| ||
| Data i miejsce urodzenia |
8 października 1902 | |
|---|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
14 września 1984 | |
| wikariusz apostolski/biskup Pointe-Noire | ||
| Okres sprawowania |
1947–1975 | |
| Wyznanie | ||
| Kościół | ||
| Inkardynacja | ||
| Diakonat |
11 lipca 1926 | |
| Prezbiterat |
28 października 1926 | |
| Nominacja biskupia |
13 lutego 1947 | |
| Sakra biskupia |
29 maja 1947 | |
| Data konsekracji |
29 maja 1947 | ||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Miejscowość | |||||||||||
| Miejsce | |||||||||||
| Konsekrator | |||||||||||
| Współkonsekratorzy | |||||||||||
| |||||||||||
Jean-Baptiste Victor Fauret CSSp (ur. 8 października 1902 w Arrens-Marsous, zm. 14 września 1984 w Chevilly-Larue) – francuski duchowny rzymskokatolicki, duchacz, misjonarz, wikariusz apostolski i biskup Pointe-Noire.
Urodził się jako piąte z dziewięciorga dzieci rodziny rolników. W 1912 wstąpił do Niższego Seminarium Duchownego w Saint-Pé-de-Bigorre. Tam poznał portugalskiego kleryka ze zgromadzenia duchaczy, który schronił się w seminarium, będąc wygnany przez antyklerykalny rząd Portugalii. Słuchając jego opowieści o misjach w Afryce, Fauret postanowił zostać duchaczem i po ukończeniu piątej klasy przeniósł się do niższego seminarium tego zgromadzenia w Clermont-Ferrand, po ukończeniu którego kontynuował naukę w Wyższym Seminarium Duchownym Duchaczy w Chevilly-Larue (z przerwą od listopada 1922 do maja 1924 na służbę wojskową w Strzelcach Senegalskich). 11 lipca 1926 w kaplicy seminaryjnej przyjął święcenia diakonatu i 28 października 1926 prezbiteriatu i został kapłanem Zgromadzenia Ducha Świętego pod opieką Niepokalanego Serca Maryi Panny. Święceń diakonatu udzielił mu wikariusz apostolski Gabonu Louis Tardy CSSp, a prezbiteriatu przełożony generalny duchaczy bp Louis Le Hunsec CSSp.
W 1927 został przydzielony do wikariatu apostolskiego Gabonu i wypłynął do Afryki. Jego pierwszą placówką została misja w Ndjolé, gdzie pracował do 1929. Następnie był kolejno duszpasterzem w Libreville, prokuratorem wikariatu i rektorem niższego seminarium oraz rektorem nowopowstałego wyższego seminarium, które zorganizował. W 1935 został przełożonym dużej misji w Lambaréné. W 1943 powrócił do Libreville, gdzie został wikariuszem generalnym i prokuratorem wikariatu apostolskiego Gabonu oraz przełożonym dystryktu gabońskiego duchaczy. Urzędy te pełnił do nominacji biskupiej.
13 lutego 1947 papież Pius XII mianował go wikariuszem apostolskim Loango oraz biskupem tytularnym araxańskim. 29 maja 1947 w bazylice w Lourdes przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa Tarbes i Lourdes Pierra-Marii Théasa. Współkonsekratorami byli biskup Aire i Dax Clément Joseph Mathieu oraz wikariusz apostolski Jaunde René Marie Graffin CSSp.
Jedną z jego pierwszych decyzji było przeniesienie siedziby biskupstwa z Loango do przeżywającego wówczas gwałtowny rozwój, pobliskiego miasta Pointe-Noire, gdzie wybudował katedrę i siedzibę biskupstwa. 20 stycznia 1949 zmieniono nazwę wikariatu i jego tytuł na wikariusz apostolski Pointe-Noire. 14 września 1955 papież Pius XII podniósł wikariat apostolski Pointe-Noire do rangi diecezji. Tym samym Fauret został biskupem Pointe-Noire. Jako ojciec soborowy wziął udział w soborze watykańskim II.
Za jego pontyfikatu, w 1960 Kongo uzyskało niepodległość. W 1963, gdy władze przejęli marksiści, z sukcesem wynegocjował uwolnienie kilku księży (w tym dwóch z diecezji Pointe-Noire), aresztowanych za sprzeciw wobec nowego reżimu.
Za jego pontyfikatu nastąpił rozrost misji. Liczba wiernych wzrosła z 50 000 w 1947 do 170 000 w 1975. W 1974 złożył rezygnację z biskupstwa (przyjętą przez papieża 5 czerwca 1975), przekazując władzę kongijskiemu biskupowi.
Emeryturę spędził w Chevilly-Larue, gdzie zmarł 14 września 1984.