| Pełne imię i nazwisko |
Janusz Kazimierz Jamontt |
|---|---|
| Data urodzenia |
1875 |
| Data i miejsce śmierci |
29 kwietnia 1951 |
| Zawód, zajęcie | |
| Odznaczenia | |
Janusz Kazimierz Jamontt (ur. 1875, zm. 29 kwietnia 1951 w Łodzi) – polski prawnik-karnista, sędzia Sądu Najwyższego.
Urodził się w 1875 na Wołyniu. Był synem Władysława Jamonta h. Pobóg i Anny Ursyn-Pruszyńskiej h. Rawicz (1854–1939). Pojął za żonę Różę z domu de La Tour (1879–1968), z którą mieli: Władysława i Helenę.
W 1900 ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Moskiewskim, od 1906 pracował jako adwokat, od 1918 w sądownictwie polskim. Przez Radę Regencyjną został mianowany sędzią sądu okręgowego w Kielcach. W 1921 został sędzią Sądu Najwyższego, od 1924 wykładał prawo karne na Wolnej Wszechnicy Polskiej, od 1931 był członkiem Komisji Kodyfikacyjnej. W lipcu 1932 był współzałożycielem (z Emilem Stanisławem Rappaportem i Adamem Ettingerem) i został kierownikiem Instytutu Kryminologicznego Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie.
Był autorem szeregu prac z zakresu prawa karnego i dotyczących funkcjonowania sądownictwa, jak również o charakterze popularyzatorskim. Jego rozważania na temat niezawisłości sędziowskiej są aktualne do dziś.
Był aktywny w konspiracyjnych pracach Polskiego Wydawnictwa Prawniczego.
Po II wojnie światowej prowadził na Uniwersytecie Łódzkim wykłady zlecone z prawa karnego.
Zmarł 29 kwietnia 1951 w Łodzi. Pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim pw. św. Wincentego a Paulo (Doły).