| Kraj działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
przed 19 grudnia 1701 |
| Data i miejsce śmierci |
25 lutego 1752 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Inkardynacja | |
Jan Tomasz Skorski h. Jastrzębiec (ur. przed 19 grudnia 1701 w Wierzbiątowicach, zm. 25 lutego 1752 we Lwowie) – polski jezuita, nauczyciel i wykładowca, poeta nowołaciński.
Jan Skorski jest autorem epopei pt. Lechus, carmen heroicum, regni aurei et liberi primordia et vetustatem fortunamque variam decantans (pol. „Lech, epos opiewający początki i starożytność złotego i wolnego królestwa i jego zmienne losy”), wydanej w 1745 we Lwowie nakładem lwowskiego kolegium jezuickiego. Poemat opowiada historię Lecha, mitycznego założyciela państwa polskiego, jego brata Czecha oraz potomstwa, Wizymira i Librii. Akcję utworu, otwartą porwaniem Librii przez Rusa, wypełniają różne epizody przypisywane legendarnym bohaterom przez kronikarzy (w tym założenie miast Brema, Wismar, Gdańsk i Gniezno), a kończy pokojowe zjednoczenie Słowian i Wandalów w jeden naród pod berłem syna Lecha, Wizymira. Dzieło liczy sobie 12 ksiąg i napisane jest heksametrem daktylicznym, wzorowanym na epice rzymskiej, zwłaszcza Wergiliusza i Stacjusza. Lechus, carmen heroicum… jest jedynym poematem epickim na temat prapoczątków Polski (napisana wcześniej Lechiada Macieja Kazimierza Sarbiewskiego, prawdopodobnie nie została ukończona, a do czasów dzisiejszych zachował się fragment ks. XI).
Skorski tworzył ponadto poezję okolicznościową.