Janusz Jamontt

Janusz Jamontt
Ilustracja
Pełne imię i nazwisko

Janusz Kazimierz Jamontt

Data urodzenia

1875

Data i miejsce śmierci

29 kwietnia 1951
Łódź

Zawód, zajęcie

prawnik, sędzia

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi (II RP)

Janusz Kazimierz Jamontt (ur. 1875, zm. 29 kwietnia 1951 w Łodzi) – polski prawnik-karnista, sędzia Sądu Najwyższego.

Życiorys

Urodził się w 1875 na Wołyniu. Był synem Władysława Jamonta h. Pobóg i Anny Ursyn-Pruszyńskiej h. Rawicz (1854–1939). Pojął za żonę Różę z domu de La Tour (1879–1968), z którą mieli: Władysława i Helenę.

W 1900 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Moskiewskim, od 1906 pracował jako adwokat, od 1918 w sądownictwie polskim. Przez Radę Regencyjną został mianowany sędzią sądu okręgowego w Kielcach. W 1921 został sędzią Sądu Najwyższego, od 1924 wykładał prawo karne na Wolnej Wszechnicy Polskiej, od 1931 był członkiem Komisji Kodyfikacyjnej. W lipcu 1932 był współzałożycielem (z Emilem Stanisławem Rappaportem i Adamem Ettingerem) i został kierownikiem Instytutu Kryminologicznego Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie.

Był autorem szeregu prac z zakresu prawa karnego i dotyczących funkcjonowania sądownictwa, jak również o charakterze popularyzatorskim. Jego rozważania na temat niezawisłości sędziowskiej są aktualne do dziś.

Był aktywny w konspiracyjnych pracach Polskiego Wydawnictwa Prawniczego.

Po II wojnie światowej prowadził na Uniwersytecie Łódzkim wykłady zlecone z prawa karnego.

Zmarł 29 kwietnia 1951 w Łodzi. Pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim pw. św. Wincentego a Paulo (Doły).

Ordery i odznaczenia

Wybrane prace