Jerzy Maternicki

Jerzy Maternicki
Państwo działania

 Polska

Data i miejsce urodzenia

28 grudnia 1935
Warszawa

profesor nauk humanistycznych
Specjalność: historia historiografii, metodologia i dydaktyka historii, teoria kultury historycznej
Alma Mater

Uniwersytet Warszawski

Doktorat

1966
Uniwersytet Warszawski
promotor: Wanda Moszczeńska

Habilitacja

1971
Uniwersytet Warszawski

Profesura

2001

nauczyciel akademicki
Uczelnia

Uniwersytet Warszawski, Uniwersytet Rzeszowski

Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Komisji Edukacji Narodowej
Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury” Złota Odznaka ZNP

Jerzy Wiktor Maternicki (ur. 28 grudnia 1935 w Warszawie) – polski historyk historiografii.

Życiorys

Absolwent Wydziału Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego (1958). Doktorat pod kierunkiem Wandy Moszczeńskiej (1966) i habilitacja (1971) tamże. Profesor nadzwyczajny (1978–1988) i profesor zwyczajny (1988–1997) w Instytucie Historii Uniwersytetu Warszawskiego. W latach 1976–1978 prodziekan Wydziału Historycznego, 1976–1997 kierownik Zakładu Historii Historiografii i Dydaktyki Historii. Od 1993 zatrudniony również w Rzeszowie (profesor zwyczajny 1993–2001). Od 2001 profesor zwyczajny. W latach 1993–2001 kierownik Zakładu Historii Historiografii i Metodologii Historii WSP w Rzeszowie. Od 2001 kierownik Zakładu Historii Historiografii i Metodologii Historii Uniwersytetu Rzeszowskiego.

Zainteresowania naukowe

Jerzy Maternicki zajmuje się historiografią polską XIX i XX wieku oraz dydaktyką historii.

Uczniowie

Do grona jego uczniów zalicza się takie osoby jak: Katarzyna Błachowska, Wit Górczyński, Hanna Konopka, Maria Królikowska, Jarosław Książek, Alicja Puszka, Józef Rell, Andrzej Stępniak, Hanna Wójcik-Łagan, Barbara Wagner.

Członkostwo w towarzystwach i organizacjach naukowych

Ordery i odznaczenia

Wybrane publikacje

  • Warszawskie środowisko historyczne 1832–1869, (1970).
  • Dydaktyka historii w Polsce 1773–1918, (1974).
  • Idee i postawy. Historia i historycy polscy 1914–1918, (1975).
  • Kultura historyczna dawna i współczesna, (1979).
  • (redakcja) Edukacja historyczna społeczeństwa polskiego w XIX w., (1981).
  • Historiografia polska XX w., cz. I: Lata 1900–1918, (1982).
  • (redakcja) Środowiska historyczne II Rzeczypospolitej, t. 1–5,(1986–1990).
  • (redakcja) Tradycja grunwaldzka, t. 1–5 (1989–1990).
  • Wielokształtność historii, (1990).
  • (redakcja) Historia najnowsza jako przedmiot badań i nauczania, (1990).
  • Historiografia i kultura historyczna, t. 1–2, (1990).
  • (współautor) Dydaktyka historii (1993, wyd. 2 – 1994).
  • Historia jako dialog, (1996).
  • Edukacja historyczna młodzieży – problemy i kontrowersje u progu XXI w., (1998).
  • (redakcja) Metodologiczne problemy syntezy historii historiografii polskiej, (1998).
  • Warszawskie środowisko historyczne w okresie II Rzeczypospolitej, (1999).
  • (redakcja) Wielokulturowe środowisko Lwowa w XIX i XX w., t. 1–5 (2004–2007).
  • (redakcja) Współczesna dydaktyka historii, (2004)
  • Historia i historycy, (2005).
  • (redakcja) Złota księga historiografii lwowskiej XIX i XX wieku, (2007).

Przypisy

  1. ↑ Oficjalna strona Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej / Aktualności / Ordery i odznaczenia / Odznaczenia dla zasłużonych historyków [online], www.prezydent.pl [dostęp 2019-09-18].
  2. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 12 września 2019 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2019 r. poz. 1087 (ISAP))
  3. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 9 sierpnia 2000 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2000 r. Nr 31, poz. 644 (ISAP)).

Bibliografia