Życiorys
Urodził się w Żółwinie w dworze w Zarybiu. Był praprawnukiem pułkownika Józefa Regulskiego, synem Janusza i Haliny z domu Maciejowskiej. W maju 1942 został członkiem Organizacji Wojskowej Związek Jaszczurczy. We wrześniu tego samego roku wstąpił do Szkoły Podchorążych Piechoty Narodowych Sił Zbrojnych w Warszawie. Od listopada 1943 był dowódcą drużyny w plutonie łączności w ramach NSZ, a od września 1944 – adiutantem komendanta okręgu częstochowskiego NSZ. W listopadzie 1945 został zatrzymany przez funkcjonariuszy MBP, następnie był więziony i torturowany w więzieniu mokotowskim. Został zwolniony warunkowo w październiku 1946.
W 1947 ukończył studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej, a w 1965 w paryskiej instytucji badawczej Centre de Recherche d’Urbanisme. W 1963 uzyskał stopień doktora, a w 1969 stopień doktora habilitowanego nauk technicznych. Następnie otrzymywał nominacje na profesora nadzwyczajnego nauk technicznych (1974) i profesora zwyczajnego nauk ekonomicznych (1985). Od 1948 do 1949 był asystentem na Politechnice Warszawskiej, a następnie pracował w przedsiębiorstwach budowlanych w Warszawie. W latach 1959–1972 był kierownikiem Zakładu Ekonomiki w Instytucie Urbanistyki i Architektury, a od 1972 do 1974 pełnił funkcję zastępcy dyrektora IUiA. W latach 1974–1981 był kierownikiem Zakładu Ekonomiki Rozwoju Miast na Uniwersytecie Łódzkim, a w okresie 1981–1991 kierował także Zakładem Gospodarki Regionalnej w Instytucie Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk. Specjalizował się w ekonomice rozwoju miast i planowaniu przestrzennym. Opublikował ponad 200 prac naukowych.
Od lat 80. organizował badania nad odtworzeniem samorządu terytorialnego. Podczas rozmów Okrągłego Stołu w 1989 był jednym ze współprzewodniczących zespołu ds. samorządowych. W tym samym roku został senatorem I kadencji z województwa jeleniogórskiego z ramienia Komitetu Obywatelskiego. Później przystąpił do ROAD i Unii Demokratycznej. Od 1989 do 1991 pełnił funkcję podsekretarza stanu w Urzędzie Rady Ministrów i pełnomocnika rządu ds. reformy samorządu terytorialnego. W latach 1992–1997 zajmował stanowisko stałego przedstawiciela RP przy Radzie Europy w Strasburgu. Był także przewodniczącym Rady ds. Reform Ustrojowych Państwa przy prezesie Rady Ministrów w okresie rządu Jerzego Buzka.
W 1989 należał do inicjatorów powołania Fundacji Rozwoju Demokracji Lokalnej, w której do śmierci zajmował stanowisko prezesa. W 2007 zasiadł w radzie programowej reaktywowanego przez Stefana Bratkowskiego Konwersatorium Doświadczenie i Przyszłość. Był członkiem komitetu poparcia Bronisława Komorowskiego przed przedterminowymi wyborami prezydenckimi w 2010. 7 października 2010 został powołany na stanowisko doradcy społecznego prezydenta ds. samorządu.
W 2014 opublikował wspomnienia Życie splecione z historią (Zakład Narodowy im. Ossolińskich, Wrocław 2014, ISBN 978-83-61056-63-8).
