Jan Stebnowski

Jan Stebnowski
kapitan kapitan
Data i miejsce urodzenia

9 grudnia 1884
Horodenka

Data i miejsce śmierci

20 sierpnia 1978
Warszawa

Przebieg służby
Lata służby

1914-1931

Siły zbrojne

Legiony Polskie
Wojsko Polskie

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa

Praca poza służbą wojskową

malarstwo

Odznaczenia
Krzyż Walecznych (1920–1941) Krzyż Niepodległości Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Jan Stebnowski (ur. 9 grudnia 1884 w Horodence, zm. 20 sierpnia 1978 w Warszawie) – polski malarz, publicysta i kartograf.

Zdał maturę w Seminarium Nauczycielskim w Zaleszczykach. W latach 1904-1914 studiował w krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych u Floriana Cynka, Leona Wyczółkowskiego i Teodora Axentowicza. W 1914 zdał na UJ egzamin państwowy uprawniający go do nauczania rysunku, geometrii wykreślnej, perspektywy oraz przedmiotów pokrewnych w szkołach realnych i gimnazjach. Należał do Związku Strzeleckiego „Strzelec”, 8 sierpnia 1914 zgłosił się do Legionów Polskich, 30 sierpnia 1914 złożył przysięgę. Został przydzielony do 2 kompanii uzupełnieniowej, 19 lipca 1915 znalazł się na froncie, w listopadzie 1915 po superrewizji przeniesiono go do armii austriackiej, ale po interwencji Naczelngo Komitetu Narodowego w lutym 1916 został zwolniony, ponownie w szeregi Legionów został wcielony w kwietniu 1916 pod rozkazy Komendy Legionów Polskich. 1 stycznia 1917 otrzymał stopień chorążego, 5 września 1917 został zaszeregowany do 4 pułku piechoty jako likwidacyjny oficer rachunkowy. Postępowanie likwidacyjne zakończyło się 20 listopada 1917 i wówczas złożył podanie o zwolnienie z Polskiego Korpusu Posiłkowego celem zgłoszenia się do armii austriackiej. 2 dni później podanie wycofał, skierowano go do baonu uzupełnień w Przemyślu. Następnie w służył w sztabie 2 pułku piechoty Polskiej Siły Zbrojnej. 1 marca 1918 awansowany do stopnia podporucznika. Po zakończeniu wojny pozostał w wojskiprzydzielony został do wojskowej służby kartograficznej i skierowany na Oficerskie Kursy Miernicze, które ukończył w 1920, 14 lutego 1920 awansując na stopień porucznika. Od 1 sierpnia 1920 do lutego 1921 był inspektorem robot fortyfikacyjnych, w maju 1921 został odkomenderowany do Głównego Urzędu Ziemskiego dla przeprowadzenia parcelacji na cele osadnictwa wojskowego. Zatrudniony został w Wojskowym Instytucie Geograficznym w III Wydziale Kartograficznym, 20 października 1926 awansowano go na stopień kapitana. W 1931 przeniesiono go w stan spoczynku. Malarstwo stało się dodatkowym zajęciem. Publikował felietony w Przeglądzie Geograficznym, współtworzył opracowanie „Rozwój kartografii – wobec zagadnień wojskowych w starożytności" (1934). W czasie obrony Warszawy spłonęła pracownia malarska z całym dorobkiem malarskim okresu międzywojennego. W czasie II wojny utrzymywał się z malarstwa portretowego. Po upadku powstania warszawskiego znalazł się w obozie w Pruszkowie, do Warszawy wrócił w styczniu 1945 roku. Znalazł zatrudnienie w Biurze Odbudowy Stolicy, w 1948 uzyskał na Politechnice Warszawskiej stopień inżyniera geodety z zakresu kartografii. Tworzył obrazy przedstawiające działaczy partyjnych, uroczystości państwowe i inne obrazy noszące cechy socrealizmu. W 1975 otrzymał nagrodę jubileuszową Ministra Kultury i Sztuki. Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Odznaczenia

Bibliografia