981, tu m.in. pod pseudonimem Staszków Jan), „Głosem Wybrzeża” (1976–1986).
Od 1950 należał do Koła Młodych przy Oddziale Gdańskim Związku Literatów Polskich. W 1958 został członkiem ZLP, w latach 1960–1963 i od 1972 pełnił różne funkcje w Zarządzie Gdańskiego Oddziału ZLP (w 1987 został wybrany Prezesem). Od 1967 był członkiem Stowarzyszenia Marynistów Polskich (1970–1977 członek zarządu oddziału). Radny Wojewódzkiej Rady Narodowej w Gdańsku (1956–1966). Wchodził w skład Ogólnopolskiego Komitetu Pokoju (1962–1966), Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu oraz Narodowej Rady Kultury (1983–1986).
Od 1951 był mężem Teresy Kollek.
Zmarł 8 marca 2001 w Kościerzynie, pochowany 15 marca 2001, zgodnie ze swą wolą, na cmentarzu w Łebnie.
Źródło:.
Źródło:.
24 września 2019 Rada Miasta Wejherowa nazwała rondo u zbiegu ulic 12 Marca i Władysława Sikorskiego w Wejherowie imieniem Piepki[1].