.jpg) | |
| Data i miejsce urodzenia |
22 września 1931 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
11 grudnia 2004 |
| Małżeństwo |
Tomasz, Emilia |
| Krewni i powinowaci |
Wilhelm Hrabal (dziadek), Stanisław (brat) |
| Odznaczenia | |
   | |
Jerzy Tomasz Batruch (ur. 22 września 1931 w Zagórzu, zm. 11 grudnia 2004 tamże) – polski narciarz, trener i działacz sportowy, ratownik górski.
Urodził się 22 września 1931 w Zagórzu. Był wnukiem Wilhelma Hrabala (narodowości czeskiej, właściciel dóbr ziemskich w Dobrej Szlacheckiej, krewny Bohumila Hrabala)) oraz synem Tomasza (1906–1988, żołnierz Armii Krajowej, księgowy kolei wąskotorowej w Bieszczadach) i Emilii z domu Hrabal z Wolskich herbu Nałęcz (1903–1971). Miał brata Stanisława (1935–2015, malarz, profesor ASP). W rodzinnym mieście młodości działał jako harcerz. Tuż po wojnie w zagórskim hufcu był zastępowym i drużynowym
Od dzieciństwa uprawiał narciarstwo, w okresie od 1948 do 1956 trenował i startował w zawodach kombinacji norweskiej, biegach narciarskich i skokach narciarskich. Należał do czołowych zawodników na Rzeszowszczyźnie. W styczniu 1954 zwyciężył w zawodach seniorów w biegach narciarskich podczas rozgrywanych w Zagórzu mistrzostw LZS województwa rzeszowskiego. W tym samym roku zdobył srebrny medal w zawodach kombinacji norweskiej w ramach mistrzostw Polski Ludowych Zespołów Sportowych.
W 1951 zdał maturę. Następnie pracował w Zrzeszeniu Ludowych Zespołów Sportowych. W roli korespondenta sportowego pisał relacje dla dziennika „Nowiny Rzeszowskie”. Jako jeden z działaczy oddziału PTTK w Sanoku w 1958 na Hali Gąsienicowej odbył kurs ratownictwa górskiego Górskiego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego, po czym został przydzielony do Grupy Krynickiej GOPR, zaś 21 września 1961, podczas pierwszego zebrania organizacyjnego, został członkiem zarządu powstałej wówczas Grupy Bieszczadzkiej GOPR (jako ratownik w dniu 16 grudnia tego roku był autorem pierwszej udzielonej pomocy w ramach grupy). Wcześniej wraz z sanoczanami Bronisława Witwickim i Kazimierzem Harną oraz Mironem Berezikiem z Leska był założycielem zalążka Bieszczadzkiej Grupy GOPR. W grudniu 1962 został przewodniczącym komisji rewizyjnej GB GOPR. Otrzymał legitymację ratownika górskiego nr 315 i tytuł członka honorowego GOPR.
Ukończył studia na Akademii Wychowania Fizycznego w Krakowie uzyskując dyplom nauczyciela (trener narciarstwa). Założył i prowadził w Zagórzu szkółkę narciarską. W 1959 zdobył uprawnienia sędziego i trenera. Od 1958 zasiadał w zarządzie VI Rzeszowskiego Okręgu Polskiego Związku Narciarskiego. Jako sędzia reprezentujący ROPZN w 1960 przeszedł kurs unifikacyjny, organizowany w Zakopanem przez Zarząd Główny PZN. Miał też uprawnienia sędziego lekkoatletyki. W 1965 na AWF w Warszawie uzyskał uprawnienia trenera narciarstwa I i II klasy oraz instruktora piłki siatkowej. Na przełomie 1964/1965 został nominowany przez Polski Związek Narciarski trenerem-koordynatorem w VI ROPZN. Jako instruktor narciarstwa był jednym z autorów części wytycznych poświęconej narciarstwu biegowemu. Podjął aktywną działalność w Powiatowym Komitecie Kultury Fizycznej i Turystyki w Sanoku. W latach 60. pracował w tym mieście jako trener Ludowych Zespołów Sportowych w charakterze instruktora Rady Powiatowej LZS. Do 31 grudnia 1981 tj. do przejścia na emeryturę był kierownikiem wyszkolenia z ramienia Polskiej Federacji Sportu. W 1981 otrzymał od Międzynarodowej Federacji Nauczania uprawnienia do prowadzenia szkoleń narciarskich. Od 1981 do 1987 oraz od 1990 do 2004 (łącznie 12 lat) pełnił funkcję prezesa Podkarpackiego Okręgowego Związku Narciarskiego (POZN) z siedzibą w Krośnie i w Ustrzykach Dolnych. W kilku kadencjach był także członkiem PZN. Uzyskał stopień sędziego międzynarodowego, był wykładowcą, delegatem technicznym oraz sędzią orzekającym w zakresie skoków narciarskich. W 1987 uzyskał uprawnienia biegłego sądowego w zakresie narciarstwa i wypadków narciarskich. Przez trzy kadencje pełnił mandat radnego Rady Miasta i Gminy Zagórz.
Zmarł 11 grudnia 2004 w Zagórzu. Został pochowany w grobowcu rodzinnym na Nowym Cmentarzu w Zagórzu. Był żonaty z Marią z domu Węgrzyn (1930-2000), miał dwie córki.
Jego pamięci poświęcony został, organizowany w zagórskim kompleksie Zakucie, „Memoriał Jerzego Batrucha”.