John Eriksson

John Eriksson

Data i miejsce urodzenia	26 marca 1921 Hagfors
Data śmierci	1 czerwca 1995
Zawód, zajęcie	mykolog

John Leonard Eriksson (ur. 26 marca 1921 w Hagfors, zm. 1 czerwca 1995) – szwedzki mykolog. Specjalizował się w grzybach skorupiastych z typu podstawczaków, zbierając je w Szwecji, Finlandii i Kanadzie.

Życiorys i praca naukowa

Był uczniem znanych mykologów – Johna Axela Nannfeldta i Setha Lundella. W 1958 roku na Uniwersytecie w Uppsali obronił rozprawę doktorską pt. „Studia nad grzybami Heterobasidiomycetes i Homobasidiomycetes-Aphyllophorales w Parku Narodowym Muddus w północnej Szwecji”. Promotorem był holenderski mykolog Marinus Anton Donk. W 1986 roku Eriksson został zatrudniony jako starszy wykładowca na Uniwersytecie w Göteborgu, w 1967 roku uzyskał doktorat, a w 1977 roku tytuł profesora. W 1986 r. przeszedł na emeryturę.

Eriksson był promotorem kilku studentów, którzy później kontynuowali tradycję badań nad grzybami skorupiastymi, w tym Nilsa Hallenberga i Karla-Henrika Larssona. Współpracował naukowo z Kurtem Hjortstamem i Leifem Ryvardenem. Eriksson był głównym autorem i ilustratorem serii książek „Corticiaceae of North Europe” (1973–1988). Znany był z dokładnych i przejrzystych ilustracji cech mikromorfologicznych, charakterystycznych dla tej serii.

Eriksson opisał 16 rodzajów i 55 gatunków oraz przeprowadził 119 rekombinacji nomenklaturowych. Na jego część nazwano jego nazwiskiem 10 gatunków (np. Xylodon erikssonii i Hypochnicium erikssonii). Przy nazwach naukowych utworzonych przez niego taksonów standardowo dodawany jest skrót jego nazwiska J. Erikss (zobacz: lista skrótów nazwisk botaników i mykologów).

Przypisy