| Plan jaskini | |
 | |
| Państwo | |
|---|---|
| Województwo | |
| Położenie |
wieś Draby, gmina Działoszyn |
| Właściciel |
rodzina Drabów |
| Długość |
55 m |
| Deniwelacja |
10,90 m |
| Wysokość otworów |
218 m n.p.m. |
| Ekspozycja otworów |
ku górze |
| Kod |
J.Wl-01.22 |
Położenie na mapie województwa łódzkiego  | |
Położenie na mapie Polski  | |
 51°04′51″N 18°48′26″E/51,080833 18,807222 | |
Jaskinia Ewy – krasowa jaskinia znajdująca się na Wyżynie Wieluńskiej w otulinie Załęczańskiego Parku Krajobrazowego. Jaskinia została uznana w 1998 r. za pomnik przyrody.
Położona jest we wsi Draby (gmina Działoszyn, powiat pajęczański), po wschodniej stronie drogi, w zachodniej części szczytu Góry Draby (230 m n.p.m.).
Jaskinia została odsłonięta podczas eksploatacji wapienia. Pierwszą wzmiankę o niej podał w 1974 roku geolog z Uniwersytetu Wrocławskiego, Adam Szynkiewicz, który na cześć swojej żony nazwał ją imieniem „Ewa”. Jaskinia jest własnością prywatną rodziny Drabów (Draby nr 15).
W wyniku eksploracji i badań naukowych jaskini w latach 70. XX wieku odnaleziono szczątki drobnych zwierząt lądowych z pliocenu; jest to tzw. brekcja kostna, czyli zespolone kalcytem zwierzęce szczątki kostne.
Pod koniec lat 80. jaskinię przystosowano do zwiedzania – studnię wejściową obmurowano oraz osłonięto metalową klatką. Całość przykryła wiata z drewnianym zadaszeniem. W studni zainstalowano też metalową drabinkę. Przez kilka lat możliwe było zwiedzanie jaskini z przewodnikiem, lecz obecnie jaskinia jest zamknięta, osłaniająca wejście wiata została rozebrana, a konstrukcje metalowe rdzewieją.
Poprzez pionową studnię krasową o głębokości ok. 8 metrów przechodzi się do wnętrza Jaskini Ewy. Długość korytarzy jaskini wynosi 55 m. Jaskinia powstała w jurajskiej skale wapiennej, w wyniku długotrwałego działania procesów krasowych. Wnętrze jaskini i szata naciekowa zostały poważnie zdewastowane.
W pobliżu jaskini, na zboczach góry Draby, znajdują się wyrobiska kamieniołomu, który także został uznany za pomnik przyrody.