Jane Stirling na litografii Achille Devérii | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Instrumenty | |
| Gatunki | |
| Zawód | |
Jane Wilhelmina Stirling (ur. 15 lipca 1804 w Kippenross House k. Dunblane, zm. 6 lutego 1859 w Mid Calder) – szkocka nieprofesjonalna pianistka, uczennica Fryderyka Chopina i Thomasa D.A. Tellefsena. Odegrała kluczową rolę w zajęciu się spuścizną po zmarłym Chopinie.
Urodziła się jako najmłodsze dziecko w arystokratycznej rodziny szkockiej. W wieku 16 lat została sierotą i dziedziczką pokaźnego majątku po rodzicach. W 1826 roku wraz ze swoją owdowiałą siostrą, Katherine Erskine, po raz pierwszy pojechała do Paryża, który odwiedzała później wielokrotnie. Tam poznała Fryderyka Chopina, u którego od 1842 roku brała dla siebie prywatne lekcje gry na fortepianie. Dwa lata później polski kompozytor zadedykował jej Nokturny op. 55.
Uwielbienie, jakim Stirling darzyła swego mistrza, skłoniło ją do wielu działań na jego rzecz. Zorganizowała Chopinowi pobyt i tournée koncertowe po Anglii i Szkocji w 1848. Pobyt wiązał się z licznymi wizytami u miejscowych lordów i fabrykantów oraz u członków rodziny Stirling. Chopin przyjęty został przez królową Wiktorię i poznał Karola Dickensa. Przez wdzięczność dla swej wielbicielki nie odmawiał licznych wizyt i wojaży, co było ponad siły chorego pianisty. Nawet kiedy już wrócił do Paryża zmęczony wyjazdem na wyspy, nie mógł uciec od panny Stirling i jej siostry Katherine; skarżył się bliskim, że „one mnie zamęczą nudami”. Wiedząc o trudnej sytuacji materialnej kompozytora w 1849, siostry starały się w sposób delikatny udzielić mu pomocy. Po śmierci artysty Jane Stirling nosiła bardzo głęboką żałobę, nazywano ją wdową po Chopinie. Do historii przeszło jej przywiązanie, które nie uszło uwadze w świecie artystycznym, oraz materialna pomoc dla rodziny Chopina.
Jej listy, pisane do Ludwiki Jędrzejewiczowej w latach 1849–1855, są bardzo cennym źródłem wielu informacji związanych m.in. z pracami nad pośmiertnym wydaniem dzieł Chopina, spuścizną po kompozytorze i jej losami. Dzięki nim wiadomo, ile trudu włożyła Stirling w upamiętnienie dzieła polskiego artysty. Korespondencja ta znajduje się od 2011 roku w posiadaniu Muzeum Fryderyka Chopina w Warszawie.