Jerzy Gebert

Dziennikarz i lekarz

W 1955 roku otrzymał dyplom lekarza i do 1962 roku pracował w Wojewódzkiej Przychodni Sportowo-Lekarskiej i w Gdańsku i w gdańskich szkołach. Łącząc pracę dziennikarza z wykonywaniem zawodu lekarza – przez 20 lat – do 1976 roku pełnił popołudniowo-nocne (17-godzinne) dyżury w Pogotowiu Ratunkowym.

Od września 1950 roku do emerytury w marcu 1991 roku pracował jako redaktor sportowy gdańskiej rozgłośni Polskiego Radia. Od 1961 roku był korespondentem katowickiego „Sportu” (ogólnopolskiego dziennika o tematyce sportowej). W 1971 roku został kierownikiem redakcji informacji, w 1974 (po sukcesie wymyślonego i prowadzonego przez siebie „Studia Bałtyk”) został zastępcą redaktora naczelnego w Polskim Radio w Gdańsku, a od stycznia 1981 do emerytury (1991 r.) pełnił tam funkcję redaktora naczelnego.

Sporadycznie podejmował współpracę z telewizją. W początkach działalności ośrodka gdańskiego, na przełomie lat 50. i 60. była to „Telerunda” – comiesięczny magazyn publicystyczny, zawierający filmy i wywiady studyjne, ale przede wszystkim stanowiący arenę zaciętych pojedynków quizowych dwóch zespołów kibiców. Warunki pracy w telewizji były wówczas bardzo niekomfortowe, a część programu (na żywo) była emitowana z małej łazienki, z której wymontowano wannę. Jerzy Gebert prowadził „Telerundę” blisko dwa lata, współpracując z weteranami gdańskiej telewizji jak Danuta Domańska, Janusz Stachowicz, Marian Ligęza czy Włodzimierz Komorowski.

Po pionierskich doświadczeniach w telewizji gdańskiej, nastąpiła poważniejsza, komentatorska już współpraca z ogólnopolską anteną telewizyjną. Dla Polskiego Radia i Telewizji Polskiej relacjonował Igrzyska Olimpijskie w Monachium (1972 r.), Montrealu (1976 r.) i Moskwie (1980 r.), wiele edycji kolarskich Wyścigów Pokoju, międzynarodowe i krajowe imprezy sportowe najwyższej rangi, jak mistrzostwa świata i Europy w boksie. Do 2010 roku (także na emeryturze) współpracował jako komentator z redakcją sportową I Programu Polskiego Radia w Warszawie.

Jerzy Gebert uprawiał tematykę sportową, pełniąc nieformalną funkcję kierownika redakcji sportowej. Jako pierwszy w kraju w 1951 roku wprowadził na antenę audycję typu "muzyka i sport", nazwaną później „Przy muzyce o sporcie”, którą to nazwę przejęła wkrótce centralna redakcja sportowa w Warszawie. Przez długi czas były więc w Gdańsku „Sportowe rozmaitości”, które przekształciły się w „Sportową antenę” i w końcu w „Studio sport”.

Mecze piłkarskie Aktorzy – Prasa były w latach pięćdziesiątych XX w. prawdziwym wydarzeniem sportowo-artystycznym dla całego Trójmiasta – trybuny gdańskiego stadionu Lechii wypełnione były do ostatniego miejsca. Właśnie w tamtym czasie narodziły się na Wybrzeżu dwie popularne, doroczne imprezy: Bal Prasy w salonach sopockiego Grand Hotelu i właśnie mecz Aktorzy – Prasa na największym gdańskim stadionie.

Fragment z książki Jerzego Geberta: cyt.: "...Mecz to nie jest właściwe określenie tego, co przez kilka godzin odbywało się na stadionie Lechii. Był wprawdzie głównym punktem programu, a „piłkarskie" wyczyny jego bohaterów były rzęsiście i gorąco oklaskiwane, ale zanim się rozpoczął, na stadionie było niemniej ciekawie, a na pewno bardziej kolorowo i atrakcyjnie. Zaczynało się przemarszem barwnej kawalkady nie tylko przyszłych graczy, ale także wielu innych aktorów, chórzystów i tancerzy z teatru i opery, poubieranych w przeróżne kostiumy z wystawianych tam przedstawień. To już było widowiskiem samym w sobie, wzmocnionym potem estradowymi występami znakomitych solistów gdańskiej opery: Kusiewicza, Cejrowskiego, Kokota czy Szymańskiego, a także popularnej wtedy gdańskiej piosenkarki Danusi Zimnej. Nie brakowało, hojnie dowożonego przez gdański browar, piwa. Zazwyczaj dopisywała pogoda, a przede wszystkim humor i sympatyczna atmosfera zarówno wśród uczestników, jak i na wypełnionych trybunach. Ludzie często specjalnie przychodzili na stadion, żeby zobaczyć z bliska, niemal dotknąć, swoich ulubieńców ze sceny teatralnej lub operowej, a także tych znanych tylko z łamów gazet i z anteny radiowej".

Jerzy Gebert był autorem koncepcji i realizacji dorocznego – od 1963 roku – odbywającego się na początku września biegu ulicznego Szlakiem Obrońców Wybrzeża (Bieg Westerplatte) na trasie: Westerplatte – Poczta Polska (najstarszy bieg uliczny w Polsce).

Z jego inicjatywy nadano w 1977 roku Ośrodkowi Przygotowań Olimpijskich w Cetniewie (Władysławowo) imię Feliksa Stamma. W 1978 i 1982 roku wystąpił z pomysłem i pomagał w organizacji masowych turniejów piłkarskich drużyn szkolnych i podwórkowych podczas trwania mundiali w Argentynie i Hiszpanii. Przez dwie kadencje w latach 90. XX w. był członkiem Zarządu Okręgowego Związku Piłki Ręcznej w Gdańsku.

Pozasportowa praca dziennikarska

Jerzy Gebert był twórcą prowadzonego przez 15 lat codziennego, półtoragodzinnego porannego programu informacyjnego „Studio Bałtyk”, pierwszego programu nadawanego "na żywo", na antenie trzech rozgłośni: Gdańska, Koszalina i Szczecina.

Był autorem kilku słuchowisk i reportaży społeczno-obyczajowych. Zadebiutował antyalkoholowym reportażem dźwiękowym „Quo vadis Polaku?” Był autorem słuchowisk: „Bokser i śmierć” (wg opowiadania Józefa Hena), „Zurűck zum Reich” (o trudnym życiu Polaków w Wolnym Mieście Gdańsku przed 1939 rokiem), dźwiękowego reportażu „Droga powrotna” z rejsu do Ameryki Południowej, czy wreszcie wielogodzinnej transmisji z uroczystości sprowadzenia na Westerplatte prochów majora Henryka Sucharskiego. Audycje znalazły miejsce w ogólnopolskich programach Polskiego Radia, a przechwycony przez działaczy antyalkoholowy „Quo vadis Polaku?” wędrował po całej Polsce jako ilustracja licznych spotkań i dyskusji o szerzącym się rozpijaniu narodu.

W latach 50. i 60. audycje Polskiego Radia szły na antenę niemal wyłącznie z tzw. "pudełka", czyli z nagranych uprzednio i ocenzurowanych taśm magnetofonowych, a jedynym praktycznie wyjątkiem byli reporterzy sportowi, w tym Jerzy Gebert, ze swoimi relacjami i transmisjami na żywo, wprost z obiektów sportowych. Kiedy więc w Gdańsku odbywało się coś wyjątkowo ważnego – do reporterskiej obsługi tego wydarzenia delegowany był Gebert – jak w 1967 roku, gdy towarzyszył prezydentowi Francji gen. de Gaulle, który ściskał dłonie mieszkańców Gdańska na Długim Targu i potem, gdy składał hołd swoim żołnierzom na gdańskim cmentarzu jeńców francuskich.

A takich spotkań i relacji radiowych było więcej. Należały do nich wizyta ostatniego szachinszacha Iranu Rezy Pachlavi i jego małżonki Farah Diby, spotkania w Ratuszu Głównego Miasta z premier Wielkiej Brytanii Margaret Thatcher, z kolejnym Prezydentem Francji François Mitterandem, z Pierwszą Damą Ameryki panią Barbarą Bush (żoną i matką dwóch prezydentów USA), czy też z prezydentem Republiki Federalnej Niemiec Richardem von Weizsäckerem na modlitwie ekumenicznej w Katedrze Oliwskiej.