Joseph Bonsirven (ur. 26 stycznia 1880 w Lavaur (Tarn), zm. 12 lutego 1958) – jezuita i biblista francuski. Jeden z pionierów katolickiej egzegezy historycznej. W zakres jego zainteresowań wchodziła zwłaszcza Apokalipsa św. Jana i teologia św. Pawła w kontekście egzegezy rabinicznej. Święcenia kapłańskie przyjął w 1903.
Książki
Jospeh Bonsirven SJ wydał m.in. następujące prace:
Exégèse rabbinique et exégèse paulinienne, Paryż 1939.
Les juifs et Jësus, Paryż 1947; wydanie angielskie: Palestinian Judaism in the time of Jesus Christ, Nowy York 1964.
Les enseignements de Jésus-Christ, Paryż 1946.
L'Évangile de Paul, Paryż 1946.
L'Apocalypse de Saint Jean, Paryż 1951.
Theólogie du Nouveau Testament. Aubier, 1951; wydanie angielskie: Theology of the New Testament, Londyn 1963.
Le Témoin du Verbe: le disciple bien-aimé, Tuluza 1956.
Bibliografia
Stanislas Lyonnet. In Memoriam P. Joseph Bonsirven. Bib 39 (1958): 265-68.
Laurence Deffayet. Le Père Joseph Bonsirven: un parcours fait d'ombres et de lumière. "Archives juives", Volume 40 –2007/1, Dossier Philosémites chrétiens, s. 45-57.
Daniel Lindenberg, Le père Joseph Bonsirven, "Sens" 7-8, lipiec-sierpień 2000, s. 362- 370.
J. Nathan Clayton. An examination of Joseph Bonsirven (1880-1958) and his contributions to twentieth century biblical studies. "Trinity Journal", 2008, vol. 29, no1, s. 65-81.